แม่หม้ายยังซิงกับอ๋องหน้านิ่ง: ตอนที่ 6 เขาไม่คู่ควรที่จะเป็นเขยของจวนผิงหยางโหว ตอนที่ 6

กู้หรูชิงส่ายหน้า “ข้าไม่ได้รีบร้อน แต่เด็กในท้องของแม่นางซินเยว่คงรอไม่ไหวแล้ว แม่ทัพคงไม่อยากรอให้ท้องโตก่อนแล้วค่อยแต่งเข้ามาสินะ ข้ากำลังช่วยแบ่งเบาภาระของสามี ตามที่ท่านแม่สอนไว้ ต้องทำให้สามีสบายใจ!”

ตอนนี้ท้องของเสิ่นซินเยว่ยังดูไม่ออกว่าตั้งครรภ์ แต่งเข้ามาเวลานี้ คงไม่มีใครรู้ว่านางท้องก่อนแต่ง เซียวจิ่งจือให้ความสำคัญกับเสิ่นซินเยว่มากเพียงนี้ คงต้องคำนึงถึงชื่อเสียงของนางอย่างแน่นอน

กู้หรูชิงไม่รีบร้อนอยู่แล้ว เพราะมีคนที่รีบร้อนมากกว่านางเสียอีก

เมื่อได้ยินกู้หรูชิงเอ่ยเช่นนี้ สุดท้ายฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็ยอมตกลง

“ได้” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวตอบรับอย่างเสียงเบา จากนั้นก็หยิบหนังสือสัญญาของหอหนิงซื่อออกมาจากใต้หมอนอย่างเสียดาย วางไว้บนมือและลูบสัมผัสไปมา สุดท้ายก็ส่งให้กู้หรูชิงอย่างอาลัยอาวรณ์

“ข้าได้คืนหอหนิงซื่อให้เจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะทำตามคำพูด ถ้าหากกลับคำ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าอย่างแน่!”

กู้หรูชิงเห็นหนังสือสัญญาของหอหนิงซื่อ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา

นางถือหนังสือสัญญาไว้ในมือ วางอยู่บนฝ่ามือและถูไปมา จากนั้นก็เก็บไว้กับตัวอย่างทะนุถนอม

“ท่านแม่วางใจได้ ข้าเอ่ยคำไหนคำนั้น”

ส่วนนางจะทำอย่างไร ก็ต้องดูอารมณ์ของนาง

กู้หรูชิงนำหนังสือสัญญาหอหนิงซื่อเดินออกจากห้องของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

ในชาตินี้ นางสามารถนำสิ่งของที่เป็นของตนเองกลับมาได้แล้ว

เมื่อกลับมาถึงเรือน ฮวนเอ๋อร์ก็ตรวจนับสินเดิมเสร็จแล้ว ถือใบรายการสินเดิมเอาไว้ยืนอยู่หน้าประตู ชะเง้อมองอย่างกังวลใจ

เมื่อเห็นคุณหนูของตนกลับมาอย่างปลอดภัย ฮวนเอ๋อร์ก็โล่งอกไปไม่น้อย

นางวิ่งเข้ามาด้านหน้ากู้หรูชิงอย่างร้อนใจ “คุณหนู ท่านกลับมาได้สักที ข้าน้อยเป็นห่วงท่านเหลือเกิน”

กู้หรูชิงอารมณ์ไม่เลว นางยิ้มเบาๆ “เป็นห่วงข้าทำไม พวกเขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”

“แต่ข้าน้อยก็ยังรู้สึกเป็นห่วงอยู่ดี เฮ้อ ข้าน้อยเคยคิดว่าท่านเขยเป็นคนดี นึกไม่ถึง…ผู้ชายในโลกนี้ก็เลวเหมือนกันหมด! ไม่มีคนดีสักคน!” ฮวนเอ๋อร์พูดออกมาอย่างแค้นใจ

“ผิดแล้ว” กู้หรูชิงยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา

ฮวนเอ๋อร์ไม่เข้าใจ “คุณหนู ข้าน้อยพูดผิดตรงไหนหรือ? ผู้ชายก็เหมือนกันทุกคน พวกเขาสามารถมีภรรยาหลายคน ยังจะให้คุณหนูต้องอดทนอยู่อย่างเจียมตัว สั่งให้ท่านเข้าวังขอราชโองการให้สามีของตนแต่งงานกับหญิงอื่น นี่เป็นการทำให้ท่านต้องอับอายขายหน้าอย่างมาก!

ก่อนหน้านี้ท่านโหวกล่าวได้ถูกต้อง ท่านเขยไม่ใช่คนดีอะไร! ”

“ข้าไม่ได้หมายถึงประโยคนี้ ข้าหมายถึง ต่อจากวันนี้ห้ามเรียกว่าท่านเขยอีก ข้ากับเขาไม่เคยเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง เขาจึงไม่นับว่าเป็นเขยของจวนผิงหยางโหว

สินเดิมของข้าตรวจสอบไปถึงไหนแล้ว? ”

ฮวนเอ๋อร์ยื่นใบรายการสินเดิมให้กู้หรูชิง “เรียนคุณหนู ได้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว หลายปีมานี้ ท่านได้ใช้เงินจำนวนไม่น้อยเพื่อชดเชยค่าใช่จ่ายในจวนแม่ทัพ แต่หนังสือบ้านเรือนและที่ดินยังอยู่ครบ และยังมีเงินที่เก็บอยู่ในธนาคารจำนวนหนึ่ง”

“ดี” กู้หรูชิงพยักหน้า พร้อมกับมองดูใบรายการสินเดิมของตน

นางเป็นถึงบุตรสาวของผิงหยางโหว ย่อมต้องมีสินเดิมจำนวนมาก พ่อแม่และพี่ชายยังได้แอบมอบสิ่งของให้กับนางไม่น้อย เพราะกลัวว่าจะถูกแม่สามีรังแก

ตอนที่นางแต่งเข้ามา จวนแม่ทัพก็ใกล้จะสิ้นเนื้อประดาตัวแล้ว

แม้ว่าเซียวจิ่งจือจะเป็นถึงแม่ทัพ ลำพังเงินเดือนอันน้อยนิดของเขา ยากมากที่จะเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวยังล้มป่วยอยู่เป็นประจำ แค่ค่ายากู้หรูชิงก็ใช้เงินไปไม่น้อย เงินส่วนมากก็เอาออกมาจากสินเดิมของนาง

ชาติที่แล้ว กู้หรูชิงคิดว่าจะสามารถใช้ความจริงใจแลกกับความจริงใจ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อแม่ทัพ แต่สุดท้ายก็ได้แต่ความว่างเปล่ากลับคืนมา

“เก็บสินเดิมทั้งหมดนี้ไว้ นอกจากหนังสือบ้านเรือนและที่ดินแล้ว ของมีค่าอย่างอื่นก็ให้เอาไปขายเป็นเงินและเก็บไว้ในธนาคาร เพื่อที่จะได้เอาออกไปอย่างสะดวก”

“ฮะ! เอาออกไป? คุณหนู จะเอาออกไปที่ไหนหรือเจ้าคะ?”