ปกรณัมหนี้ชีวิต(จบ): ตอนที่ 1 ฆ่าคนชิงลูก ตอนที่ 1

ณ ลานเรือนของจวนเจียงหนิงโหว ในรัชสมัยราชวงศ์โจวที่ยิ่งใหญ่

หญิงสาวในชุดสีเขียวคนหนึ่งถูกลากอยู่บนพื้นหิมะ

ท่ามกลางหิมะขาวโพลนที่ปกคลุม เห็นเพียงคราบเลือด ลากทางยาวราวสายริบบิ้นสีแดงฉานอยู่เบื้องหลังของนาง เป็นสีแดงเข้มที่ยังสดใหม่

หญิงสาวผู้นั้นนั้นถูกโยนร่างอยู่ข้างกองไฟที่ลุกโชนท่ามกลางหิมะ ลมหายใจแผ่วเบาจวนสิ้นลม หัวเข่าและหน้าผากของนางเต็มไปด้วยเลือด น่าขนลุกชวนให้สยดสยองเกินกว่าจะพรรณนาได้

ทั่วทั้งร่างกายของนางเต็มไปด้วยรอยแส้ เสื้อผ้าอาภรณ์ฉีกขาดจนเห็นผิวหนัง คราบเลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่เปิดเหวอะหวะ

และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือหน้าท้องนูนของนางนั้น ด้วยว่านางมีครรภ์ได้ประมาณเจ็ดถึงแปดเดือนแล้ว

มือทั้งสองของนางคว้าพื้นหิมะไว้ ดวงตาที่เหลืออยู่อีกข้างหนึ่งพยายามนดิ้นรนฝืนทที่จะลืมตาขึ้น จ้องมองชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีขาวที่อยู่หน้าระเบียง เค้นถามด้วยเสียงแหบแห้ง "เป็นสามีภรรยากันมาแปดปี เหตุใดท่านถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้?”

เจียงหนิงโหวหานเหวินเซวียนจ้องมองนางอย่างเย็นชา "เฝิงจื่อซูหากจะกล่าวโทษ ก็จงโทษที่โชคชะตาทำลายชีวิตคู่ของเจ้า โชคชะตาของเจ้าได้ฆ่าบิดาของเจ้าแล้ว หากไม่ฆ่าเจ้า เฟยเอ๋อร์ก็จะต้องถูกเจ้าฆ่าไปด้วย "

เฟยเอ๋อร์ คือฮูหยินรองของเขา เป็นแก้วตาดวงใจของเขา ปีก่อนนางตั้งครรภ์แต่กลับล้มป่วยและอาการก็มิได้ทุเลาลงเลย นักพรตเต๋าที่เชิญมาบอกว่า นางเป็นฮูหยินของท่านโหวที่มีโชคชะตาทำลายชีวิตคู่ หากไม่ฆ่านาง เด็กในครรภ์ของนางจะกลายเป็นตัวกาลกิณี

"ท่านเป็นถึงขุนนางระดับสูงในราชสํานัก แต่ยังงมงายเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ผีสางเหล่านั้นอีกหรือ?” เฝิงจื่อซูเคียดแค้นมาก นางทุบกำปั้นลงพื้น จนหมอกหิมะฝุ้งกระจายขึ้น

"เหวินเซวียน อย่าหลงกลนางอีกเลย รีบผ่าท้องของนาง เอาเด็กออกมา แล้วเผาเด็กนั่นให้ตายไปเสีย"

หญิงวัยกลางคนสวมชุดผ้าซาตินสีดําปักลวดลายร้อยลูกพันหลาน ที่นั่งอยู่ข้างๆกล่าวอย่างอำมหิตเลือดเย็น

นางเป็นหญิงม่ายของเจียงหนิงโหวคนก่อน ซึ่งบัดนี้เป็นแม่ของเจียงหนิงโหวคนปัจจุบันนามว่าหลินซือ

นางไม่พอใจลูกสะใภ้คนนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หากไม่ใช่เพราะเฝิงจื่อซูจับพลัดจับผลูไปช่วยเหล่าโหวเย่ไว้ในตอนแรก ก็คงจะไม่มีเรื่องการแต่งงานเช่นนี้เกิดขึ้น

ผู้หญิงที่ศิลปะการต่อสู้หยาบกระด้างเช่นนาง จะเป็นฮูหยินจวนโหวได้อย่าง?

