นับแต่นี้ไป วิถีไร้รักคือวิถีของข้า: ตอนที่ 2 ศิษย์น้องหกที่ดูแปลกไป ตอนที่ 2

แม้แต่ศิษย์พี่สี่ที่ไม่ชอบไปมาหาสู่กับผู้คน เอาแต่หมุกมุ่นอยู่กับการกลั่นยา ยังมีเพียงตอนเผชิญหน้ากับนาง ถึงจะพูดด้วยอย่างไม่เบื่อหน่าย

แต่หลังจากที่เย่ฉงซินปรากฏตัว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เย่ฉงซินเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของผู้อาวุโสเย่แห่งนิกายเต๋าทั้งห้า นางเกิดมาพร้อมข้อบกพร่อง

ผู้อาวุโสเย่สงสารลูกสาวตัวน้อย จึงรับนางมาอยู่ข้างกายและอบรมเลี้ยงดูด้วยตนเอง

แม้ว่าร่างกายของนางจะอ่อนแอ แต่นางเป็นคนมีชีวิตชีวา บริสุทธิ์ไร้เดียงสา จึงเข้ากันได้ดีกับพวกศิษย์พี่ทั้งหลายในนิกายเต๋าทั้งห้าได้อย่างรวดเร็ว

เมื่ออวี๋จาวตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ศิษย์พี่ทั้งห้าของนางก็ต่างพูดถึงแต่เย่ฉงซินเสียแล้ว ยอดเขาตู๋เยว่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ก็เป็นสถานที่ที่เยว่ฉงซินมาบ่อย ๆ

ในขณะนั้น อวี๋จาวอายุเพียงสิบสามปี เมื่อเห็นความสนใจของศิษย์พี่ทั้งหลายถูกคนอื่นพรากไป ภายในใจย่อมรู้สึกไม่ดีเป็นธรรมดา

เพื่อดึงดูดความสนใจของพวกศิษย์พี่กลับคืนมา นางทำหลายสิ่งหลายอย่าง แต่นางกล้าสาบานได้ว่า มีเพียงทำร้ายเย่ฉงซินข้อนี้นางไม่ได้ทำ

เย่ฉงซินได้รับบาดเจ็บ มันเป็นกลอุบายตั้งแต่ต้นจนจบ

“ข้ายอมรับผิด”

อวี๋จาวลดสายตาลงเล็กน้อยแล้วพูดทีละคำ

ชาติที่แล้วเป็นเพราะนางปฏิเสธที่จะยอมรับความผิด นางจึงถูกกักขังอยู่ในคุกมืดหนึ่งเดือนเต็ม ๆ

ที่นี่ไม่มีเวลากลางวันกลางคืน และไม่มีเสียงใด ๆ เลย

ความมืดมิดสุดขั้วเกือบจะทำให้นางเป็นบ้า

สุดท้าย เพราะลูกศิษย์ที่คอยเฝ้าคุกพบว่าสติของนางเริ่มเลอะเลือน จึงรายงานต่อนิกาย นางจึงออกจากสถานที่เลวร้ายแห่งนี้ได้

ถึงกระนั้น หลังจากออกไปนางก็ยังไม่อาจลบข้อกล่าวหาได้

อย่างไรพวกเขาก็โยนความผิดให้นางแล้ว นางจะยอมรับหรือไม่มันแตกต่างตรงไหนหรือ

“เป็นฝีมือเจ้าจริง ๆ หรือ” น้ำเสียงของฟางเฉิงหล่าง แสดงความผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

“ใช่”

“ดี ในเมื่อเจ้ายอมรับความผิดอย่างจริงใจ ข้าจะกลับไปรายงานต่ออาจารย์ทันที และขอให้ท่านถอนคำสั่ง”

“ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่”

น้ำเสียงของเด็กสาวยังคงเย็นชาเช่นเดิม

ฟางเฉิงหล่างพยักหน้า หันหลังกลับและเดินออกไป เมื่อเดินไปได้สองสามก้าว เขาพลันชะงักฝีเท้าลง

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า พฤติกรรมของอวี๋จาวผิดปกติเล็กน้อย

หลังจากอวี๋จาวทำร้ายศิษย์น้องเย่ต่อหน้าผู้คน นางไม่สำนึกตนเอง แต่กลับโยนความผิดไปที่ศิษย์น้องเย่แทน สุดท้ายก็ทำให้ท่านอาจารย์โกรธ และถูกลงโทษอย่างรุนแรง

