แม่หม้ายยังซิงกับอ๋องหน้านิ่ง: ตอนที่ 4 ให้จือเอ๋อร์หย่ากับเจ้า! ตอนที่ 4

กู้หรูชิงดึงมือกลับมาอย่างแนบเนียน ก้มหน้าลงเล็กน้อย “วันนี้ท่านแม่ได้พบกับแม่นางซินเยว่แล้วหรือยัง?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวรู้สึกตะลึงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะนึกไม่ถึงว่ากู้หรูชิงจะเอ่ยตรงไปตรงมาเช่นนี้ รอยยิ้มบนหน้าแข็งทื่อทันที จากนั้นก็พยักหน้า “อืม เมื่อครู่มาคารวะข้าแล้ว ช่วงนี้ผอมลงไม่น้อย นางเพิ่งสูญเสียสามีไป ดูทรุดโทรมอย่างมาก ตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ ช่างลำบากเสียจริง”

กู้หรูชิงเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าเซียว “หมายความว่า ท่านแม่ก็เห็นด้วยกับเรื่องที่จะให้แม่นางซินเยว่แต่งเข้ามา?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวรู้สึกอึ้ง รอยยิ้มบนหน้าดูไม่ธรรมชาติ “ไม่เห็นด้วยแล้วจะทำอย่างไรได้ จือเอ๋อร์ได้ตัดสินใจแล้ว ข้าผู้เป็นแม่ก็ไม่อาจห้ามปราบได้ อีกอย่างลูกในท้องก็เป็นสายเลือดของตระกูลเซียว”

และเปลี่ยนเรื่องพูด ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็เอ่ยปากพูดต่อกู้หรูชิงอีกว่า “แต่ว่าชิงเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าจือเอ๋อร์เพิ่งกลับมาจากสนามรบ ไม่ง่ายเลยที่จะกลับมาได้อย่างปลอดภัย ใช้ชีวิตแลกกับความดีความชอบ เวลานี้ไม่เหมาะที่จะทำให้ฝ่าบาทเกิดอคติต่อเขา เจ้าในฐานะภรรยาก็ควรช่วยสามีแบ่งเบาภาระถึงจะถูกต้อง

ในเมื่อเจ้าก็รู้เรื่องนี้แล้ว พรุ่งนี้ก็เข้าวังหลวง และทูลขอราชโองการต่อฝ่าบาทด้วยตนเอง ฝ่าบาทจะต้องอนุญาติอย่างแน่นอน…”

“ท่านแม่ ถึงแม้ว่าข้าจะเห็นด้วยกับท่านแม่ทัพที่ต้องการแต่งงานรับภรรยาเท่าเทียมกับสถานะของข้า แต่ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย ให้ข้าเข้าไปขอราชโองการ ข้าทำไม่ได้จริงๆ” กู้หรูชิงเอ่ยแทรกถ้อยคำของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าเผยความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างชัดเจน

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงระเรื่อ หยดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างช้ำใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน “กู้หรูชิง เจ้าเป็นถึงนายหญิง จะร้องไห้คร่ำครวญเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าแต่งเข้ามาในจวนแม่ทัพสามปีแล้วแต่ก็ไม่มีทายาทสักที! ตอนนี้ยังไม่ยอมให้จือเอ๋อร์แต่งงาน เจ้าต้องการให้ทายาทของตระกูลเซียวร่อนเร่อยู่ข้างนอกหรือ? ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวบ้างเลย!

ถึงเจ้ารู้สึกอิจฉา ต่อให้ตอนนี้จือเอ๋อร์ตัดสินใจจะหย่า ฝ่าบาทและคนอื่นก็ไม่อาจตำหนิอะไรได้! ”

เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเซียวสีหน้าเปลี่ยนไป กู้หรูชิงจึงเก็บอาการช้ำใจเอาไว้ นางยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า มองดูฮูหยินผู้เฒ่าเซียวอย่างหน้านิ่ง

“ท่านแม่ สามปีก่อนตอนที่ข้าแต่งเข้ามาในจวนแม่ทัพ สามีก็จากไปในคืนเข้าหอวันแรก ท่านแม่ไม่ทราบหรือ?

ถ้าตั้งครรภ์ขึ้นมาคงจะเป็นเรื่องอันน่าขำในสายตาผู้คน จะว่าไปแล้ว ท่านพี่เพิ่งกลับมาไม่ถึงหนึ่งเดือน แม่นางซินเยว่ก็ตั้งครรภ์แล้วหรือ?

ยังมีอีกเรื่อง ท่านแม่อย่าลืมสิว่า ข้ากับแม่ทัพเซียวได้รับพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท ถ้าเขาหย่ากับภรรยา ก็เท่ากับขัดราชโองการ ต้องรับโทษประทานชีวิตเก้าชั่วโคตร”

“เจ้า!” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องมองกู้หรูชิงอย่างตาแดงด้วยความโมโห “สามปีมานี้ เจ้าเสแสร้งทำตัวเชื่อฟังอ่อนโยนอยู่ต่อหน้าข้า ดูไม่ออกว่าเจ้าจะพูดจาฉะฉานเช่นนี้”

กู้หรูชิงพยักหน้าเล็กน้อย แววตาเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา “ท่านแม่ชมเกินไปแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เจ้าว่ามา จะต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมตอบตกลง ให้ซินเยว่แต่งเข้ามา?”

“ท่านแม่ ท่านเห็นลูกสะใภ้เป็นคนเช่นนี้หรือ?” กู้หรูชิงเอียงหน้ากะพริบตาพร้อมกับเอ่ยถาม

“ฮึ! หรือว่าไม่ใช่ ถึงอย่างไรซินเยว่ก็ต้องแต่งเข้ามาอย่างแน่นอน เจ้าต้องการได้ผลประโยนช์จากเรื่องนี้ ถ้าไม่มากเกินไป ข้าก็จะรับปากเจ้า ”