"มันเป็นแผนของซั่งกวนเฟยเอ๋อร์ นางเป็นคนจ้างนักปราชญ์ลัทธิเต๋ามา! " เฝิงจื่อซูปกป้องท้องของนาง ภายในใจรู้สึกเคียดแค้นมาก ซั่งกวนเฟยเอ๋อร์ตั้งครรภ์ นางเองก็ตั้งครรภ์ เหตุใดต้องให้ลูกของนางตายด้วย?

"เจ้ายังจะปรักปรำเฟยเอ๋อร์อยู่อีกหรือ?” เจียงหนิงโหวโกรธจัด เดินลงไปตบหน้าเฝิงจื่อซูอย่างรีบร้อน จนเลือดจากดวงตาของเฝิงจื่อซูกระเด็นมาโดนใบหน้าของเขา

"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะพ่ายศึกสู้รบกับซูตงได้อย่างไร?”

เขาจะไม่ยอมรับว่าเขาพ่ายแพ้เพราะตนเอง เขาออกไปทำสงครามมาหลายครา และเพียงครั้งเดียวที่เขาไม่ได้พานางไปด้วย กลับทำให้เขาพ่ายแพ้ นางต้องมีโชคชะตาทำลายคู่ชีวิตแน่

เฝิงจื่อซูแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น รอยเลือดก่อตัวขึ้นรอบเบ้าตา พาให้สยดสยองสุดจะพรรณนา “เพราะท่านทะเยอะทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ?”

“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ใบหน้าเจียงหนิงโหวดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาเตะนางล้มเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ใช้มีดคมกริบตัดเสื้อผ้าบนตัวนาง เผยให้เห็นหน้าท้องนูนขาวของนาง

เฝิงจื่อซูมองใบหน้าที่หยิ่งผยองและโกรธแค้นของเขาด้วยความสิ้นหวัง ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่นางยังคงร้องไห้คร่ำครวญ: "ได้โปรด ให้โอกาสข้าได้ให้กําเนิดลูกคนนี้เถอะ จากนั้นท่านจะฆ่าจะแกงกันอย่างไร ก็สุดแล้วแต่ท่านเลย"

เขาถือมีดไว้ กัดฟันพูด "ฝันไปเถอะ!”

"ท่านแม่ ท่านแม่" เฝิงจื่อซูมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินซืออย่างร้อนรน พยายามพูดอย่างยากลําบาก: "ข้าตั้งครรภ์หลานชายของท่าน ได้โปรดเห็นแก่ที่ข้าอยู่ในโอวาทของท่านมาโดยตลอด ได้โปรดปล่อยข้า ให้ข้าได้ให้กําเนิดลูกเถอะ ข้าขอร้องท่านล่ะ"

นางพยายามลุกขึ้นยืนและกระเสือกกระสนคลานไปข้างหน้าราวกับสุนัขตัวหนึ่ง ก้มหัวโขกพื้นขอร้องฮูหยินผู้เฒ่าครั้งแล้วครั้งเล่า จนหน้าผากบวมปูด เลือดไหลรินลงมาไม่ขาดสาย แต่ก็ยังไม่ลดละความพยายาม

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเย็นชา นางไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจกับฉากตรงหน้าของนางเลยสักนิด เพียงเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาว่า: "อย่ามาเรียกข้าว่าท่านแม่ เจ้าไม่คู่ควร ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสโหวยืนกราน คิดว่าน้ำหน้าอย่างเจ้าจะสามารถแต่งเข้าบ้านตระกูลหานได้งั้นหรือ ฝันไปเถอะ! "

เฝิงจื่อซูรู้ว่าการอ้อนวอนนั้นไร้ประโยชน์ นางกําหมัดอย่างโกรธจัด จ้องมองหานเหวินเซวียน ด้วยดวงตาเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ พูดอย่างโศกเศร้าและสิ้นหวัง: "หานเหวินเซวียน ข้าแต่งงานเข้ามาในตระกูลหานเป็นเวลาห้าปี ความสำเร็จในสนามรบของเจ้านั้น ไม่ใช่เพราะการสนับสนุนอยู่เบื้องหลังของข้าหรือ?เจ้าเป็นแม่ทัพ ส่วนข้าเป็นทัพหน้า ต้องเสียเหงื่อเสียกำลังไปมากแค่ไหนกว่าเจ้าจะได้รับตําแหน่งขุนนางระดับสูงของเจียงหนานโหว มาบัดนี้เจ้าหลงนางบำเรอจนทำร้ายภรรยา ฆ่าเลือดเนื้อของตัวเอง เจ้าต้องไม่ตายดีแน่! "

