ยังไงก็ได้ ถ้าเป็นเธอ: ตอนที่ 3 เธอมีครอบครัวหรือเปล่า ตอนที่ 3
เช้าวันรุ่งขึ้น โซฟีมาถึงห้องเรียนถึงรู้ว่าครูปกครองมาหาเธอสามครั้งติดแล้ว
“โซฟ เธอทำอะไรผิดหรือเปล่า”
ทุกคนรู้ว่าโซฟีเป็นเด็กเกเรที่ชอบไปมีเรื่องชกต่อย ยังไงก็ตาม ยังไม่มีใครเคยเห็นเธอมีเรื่องเลยตั้งแต่ย้ายมาที่โรงเรียนมัธยมแห่งนี้ โซฟีมักจะหลับในห้องเรียน แต่เกือบทุกคนในโรงเรียนก็ทำเหมือนกันหมด โรงเรียนมัธยมฮอริงตันเป็นโรงเรียนมัธยมที่แย่ที่สุดในฮอริงตันแล้ว ฉะนั้นพวกคุณครูเลยไม่แม้แต่จะตะโกนใส่นักเรียนที่หลับในห้อง
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปหาเขาที่ห้องทำงาน”
โซฟีโยนกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะและไปยังสำนักงานธุรการ
ในสำนักงานธุรการของโรงเรียนมัธยมฮอริงตัน ครูใหญ่วินเซนต์ เซลเลอร์แทบจะระงับความโกรธเอาไว้ไม่ได้ “โซฟี แทนเนอร์ เธอทำได้ยังไง ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะมีชื่อเสียงที่ไม่ดียังไง แต่ทำไมเธอถึงไปทำร้ายแจ็ก คีส์ รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร เขาเป็นลูกชายของเพอร์ซี คีส์ รองผู้อำนวยการเชียวนะ! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะกล้าทำร้ายลูกชายของข้าราชการ เขาถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาล เธอจะทำยังไงต่อ" วินเซนต์รู้สึกเสียใจที่รับโซฟีเข้ามาตั้งแต่แรก
“ฉันโทรหาแม่ของเธอแล้ว เธอดีเกินไปสำหรับเรา เราเลยไม่กล้าเก็บเธอไว้ที่นี่ เธอจะไปเรียนที่ไหนก็ได้ที่กล้ารับเธอเข้า!” เขาสรุปให้ฟังอย่างฉุนเฉียว
โซฟีไม่พูดอะไรเลยสักคำ
ไม่นานคาร์เมน แลร์ด แม่ของโซฟีก็มาถึงโรงเรียนมัธยมฮอริงตัน
"คุณเซลเลอร์คะ เกิดอะไรขึ้น โซฟีทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอคะ”
ตอนที่คาร์เมนมาถึง เธอไม่ได้ถามรายละเอียดเรื่องราวเลยและคิดว่าเป็นความผิดของโซฟี
“เราไม่สามารถสอนลูกสาวของคุณได้อีกต่อไปแล้วครับ โปรดพาเธอกลับไปกับคุณด้วยวันนี้ เธอไปทำให้คุณเพอร์ซี คีส์ รองผู้อำนวยการหน่วยงานของรัฐไม่พอใจเข้า ผมเดือดร้อนเพราะเธอ ผมไม่น่ารับเธอเข้ามาตั้งแต่แรกเลย!” วินเซนต์ไล่โซฟีออกทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้คาร์เมนได้พูดเลย
เมื่อได้ยินอย่างนั้น โซฟีก็หมุนตัวแล้วเดินออกจากสำนักงานไป
"คุณเซลเลอร์คะ โซฟียังเด็กอยู่ ให้โอกาสเธออีกครั้งนะคะ ถ้าเธอถูกไล่ออกจากโรงเรียนมัธยมฮอริงตันก็จะไม่มีโรงเรียนมัธยมที่ไหนรับเธอเข้าเรียน!” คาร์เมนขอร้องวิงวอนเต็มที่
"คุณแทนเนอร์ครับ ผมช่วยคุณไม่ได้หรอก คุณควรจะกังวลเรื่องคุณคีส์แทนดีกว่า” วินเซนต์ยังคงหนักแน่น
