สาวน้อยสุดแกร่งกับมิติพิเศษ: ตอนที่ 15 ตอนที่ 15

ซูเชียนยังกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว

“รีบกินเร็วเข้า กินเสร็จจะได้ไปหาศิษย์พี่สาม” เสวียนเสี่ยวซื่อวางชามบะหมี่ไว้ข้างหน้าซูเย่ว์ ก่อนจะกลับไปกินกับข้าวห้าจานและน้ำแกงหนึ่งชามตรงหน้าตามเดิม

“ข้าจะให้คนรับใช้พาพวกท่านไปที่นั่น พี่ใหญ่ของข้ายังไม่ฟื้น ข้าคงต้องอยู่ดูแลทางนี้ต่อ” ซูเชียนกล่าว “หากพี่ใหญ่ฟื้นเมื่อใด ข้าจะรีบตามไปสมทบทันที”

“ได้” เสวียนเสี่ยวซื่อตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากจานข้าวเลยสักนิด

ซูเชียน : …พอดูคนหนึ่งกินอย่างเชื่องช้ากับอีกคนที่กินราวกับเขมือบทุกอย่างลงท้อง จะว่าไปก็ดูเข้ากันดีนะ

เขามองซูเย่ว์ที่กำลังกินบะหมี่อยู่เงียบๆ ด้วยความรู้สึกคุ้นตาราวกับเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง “น้องเสี่ยวอู่เป็นคนที่ไหนหรือ ข้ารู้สึกเหมือนว่าเคยเจอหน้าเจ้าที่ไหนสักแห่ง แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก”

ซูเย่ว์กะพริบตาปริบๆ โดยไม่พูดอะไร

“คงจำผิดคนแล้ว ศิษย์น้องข้าอาศัยอยู่ที่ภูเขาไป๋อวิ๋นมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ลงมาจากภูเขา” เสวียนเสี่ยวซื่อมือหนึ่งถือน่องไก่ อีกมือหนึ่งใช้ตะเกียบคีบผัก

“อ้อ ข้าอาจจะจำผิดเอง” แต่เขารู้สึกคุ้นตาจริงๆ พวกเขาเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนกันแน่นะ ซูเชียนใช้พัดเคาะศีรษะตนเองเบาๆ

ณ ค่ายทหารนอกเมือง

“หมอเทวดาเสวียน ไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ หรือ” ชายชราผมหงอกกล่าวอย่างหมดหนทาง

ซูหวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว เทพเจ้าสงครามไร้พ่ายแห่งต้าชิ่งและเป็นตาของซูเย่ว์เช่นกัน เพลานี้เขากำลังนั่งอยู่ในกระโจมด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ลูกศรพิษอยู่ใกล้กับหัวใจมากเกินไป หากไม่ระวัง หนามของลูกศรอาจทำร้ายหัวใจได้ ด้วยทักษะวิชาแพทย์ของข้ามั่นใจเพียงสามในสิบส่วนเท่านั้นที่คิดว่าจะนำมันออกมาได้” เพลานี้เสวียนเสี่ยวซานเองก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน “หากเราล้างพิษโดยไม่ดึงลูกธนูออกมา และปล่อยให้มันอยู่ในร่างของอาสามต่อไป ดูจากร่างกายของเขาในเพลานี้ถือว่าทำได้ แต่จากนี้ต่อไปเขาอาจต้องดูแลร่างกายให้ดีไปตลอดชีวิต ไม่อาจเข้าร่วมการรบราฆ่าฟันได้อีก”

เสวียนเสี่ยวซานใกล้ชิดสนิทสนมกับซูอวี้ และคุ้นเคยกับทุกคนในจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงเรียกบุตรชายคนที่สามของแม่ทัพเจิ้นกั๋วว่าอาสามเช่นกัน

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกัน… ท่านพ่อ…” ซูอวี่ซึ่งเป็นบุตรชายคนเดียวของซูอี้คำรามด้วยแดงก่ำ

“อวี่เอ๋อร์ อย่าหยาบคาย” แม่ทัพเจิ้นกั๋วดุเสียงต่ำ

“ท่านปู่ พ่อของข้าอยู่ในสนามรบมาตลอดชีวิต หากเขาไม่อาจรบราฆ่าฟันกับศัตรูได้ ไม่เท่ากับฆ่าเขาทั้งเป็นหรอกหรือ” หลังจากพูดจบ ซูอวี่จึงปิดหน้าปิดตาร้องไห้อย่างหนัก