หานเหวินเซวียนโกรธจัด เตะคางของเฝิงจื่อซูไปครั้งหนึ่ง จนเฝิงจื่อซูกระเด็นออกไปกระแทกกับพื้น จนเกือบจะสิ้นใจอยู่ตรงนั้น

ภายในจิตใต้สํานึกของนาง นางได้ยินเพียงเสียงฮูหยินผู้เฒ่าที่รีบร้อนพูดว่า: "เหวินเซวียน รีบเอาเมล็ดพันธุ์ชั่วร้ายนั้นออกมา พี่สาวของเจ้าและเฟยเอ๋อร์ทั้งคู่ต่างบอกว่า เจ้าต้องเอาเมล็ดพันธุ์ที่ชั่วร้ายนั่นออกมา และเผามันในตอนนางยังมีชีวิตอยู่ เพื่อปัดเป่าวิญญาณชั่วร้าย"

คมมีดเย็นเฉียบกดทับลงบนหน้าท้องของนาง เฝิงจื่อซูโก่งงอร่างกายด้วยลมหายใจสุดท้ายที่มี พยายามอย่างที่สุดที่จะปกป้องลูกในท้องไว้

ในดวงตาโชกเลือด นางเห็นเพียงซั่งกวนเฟยเอ๋อร์ ที่อยู่ด้านหลังเสาของทางเดิน เปิดเผยดวงตาที่ภาคภูมิใจคู่หนึ่งออกมา

ญาติผู้น้องที่ดีของนาง หลังจากที่นางแต่งงานกับหานเหวินเซวียน นางก็มาถึงจวนกั๋วกงพร้อมกับหานเหวินเซวียน บอกว่านางกําลังตั้งท้องลูกของหานเหวินเซวียนอยู่ และให้นางยอมให้ซั่งกวนเฟยเอ๋อร์แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรอง

ในเวลานั้นแม่เลี้ยงของนางก็คอยพูดยุแยงอยู่ข้างๆ จนในที่สุดนางก็ยอมที่จะให้ซั่งกวนเฟยเอ๋อร์แต่งเข้ามาอยู่

ตอนนั้นทำไมนางถึงได้โง่เขลาเพียงนี้?

นางจ้องมองหานเหวินเซวียน ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความโกรธแค้น

เมื่อหานเหวินเซวียนมองดวงตาเปื้อนเลือดของนาง ก็ทิ้งมีดทันที เขาตัวสั่นเล็กน้อย แม่ทัพที่เด็ดเดี่ยวเปิดศึกสังหารในสนามรบอะไรกัน ล้วนได้รับการสนับสนุนจากเฝิงจื่อซูที่อยู่เบื้องหลังเขาทั้งนั้น

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าส่องแสงจาง ๆ มองไปที่หานเหวินเซวียน เสียงของนางอำมหิตและเลือดเย็นราวกับมาจากขุมนรก "ฆ่านาง เจ้าถึงจะสามารถเข้าไปในวังเพื่อกราบทูลต่อฮ่องเต้ ได้ว่าเฝิงจื่อซูสมคบคิดกับศัตรู คิดคดทรยศขายความลับทางการทหาร นําไปสู่ความพ่ายแพ้ศึกในซูตง มิฉะนั้นเจ้าจะต้องแบกรับโทษของการพ่ายสงครามครั้งนี้ เพียงลําพัง ถึงอย่างไรนางก็เป็นปีศาจกลับชาติมาเกิด มีโชคชะตาทำร้ายสามีตนเอง ไม่ช้าก็เร็วนางก็ต้องตาย ตอนนี้นางสามารถแบกรับโทษให้เจ้าได้ ก็สมควรแล้วที่จะตาย "

เป็นอย่างนี้นี่เอง เป็นอย่างนี้นี่เอง

เฝิงจื่อซูพ่นเลือดสดออกมา สิ่งที่นักพรตลัทธิเต๋าอะไรนี่พูดเป็นเพียงข้ออ้าง เขาต้องการใช้นางเพื่อให้พ้นโทษ ไอ้คนขี้ขลาด ไอ้คนไร้ประโยชน์!