เมื่อไม่มีทางเลือก คาร์เมนก็ออกมาจากสำนักงานอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อเธอเห็นโซฟียืนอยู่ข้างนอกก็เกิดหงุดหงิดขึ้นมา เธอยกแขนขึ้นตั้งใจจะตบโซฟี
แต่โซฟีคว้าแขนเธอไว้และจ้องเธอตาเขม็ง
"คุณแทนเนอร์ จะทำอะไร คุณและตระกูลแทนเนอร์ไม่ควรมายุ่งเรื่องของฉันนะ คุณทิ้งฉันไปแล้วในตอนนั้น หยุดมายุ่งเรื่องของฉันสักที”
พวกเขาเลือกแล้วเมื่อห้าปีก่อน พวกเขาเลือกวิลโลว์ ส่วนฉันก็เป็นลูกสาวที่พวกเขาไม่ต้องการ
“อะไรนะโซฟี เธอหยาบคายแบบนี้ได้ยังไง เราควรจะทำยังไงเหรอหลังเกิดเรื่องน่าอับอายของเธอ เธอเป็นต้นเหตุที่ครอบครัวเราต้องกลายเป็นตัวตลกในจิปส์เดลนะ นี่ไม่ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดเลยหรือไง” คาร์เมนถาม
โซฟีรู้สึกผิดหวังหลังจากได้ยินหล่อนพูด แม้จะเป็นแม่ของเธอ แต่คาร์เมนก็ไม่เคยเชื่อใจเธอเลย
“ฉันทำให้คุณขายหน้า ฉันเลยตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดกับตระกูลแทนเนอร์ ไม่ว่าฉันจะตายหรืออยู่ก็ไม่เกี่ยวกับคุณ หยุดมาหาฉันหรือเข้ามายุ่งเรื่องของฉันได้แล้ว” โซฟีบอกเธอเสียงเรียบ เมื่อกลับไปถึงห้องเรียน เธอก็คว้ากระเป๋าเป้และเดินออกจากโรงเรียนไปเลย
คาร์เมนได้แต่ผิดหวังเมื่อเธอเห็นว่าโซฟีดื้อรั้นแค่ไหน
ฉันทิ้งเธอไม่ได้ ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังเป็นลูกสาวของฉันอยู่ดี แล้วถ้าพ่อกลับมาบ้านและรู้ว่าเราทิ้งโซฟีไว้ที่ฮอริงตัน ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะทำอะไร เพราะยังไงพ่อก็รักโซฟีมากที่สุด
"คุณทริสตันครับ โซฟีถูกไล่ออกจากโรงเรียน” เฟลิกซ์แจ้งให้ทริสตันรู้ทันที “เธอเป็นลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลแทนเนอร์ในจิปส์เดลที่ถูกทิ้งให้อยู่ที่ฮอริงตันคนเดียว”
“เธอเป็นน้องสาวคนเล็กของคาเลบ แทนเนอร์เหรอ” ตระกูลแทนเนอร์ไม่ได้มีอิทธิพลมากนักในจิปส์เดล แต่ทริสตันก็รู้ว่าคาเลบเป็นใคร
“ใช่ครับ เธอเป็นน้องสาวคนเล็กของคาเลบ แทนเนอร์ ว่ากันว่าโซฟีสร้างความวุ่นวายไว้ตอนอยู่ที่จิปส์เดลเพราะเคยคบหากับอันธพาลตอนม.2 แล้วยังเคยทำแท้งอีก”
"ว่ากันว่า? คุณจะเชื่อข่าวลือที่ไม่มีมูลความจริงได้ยังไง”
โซฟีไม่ใช่คนที่จะคบหากับอันธพาลและทำแท้งลูกตอนมัธยม มันไร้สาระมาก
เฟลิกซ์เกาจมูกอย่างเงอะงะ
“คนแพร่ข่าวนี้ก็คือวิลโลว์ แทนเนอร์ พี่สาวของเธอครับ”
“วิลโลว์ แทนเนอร์?” ทริสตันไม่รู้จักชื่อนี้
"คุณทริสตันครับ นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลแทนเนอร์ คุณจะเข้าไปเกี่ยวด้วยเหรอ”
“ฉันคิดว่าโซฟีเป็นคนน่าสนใจมาก ถ้าเราพาเธอกลับไปด้วย สักวันเธออาจจะมีประโยชน์กับเราก็ได้” ทริสตันตอบ
