ยังไงก็ได้ ถ้าเป็นเธอ: ตอนที่ 4 ขอความช่วยเหลือ ตอนที่ 4
“จำคนผิดแล้วล่ะค่ะ” โซฟีดึงมือออก
คาเลบขมวดคิ้ว เหมือนเธอจะยังไม่หายโกรธ
“โซฟี พี่รู้ว่าเธอเกลียดเรา แต่ตอนนั้นเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอเปลี่ยนใจ
“ไม่มีทางเลือกอื่นงั้นเหรอ เหอะ! ตอนนั้นคุณเป็นคนเลือกเอง” โซฟียิ้มเยาะ
“โซฟี ตอนนี้คุณตากลับมาแล้ว เขาอยากเจอเธอนะ ถึงเราจะเป็นฝ่ายผิด แต่คุณตาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แล้วเดี๋ยวนี้อาการเขาก็ไม่ค่อยดี” คาเลบรู้ว่าโจไซอาห์เป็นเพียงคนเดียวในตระกูลแทนเนอร์ที่โซฟีห่วงใย
"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมเขา”
อย่างที่คาดไว้ โซฟียอมจำนนหลังจากที่เขาพูดถึงโจไซอาห์
เขาบอกเธอว่า “คุณตาบอกให้พี่เป็นคนพาเธอกลับบ้าน”
“ฉันไปเองได้” โซฟีไม่อยากจะเสียเวลากับเขาไปมากกว่านี้
เมื่อกลับมาถึงบ้านในฮอริงตัน โซฟีก็เปิดแล็ปท็อปแล้วพิมพ์รหัสชุดหนึ่งลงไป หลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เธอก็ส่งมันไปยังแผนกความซื่อตรงในภาครัฐ
เพอร์ซี คีส์งั้นเหรอ ข้อมูลแค่นี้ก็พอจะส่งเขาเข้าคุกได้แล้ว! เขาก็เป็นแค่เศษสวะเมื่อตัดสินจากพฤติกรรมของลูกชาย
จากนั้นเธอก็เริ่มเก็บข้าวของ
หลังจากก้าวขาออกจากสนามบิน โซฟีก็นั่งแท็กซี่ไปยังโรงแรมที่เธอจองไว้ก่อนหน้านี้ เธออาจจะยอมตกลงกลับมา แต่ไม่มีทางที่เธอจะไปอยู่ในบ้านแทนเนอร์
เธอเช็กอินที่โรงแรมและไปที่ห้องของเธอเพื่ออาบน้ำ เมื่อรู้สึกสดชื่นแล้ว เธอก็เรียกแท็กซี่ไปที่บ้านแทนเนอร์
“แม่บอกว่าโซฟีกำลังจะกลับมาเหรอคะ” สีหน้าของวิลโลว์จริงจังขึ้นหลังจากได้รู้ว่าโซฟีจะกลับมา
“ตาของลูกบอกให้คาเลบพาเธอกลับมา” คาร์เมนก็อารมณ์เสียเหมือนกัน
“คุณตาต้องการอะไรคะ หลังจากโซฟีทำแบบนั้นลงไป คนก็ยังนินทาลับหลังหนูไม่เลิกเลย! แล้วตอนนี้เธอกลับมาแล้ว คนก็จะเริ่มลือกันว่าลูกสาวของตระกูลแทนเนอร์เป็น...”
