แม่หม้ายยังซิงกับอ๋องหน้านิ่ง: ตอนที่ 5 หอหนิงซื่อ ตอนที่ 5
ทันใดนั้นกู้หรูชิงก็เผยรอยยิ้มออกมา “ในเมื่อท่านแม่เอ่ยปาก งั้นลูกสะใภ้ก็จะทำตามคำสั่ง
ข้าอยากได้หอหนิงซื่อที่อยู่ในมือท่านแม่กลับคืนมา”
หอหนิงซื่อเป็นสินเดิมที่กู้หรูชิงนำเข้ามา เป็นโรงหมอแห่งหนึ่ง แม้ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แต่ทุกปีก็ทำรายได้เข้ามาไม่น้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเล็งเห็นว่านี่คือก้อนเนื้อชิ้นใหญ่ วันที่สองหลังงานแต่งของกู้หรูชิง ก็ขอมาครอบครองไว้ในมือจนสำเร็จ
ตอนนั้นแม้ว่ากู้หรูชิงจะรู้สึกเสียดาย แต่เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าแม่สามี จึงยอมปล่อยมืออย่างเจ็บปวด
ตอนนี้ ในเมื่อต้องการจะไป แน่นอนว่าต้องไม่ละทิ้งสิ่งที่แม่มอบให้เอาไว้
“เจ้าว่าอะไรนะ!” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวขมวดคิ้วแน่น
“หอหนิงซื่อเป็นสินเดิมของข้า หลายปีนี้ตกอยู่ในกำมือของท่านแม่มาตลอด ทำให้ท่านแม่ต้องลำบากแล้ว แต่ว่าตอนนี้ แม่นางซินเยว่กำลังจะแต่งเข้ามา ข้าเองก็ต้องคิดวางแผนเพื่อตนเองบ้าง ไม่งั้นสิ่งที่เป็นของข้าอาจตกอยู่ในมือของผู้อื่น ”
“เจ้าหมายความว่าข้าอาจจะมอบหอหนิงซื่อให้ซินเยว่?”
“ป้องกันไว้ย่อมดีกว่าการแก้ไข ท่านแม่ ตอนนั้นก่อนที่แม่ทัพจะออกรบ ก็เคยเอ่ยคำมั่นสัญญาไว้กับข้า จะไม่มีวันรักหญิงอื่นเด็ดขาด แต่ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า?
ท่านแม่เคยเอ่ยว่าจะดูแลหอหนิงซื่อแทนข้า แต่ก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะไม่เป็นเหมือนกับแม่ทัพ มอบหอหนิงซื่อให้ผู้อื่น”
“บังอาจ! เอ่ยถ้อยคำเช่นนี้กับผู้อาวุโสได้อย่างไร!”
เมื่อได้ยินถ้อยคำแทงใจฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็รู้สึกโมโหสุดขีด ยกมือขึ้นมา คิดจะตบหน้ากู้หรูชิงอย่างสุดแรง
แต่คิดไม่ถึง กู้หรูชิงยกแขนขึ้นมาและจับมือของนางไว้อย่างแน่น
ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวพยายามดิ้นรน แต่ด้วยอายุที่มากแล้ว อีกทั้งหลายปีนี้ร่างกายเจ็บป่วยอยู่บ่อยๆ จะสามารถสู้กับแรงของกู้หรูชิงได้อย่างไร
“ท่านแม่ต้องการให้ลูกสะใภ้พูดกับท่านอย่างไร? อยากได้ความเคารพก็ต้องทำตัวให้น่าเคารพก่อน ถึงจะคู่ควรได้รับความเคารพนี้ ”
“สามหาว! ข้าว่าเจ้าชักจะเหิมเกริมมากเกินไปทุกที! นางผู้หญิงใจอำมหิต ยังไม่รีบปล่อยมือของข้าอีก!”
กู้หรูชิงสีหน้านิ่งเฉย และไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ “ข้าขอเตือนท่านแม่ให้หยุดโมโหเสียดีกว่า ยิ่งโมโหยิ่งทำลายสุขภาพ มีแต่จะนำผลร้ายสู่ร่างกายของท่าน ”
“เจ้า! เจ้าต้องการอะไรกันแน่!” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวหรี่ตาสองข้าง กัดฟันเอ่ยอย่างโมโห
“เมื่อครู่ข้าได้บอกไปแล้ว คืนหอหนิงซื่อให้ข้า แล้วพวกเจ้าจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง ใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันเอ่ยขึ้นว่า “ได้ ทำตามที่เจ้าต้องการ ขอแค่เจ้าเข้าวังขอราชโองการด้วยตนเอง ข้าก็จะมอบหอหนิงซื่อให้เจ้า!”
“ท่านแม่เอ่ยผิดแล้ว ไม่ใช่การให้ แต่คือการคืน!
ยังมีอีกอย่าง ท่านแม่ต้องคืนร้านค้าในหอหนิงซื่อให้ข้าด้วย ข้าถึงจะเข้าวัง ทุกอย่างต้องดำเนินไปตามลำดับขั้นตอน”
เมื่อได้รับถึงมือแล้ว จึงจะทำให้กู้หรูชิงสบายใจ เพื่อป้องกันไม่ให้ยายเฒ่านี้เกิดเปลี่ยนใจกลับคำพูด ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวขมวดคิ้ว “เจ้ารีบร้อนจนทนไม่ไหวเชียวหรือ!”
กู้หรูชิงส่ายหน้า “คนที่รีบร้อนไม่ใช่ข้า แต่เป็นครรภ์ของซินเยว่ที่ทนรอแม่ทัพไม่ไหวแล้ว และคงไม่อาจรอให้ท้องโตก่อนแล้วค่อยแต่งเข้ามาหรอกกระมัง? ข้ากำลังช่วยแบ่งเบาภาระของสามี ตามที่ท่านแม่สอนไว้ เพื่อให้สามีสบายใจ!”