“นั่นสิ ท่านพ่อ น้องสาม... หากน้องสามรับรู้ เขาคงรับไม่ได้อย่างแน่นอน” ซูหลี่บุตรชายคนโตของแม่ทัพเจิ้นกั๋ว ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ขุนพลที่ไม่อาจใช้กำลัง ได้แต่นอนรักษาตัวนั้น มันจะต่างอะไรจากตายทั้งเป็น น้องสามนิสัยไม่ต่างจากเขา ดังนั้นจะไม่มีทางรับได้อย่างแน่นอน

“มันก็ยังดีกว่ารักษาชีวิตไว้ไม่ได้” ซูหวนตะโกนจนสุดเสียง

ทั้งกระโจมเงียบลงอย่างน่าขนลุกครู่หนึ่ง เงียบจนอาจได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น

เสวียนเสี่ยวซานก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาคิดได้ ยังดีที่เป็นเขา เพราะหากเป็นคนอื่นอาจรักษาชีวิตไม่ได้ด้วยซ้ำ

“ข้ารู้ว่ามันยากจะตัดสินใจ ทว่าตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว ท่านแม่ทัพ หากเราเลื่อนเวลาออกไป ข้าเกรงว่าจะไม่มีทางให้เลือก เช่นนั้นควรตัดสินใจโดยเร็วที่สุด”

ซูหวนถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ก่อนจะตอบว่า “เช่นนั้นก็...”

“ท่านปู่!”

“ท่านพ่อ!”

“รายงาน!”

“ท่านแม่ทัพ เด็กรับใช้ที่จวนพาคนสองคนมาที่นี่ขอรับ พวกเขาบอกว่าเป็นศิษย์น้องของหมอเทวดาเสวียน” ทหารเข้ามาคุกเข่าพร้อมกับรายงาน

“ศิษย์น้อง? สองคน?”

ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้น

“บางทีพวกเราอาจมีทางรอดแล้ว” เสวียนเสี่ยวซานรีบวิ่งออกไปสุดแรง ทิ้งให้คนที่เหลือต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

ซูอวี่ : หมอเทวดาเสวียน...ช่างวิ่งเร็วเหลือเกิน

ซู่หวน: แขนขาของคนหนุ่มสาวมันดีอย่างนี้นี่เอง

ซูหลี่: วิชาตัวเบาของเจ้าหมอนี่ไม่เลวเลย วันนี้ขอท้าประลองด้วยดีกว่า

…

“เสี่ยวอู่! เสี่ยวอู่!” เสวียนเสี่ยวซานตะโกนเสียงดังขณะรีบวิ่งออกมาในไม่ช้าเขาก็เห็นร่างคุ้นเคยสองร่างที่หน้าประตู

“ศิษย์พี่สาม!”

“ศิษย์พี่สาม!”

เสวียนเสี่ยวซื่อกางแขนพร้อมกับวิ่งออกไป ทว่า...เสวียนเสี่ยวซานกลับวิ่งเลยผ่านไป ตรงไปยังร่างเล็กที่เงียบสงบ

เสวียนเสี่ยวซื่อ: ... ข้าถูกเก็บมาเลี้ยงสินะ ศิษย์พี่สามทำข้าเสียใจเหลือเกิน ตัวใหญ่ขนาดนี้ มองไม่เห็นได้อย่างไร

เพลานี้เสวียนเสี่ยวซื่ออาจลืมไปแล้วว่าเสวียนจีจืออาจารย์ของเขานั้นเก็บเขามาเลี้ยงจริงๆ

“เสี่ยวอู่ ทำไมถึงลงมาจากภูเขาล่ะ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เดินทางราบรื่นดีหรือไม่ ต้องลำบากมามากแค่ไหนกัน” เสวียนเสี่ยวซานดึงซูเย่ว์เข้าไปตรวจดูทั้งซ้ายและขวาราวกับเป็นบิดา

“ศิษย์พี่สาม ข้าสบายดี อาจารย์ให้ข้าลงมาจากภูเขาเพื่อตามหาท่าน” ซูเย่ว์ยิ้มกว้าง นางดีใจที่ได้พบกับศิษย์พี่ที่ไม่ได้เจอมาเป็นเวลานาน

“ศิษย์พี่สาม ท่านมองเห็นแค่เสี่ยวอู่หรือ ข้ายังอยู่ตรงนี้นะ!” ใบหน้าของเสวียนเสี่ยวซื่อเศร้าสร้อยเหมือนลูกสุนัขถูกทิ้ง

เสวียนเสี่ยวซานมองไปที่ศีรษะใหญ่ที่ชะโงกเข้ามา ก่อนจะเอื้อมมือออกไปตบ “เจ้ามีอะไรน่าดูกัน เอ๊ะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะตัวสูงขึ้นนะ แต่ทำไมหน้ายังกลมอยู่ล่ะ” หลังจากพูดจบจึงไม่ลืมที่จะเอื้อมมือออกไปหยิก