ก่อนที่จะถูกขังในคุกมืด เขาเคยคุยกับอวี๋จาวครั้งหนึ่ง ในเวลานั้นนางปฏิเสธที่จะยอมรับความผิด และยังร้องไห้ขอร้องให้เขาช่วยหาหลักฐาน

เมื่อเห็นอวี๋จาวกล่าวด้วยวาจาหนักแน่นจริงจัง จึงนึกว่ามีบางอย่างแอบแฝง เขาเลยรับปากคำขอของนาง ช่วยนางวิ่งหาหลักฐาน ทว่าคำตอบที่ได้รับนั้นเหมือนกันมาก ต่างบอกว่าอวี๋จาวจงใจทำร้ายก่อน จนศิษย์น้องเย่ได้รับบาดเจ็บ

เขาผิดหวังอย่างมาก มาพบอวี๋จาวที่คุกมืดและบอกผลลัพธ์กับนาง หวังว่านางจะยอมรับผิดเอง

ตอนนี้เขายังคงจำท่าทางสิ้นหวัง และไม่อยากจะเชื่อของอวี๋จาวได้

ผ่านไปเพียงสามวัน ปฏิกิริยาของอวี๋จาวกลับแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

นางสำนึกผิดจากใจจริง ๆ หรือว่า...

ฟางเฉิงหล่างอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไป

เด็กสาวก้มศีรษะลงเล็กน้อย ร่างกายที่ผอมบางแทบจะกลืนหายไปในความมืด สีหน้าท่าทางของนางมองเห็นได้ไม่ชัดเจน

ท่าทางที่ดูแปลกไปทำให้ฟางเฉิงหล่างรู้สึกกังวล เขาเปิดริมฝีปากเล็กน้อย อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูด

เขาหันหลังกลับและเดินจากไป แผ่นหลังของเขาแฝงความสับสนเอาไว้เล็กน้อย

ยอดเขาตู๋เยว่

ประดับด้วยโคมไฟหลากสีสัน ให้บรรยากาศเป็นสิริมงคล

ฟางเฉิงหล่างเดินขึ้นบันได ระหว่างทางได้พบกับลูกศิษย์ที่มาร่วมพิธีมากมาย ต่างพากันทำความเคารพเขาอย่างกระตือรือร้น

เขาตอบรับด้วยรอยยิ้ม ท่าทางสุขุมเยือกเย็น

หลังจากที่เขาจากไป ลูกศิษย์พวกนั้นก็เกาะกลุ่มสนทนากัน

“ศิษย์พี่ฟางสมกับที่จะเป็นศิษย์คนแรกของเซียนชิงเหยี่ยนจริง ๆ ทุกคำพูดและการกระทำล้วนมีท่วงท่าของสุภาพบุรุษ”

“สายตาคัดเลือกศิษย์ของเซียนชิงเหยี่ยน แน่นอนว่าเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว นอกจากเจ้าก้อนขี้หนูนั้น ลูกศิษย์คนอื่น ๆ มีใครบ้างที่ไม่ใช่คนโปรดของสวรรค์ เป็นหงส์เป็นมังกรในหมู่คนทั้งนั้น”

“ตอนนั้นเซียนชิงเหยี่ยนต้องถูกรากวิญญาณธาตุน้ำของอวี๋จาวหลอกเอาเป็นแน่ คิดว่านางมีความสามารถเกินใคร สุดท้ายเวลาผ่านไปเจ็ดปีแล้ว ความก้าวหน้าในการฝึกฝนของนางไม่ต่างอะไรกับลูกศิษย์ทั่วไปในสำนัก เพิ่งจะบรรลุระดับสร้างรากฐานปราณเมื่อไม่นานนี่เอง แม้แต่ศิษย์น้องเย่ที่เข้าสำนักมาทีหลังยังเทียบไม่ได้”

“หึ ถ้าหากอวี๋จาวยอมเอาสมองที่ใช้คิดเรื่องสกปรกมาใช้กับการฝึกฝน ไม่แน่ว่าอาจบรรลุระดับสร้างรากฐานปราณตั้งนานแล้วก็ได้”

"ถูกต้อง ถูกต้อง"

เสียงหัวเราะที่แฝงความเหยียดยามดังเข้ามาในหูของฟางเฉิงหล่าง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อย

ศิษย์น้องหกไม่ได้แย่อย่างที่พวกเขาพูดถึงเลย