โซฟีก้าวเท้าเข้าไปในบ้านก่อนที่วิลโลว์จะพูดจบ ชัดเจนว่าโซฟีได้ยินทุกอย่าง
แต่ยังไงวิลโลว์ก็ไม่ได้กลัวอยู่ดีถ้าจะถูกได้ยิน
“โซฟี เธอหน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไงกัน ถ้าฉันเป็นเธอนะ ฉันคงจะตายเพราะความอัปยศไปแล้ว!” วิลโลว์ดูถูก “ถ้าเธอรู้สึกเสียใจ จะจบชีวิตตอนนี้ก็ยังทันนะ”
“คุณตาอยู่ไหน” โซฟีเมินเธอ ยังไงซะเธอก็กลับมาหาคุณตาเพราะเขาอยากเจอเธอ
มวลความโกรธปะทุขึ้นในตัววิลโลว์
“แม่ดูเธอสิ!” เธอฮึดฮัด
"เงียบซะ!" ทันใดนั้นโจไซอาห์ก็เดินลงบันไดมา
“โซฟีเป็นหลานสาวของฉัน และเธอก็มีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านแทนเนอร์ ถ้าเธอทั้งคู่ไม่พอใจอะไรก็ออกไปซะ”
“คุณตาจะทำอย่างนี้กับหนูไม่ได้นะคะ โซฟี—”
โจไซอาห์ตัดบทว่า “วิลโลว์ เธอไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ” มีแววตักเตือนอยู่ในน้ำเสียง “มานี่สิโซฟี ตาไม่ได้เจอหลานมาห้าปีเต็มแล้ว”
โซฟีเจ็บหัวใจเมื่อเห็นผมหงอกของคุณตา เธอเดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย
“คุณตาคะ หนูมาเยี่ยมคะ”
ตายจริง เธอผอมมาก พวกเขาทิ้งเธอไว้คนเดียวในฮอริงตันตั้งแต่เธอยังเด็ก และยังไม่มีใครคอยดูแลเธออีก
โจไซอาห์บีบมือเธอ
“โซฟี ห้าปีที่แล้วตาไม่ได้อยู่ที่นี่เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ตอนนี้ตากลับมาแล้ว จะไม่มีใครกล้ารังแกหนูอีก” เขาสัญญา
“ขอบคุณค่ะคุณตา” เขาเป็นเพียงคนเดียวในครอบครัวที่เชื่อเธอหมดหัวใจ
“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณเลย มอร์แกน ไปทำความสะอาดห้องคุณโซฟีเดี๋ยวนี้” โจไซอาห์อารมณ์ดีหลังจากได้เจอโซฟี “คาร์เมน พรุ่งนี้เธอต้องพาโซฟีไปสมัครเรียน” เขาสั่ง
“พ่อคะ โซฟีถูกไล่ออกจากโรงเรียนเมื่อห้าปีที่แล้ว หนูเกรงว่าจะไม่มีโรงเรียนไหนยอมรับเธอเข้าเรียนแล้ว” คาร์เมนอธิบาย
พวกเขาไม่ได้อยู่ในฮอริงตันเลยไม่สามารถยัดเงินให้โรงเรียนเพื่อรับโซฟีเข้าเรียนได้
“ให้โซฟีไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมจิปส์เดลกับวิลโลว์ก็ได้หนิ” โจไซอาห์พูดเสริมราวกับว่าไม่ได้ยินคำอธิบายของเธอเลย
“พ่อคะ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมจิปส์เดลได้นะคะ มันเป็นโรงเรียนมัธยมที่เข้ายากที่สุดในจิปส์เดลแล้ว! แม้แต่คนรวยหรือมีอิทธิพลก็ยังส่งลูกไปเรียนที่นั่นไม่ได้เลย วิลล่าเข้าไปเรียนที่นั่นได้ก็เพราะความสามารถของเธอเอง”
“คุณตาคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” โซฟีมาที่นี่เพื่อจะมาเยี่ยมเขาเท่านั้น เธอบอกอีกว่า “แล้วหนูก็พักอยู่ที่อื่นด้วยค่ะ ไม่ได้จะย้ายกลับมา”
ใบหน้าของโจไซอาห์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ
“โซฟี ตาสัญญาแล้วไงว่าจะไม่ให้ใครมารังแกหลานได้ ตระกูลแทนเนอร์ต้องการหนูนะ” เขาพูดย้ำ
“คุณตาคะ โซฟีจะไปทำอะไรเป็น! วันๆ เธอก็หาแต่เรื่องชกต่อยและอยู่กับพวกนอกคอก”
ปัง!