"อะไรนะคุณทริสตัน คุณวางแผนจะให้เธอเข้าไปทำงานในลอมบาร์ดกรุ๊ปเหรอครับ” เฟลิกซ์ตกใจ
"ทำไมล่ะ นายมีปัญหาเหรอ”
เฟลิกซ์ส่ายหัว
“ไม่เลยครับ ผมไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น แล้วแต่คุณเลย” เขาตอบเอาใจเจ้านาย
ไม่นานฟ้าก็มืด แต่คาร์เมนก็ยังหาทางออกไม่ได้ เธอยังไม่ได้พบเพอร์ซีเลยด้วยซ้ำ
เมื่อเธอกำลังจะกลับไปโดยไม่มีโซฟีไปด้วย สายของโจไซอาห์ แทนเนอร์ก็โทรเข้ามา
“พาโซฟีกลับมาให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับบ้าน” โจไซอาห์สั่งเสียงดังเมื่อรับสาย
“พาโซฟีกลับไป? พ่อคะ เมื่อห้าปีที่แล้วเธอ…”
ก่อนที่เธอจะได้อธิบาย โจไซอาห์ก็วางสายไปแล้ว
ความคับข้องใจของคาร์เมนพลุ่งพล่านอยู่ในใจเมื่อนึกถึงคนในจิปส์เดลที่กำลังรอดูเธอขายขี้หน้า ถ้าเธอพาโซฟีกลับไป ทุกคนจะต้องนินทากันทั่วแน่นอน
เธอประหลาดใจมากที่คาเลบมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ
“ลูกไม่ได้อยู่ที่อังกฤษหรอกเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เธอโพล่งออกมาด้วยความตกใจ
“ผมมาพาโซฟีกลับบ้านครับแม่” คาเลบตอบห้วนๆ
“เคเลบ ลูกก็รู้กิตติศัพท์ของโซฟีในจิปส์เดล เราจะทำให้ตัวเองอับอายขายหน้าไม่ได้” คาร์เมนยืนกราน
“เราไม่รู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อห้าปีที่แล้วนะครับ เพราะงั้นเราจะฟังความข้างเดียวไม่ได้ ผมไม่คิดว่าโซฟีจะทำอะไรให้ครอบครัวเราอับอาย ตอนนั้น ผมยอมให้เธอออกมาจากจิปส์เดลเพราะเธอไม่มีความสุขตอนอยู่ที่นั่น ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องกลับไปยังจิปส์เดลเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย”
เมื่อคาเลบตัดสินใจแล้ว คาร์เมนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อแม้ว่าเธอจะไม่ชอบโซฟีก็ตาม
“แม่เกรงว่าเธอจะไม่ยอมกลับบ้านไปกับลูกน่ะสิ ไม่รู้จักเธอหรือไง เธอดื้อและหัวรั้นจะตาย”
“แม่ไม่ต้องเข้ามายุ่งหรอกครับ กลับไปตอนนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวผมจะพาโซฟีกลับบ้านเอง”
คาเลบไม่รอช้า เขาไปหาโซฟีทันที
โซฟีไม่รู้ว่าเธอจะได้เจอคาเลบที่นี่ เขามาทำอะไรที่นี่ ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับแทนเนอร์อีกต่อไปแล้ว ยังไงพวกเขาก็เลือกวิลโลว์มากกว่าฉันไม่ใช่เหรอ
โซฟีกำลังจะเดินผ่านคาเลบไป เขาเลยต้องเอื้อมมือไปห้ามเธอไว้ไม่ให้ไป
“พี่เอง โซฟ พี่มาพาเธอกลับบ้าน” คาเลบพูดอย่างอ่อนโยน
โซฟีขมวดคิ้ว เขาอยากพาฉันกลับไปบ้านเหรอ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำในตอนที่ฉันหมดหนทางและมืดมนที่สุด ฉันไม่ต้องการเขาอีกแล้ว