"หานเหวินเซวียน เจ้าไม่ควรเป็นแม่ทัพ เจ้ามันคนไร้ประโยชน์!” นางสาปแช่งอย่างเกลียดชัง

เมื่อหานเหวินเซวียนได้ยิน เขาก็โกรธจัด ง้างมือตบหน้านาง "นางสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เขาชูมีดที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขึ้น....

ความเจ็บปวดที่แหลมคมแผ่กระจายมาจากช่องท้อง เฝิงจื่อซูได้รับบาดแผลจากคมดาบมามากมายในชีวิต แม้ปลายลูกศรแหลมของศัตรูที่ทะลุผ่านข้างหัวใจของนาง จนเกือบจะฆ่านาง นางก็ยังไม่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนในยามนี้ ความเจ็บปวดนั้นลึกมากจนนางหายใจไม่ออก

นางเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดของหานเหวินเซวียน รู้สึกว่าหน้าท้องของนางถูกผ่าด้วยมีดคมกริบ ความรู้สึกปวดตุบๆ ตรงไปถึงหัวใจและปอดของนาง นางร้องครวญครางอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองของนางดิ้นรนตะเกียกตะกาย ขีดข่วนใบหน้าของหานเหวินเซวียนจนมีรอยเลือดซึมออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินซือมองฉากนี้อย่างเย็นชา วันนี้ถ้านางไม่ได้วางยาก่อน คงจะจัดการหญิงปากร้ายคนนี้ได้ยาก

ตระกูลหานไม่สามารถแบกรับโทษแห่งความพ่ายแพ้ได้ ทุกคนรู้ว่ายามที่หานเหวินเซวียนออกศึกจะต้องพาเฝิงจื่อซูไปด้วยเสมอ มีเพียงให้เขาโยนความผิดให้กับนางเท่านั้น เขาถึงจะสามารถรักษาศักดิ์ศรีและชื่อเสียงของจวนเจียงหนานโหวไว้ได้

ลมหายใจของเฝิงจื่อซูค่อยๆ แผ่วเบาไป และราวกับว่าได้เห็นลำแสงแยกออกจากศีรษะ

นางพยายามลืมตา และกลับเห็นว่าแสงนั้นเป็นเพียงเปลวไฟจากกองเพลิงข้างๆ นางมองดูลูกของนางที่เพิ่งถูกขุดออกมาจากท้องของนาง ถูกโยนลงไปในกองเพลิงที่โหมแรง

"ไม่นะ ไม่!” หัวใจของเฝิงจื่อซูแตกสลาย ไม่รู้ว่านางเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน นางลากเลือดเป็นทางยาวตะเกียกตะกายคลานไปในกองไฟ "ลูกของข้า ลูกของข้า!"

ไฟที่ลุกโชนแผดเผาเส้นผมและอาภรณ์ของนาง นางร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศก โดยไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

เสียงร้องนั้นมาพร้อมกับคําสาปแช่งที่คมชัด "หานเหวินเซวียน ข้าเฝิงจื่อซูจะเป็นผีที่ทรงพลัง และฆ่าล้างบางตระกูลหานของเจ้าด้วยเลือด "

เปลวไฟประทุ และเสียงสาปแช่งก็ค่อยๆจมลงไปในที่สุด

เปลวเพลิงโหมกระหน่ำเหลือเพียงศพที่ไหม้เกรียม และถ่านชิ้นเล็ก ๆในอ้อมแขนของศพ

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็ตายแล้ว ในที่สุดนางกาลกิณีคนนี้ก็ตายแล้ว ตามที่นักพรตเต๋าพูดว่าเมื่อเผาเมล็ดพันธุ์ชั่วร้ายนั้นให้ตาย ความอัปมงคลก็จะหายไปหมด

และการตายของนางก็ได้นําความโชคดีมาสู่ตระกูลหาน อย่างน้อย อย่างน้อย ตระกูลหานก็ไม่ต้องแบกรับโทษแห่งความพ่ายแพ้