โจไซอาห์กระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังจนชากระเซ็นออกมา
“วิลโลว์ ถ้าเธอยังพูดอีกคำล่ะก็ ไสหัวไปจากที่นี่ซะ!” โจไซอาห์เดือดดาล “ฉันไม่กลับบ้านมาห้าปี ตอนนี้คำสั่งของฉันมันไม่สำคัญแล้วใช่ไหม”
เขาหันไปหาโซฟี “โซฟี เธอก็จะไม่เชื่อฟังฉันด้วยเหรอ”
“คุณตาคะ หนู...” โซฟีพูดออกไปอย่างลังเล เธอคงจะไม่สนใจคำพูดเหล่านั้นไปแล้วถ้ามันออกมาจากปากของคนอื่น
แต่โจไซอาห์เป็นคนพูดมัน และเขาก็เป็นคนเดียวที่ห่วงใยเธอด้วย
“ก็ได้ค่ะ” ฉันจะเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมจิปส์เดล ถ้ามันเป็นความต้องการสุดท้ายของคุณตา “แต่ยังไงหนูก็จะไม่อยู่ที่นี่” เธอบอก
ถ้าเธอต้องอยู่ร่วมชายคากับคนที่เธอเกลียด เธอก็รับปากไม่ได้ว่าจะไม่ทำอะไรพวกนั้น
"ก็ได้ ตาจะไม่บังคับให้หนูอยู่ แต่ไหนๆ คืนนี้ก็กลับมาแล้ว ตาอยากให้อยู่ค้างคืนกับตาด้วย”
โซฟีพยักหน้าตอบ
“คุณตาคะมันดึกแล้ว ไปนอนเถอะค่ะ หนูจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนอีกสักสองสามวัน” โซฟีสัญญากับเขา เธอไม่อยากทำให้เขาผิดหวัง
"ดีเลย ตาก็แก่แล้ว อยากจะให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน” โจไซอาห์พูดออกมาตรงๆ แล้วเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปชั้นบนโดยมีมอร์แกนคอยช่วย
คาร์เมนไปทำความสะอาดห้องของโซฟีกับมอร์แกน ในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงโซฟีและวิลโลว์
วิลโลว์คิดว่าโซฟีเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน ไม่ว่ายังไงฉันก็คือลูกสาวคนเดียวของตระกูลแทนเนอร์
“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะกล้ากลับบ้าน” วิลโลว์หัวเราะเยาะ ใบหน้าเธอฉายแววร้ายกาจ ซึ่งไม่เหมาะกับอายุของเธอเลย
โซฟีหยิบหมากฝรั่งออกมาจากกระเป๋า เธอแกะแล้วเอาเข้าปาก
“วิลโลว์ ฉันจะไล่เธอออกจากตระกูลแทนเนอร์ให้ได้!”
เมื่อพูดอย่างนั้นแล้ว โซฟีก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องที่เธอเคยอยู่
วิลโลว์อารมณ์โกรธปะทุ เธอทิ้งตัวลงบนโซฟา บ้าจริง โซฟีกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น โจไซอาห์ก็พาโซฟีไปที่โรงเรียนมัธยมจิปส์เดลด้วยตัวเอง
ผู้อำนวยการโรงเรียน แอนดี้ แลงสตัน แถมยังเป็นหัวหน้าแผนกการศึกษาของจิปส์เดลอีกด้วย เขาเลยจะยอมให้พบเฉพาะคนสำคัญเท่านั้น เพราะมัวยุ่งอยู่กับหน้าที่
โจไซอาห์เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในจิปส์เดล เขาเลยได้รับอนุญาตให้รออยู่หน้าห้องผู้อำนวยการพร้อมกับโซฟี
แอนดี้ปรากฏตัวที่สำนักงานตอนสิบเอ็ดโมงนิดๆ
เขารีบบอกผู้ช่วยให้เปิดประตูและให้พวกเขาเข้าไปได้ หลังจากรู้สถานการณ์ของโซฟีแล้ว แอนดี้ก็นั่งนิ่ง
ผลการเรียนของโซฟีทำให้เธอเข้าเรียนในโรงเรียนอาชีวศึกษายังไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับโรงเรียนมัธยมจิปส์เดลอันทรงเกียรติ
"คุณแลงสตัน ผมไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใครเลย แต่ครั้งนี้ช่วยผมด้วยนะครับ” โจไซอาห์ขอร้อง
“นายใหญ่แทนเนอร์ครับ ผมไม่ได้ปฏิเสธที่จะช่วยคุณนะ ผมเชื่อว่าคุณรู้ว่าโรงเรียนมัธยมจิปส์เดลเป็นโรงเรียนมัธยมชั้นนำในจิปส์เดล นักเรียนส่วนใหญ่ของเราสามารถเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยไอวีลีกได้ ผมช่วยอะไรเรื่องผลการเรียนของโซฟีไม่ได้ครับ ผมว่าคุณควรไปลองสมัครโรงเรียนอาชีวศึกษาแทน ผมไม่คิดว่าโรงเรียนมัธยมแห่งอื่นจะรับเธอเข้าด้วยผลการเรียนนี้”
โซฟีไม่เคยต้องการให้โจไซอาห์ขอความช่วยเหลือจากคนอื่น เธอเลยลุกขึ้นจะกลับ
โจไซอาห์รู้ว่าเธอมีทิฐิแค่ไหน เขาจึงลุกขึ้นและรีบตามออกไป
ในตอนนั้นแอนดี้ก็ได้รับโทรศัพท์จากเฟลิกซ์