เกิดใหม่ชาตินี้จะแก้แค้นให้สาสม: ตอนที่ 12 นักฆ่ามืออาชีพ ตอนที่ 12

ถึงแม้ว่าหน้าตาของเขาจะเปลี่ยนไปจากคืนนั้น แต่ฉันจำแววตาคู่นี้ได้ ต่อให้มันกลายเป็นขี้เถ้าฉันก็จำได้

เขาปลอมตัวเก่งมาก คืนนั้นเขาตัวสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร แต่ตอนนี้กลับหลังค่อมและมีผิวเหี่ยวย่นเหมือนคนแก่

เมื่อเห็นคนที่ฆ่าฉันมาอยู่ที่งานแสดงภาพวาดฉันก็รู้สึกกลัว และนึกถึงความเจ็บปวดก่อนตาย

เขาโหดเหี้ยมมาก เขาแอบมาอยู่ข้างหลังฉัน แล้วแทงฉันโดยไม่ลังเลราวกับซ้อมมาแล้วเป็นพันครั้ง

ฉันมักจะใจดีกับคนอื่น ไม่น่าจะมีศัตรูที่อยากให้ฉันตาย

เขาปิดบังตัวตนเก่งขนาดนี้ หรือว่าเขาจะเป็นนักฆ่ามืออาชีพ

แต่ในเมื่อเขาฆ่าฉันแล้ว ทำไมถึงมาที่นี่ เขามีเป้าหมายอื่นงั้นเหรอ

สัญชาตญาณทำให้ฉันอยากจะวิ่งหนี แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าฉันตายไปแล้ว จะต้องกลัวอะไรอีก

ลุคตบไหล่เขาอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร"

แต่สายตาของผู้ชายคนนั้นกลับจ้องมองมาที่ฉันเหมือนกับตอนที่ฉันกำลังจะตาย

เย็นชา โหดร้าย และไร้ความรู้สึก

ถึงแม้ว่าฉันจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังกลัวเขาจนตัวแข็งทื่อและทำอะไรไม่ถูก

เขาเห็นฉันงั้นเหรอ

ฉันคิดได้ดังนั้นก็ได้ยินเสียงลุคเรียก "ลุงคาร์เตอร์"

ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าสายตาของผู้ชายคนนั้นมองเลยฉันออกไปยังคาร์เตอร์ที่นั่งอยู่บนรถเข็น

ในที่สุดฉันก็เริ่มโล่งใจ

คาร์เตอร์มองมาที่ลุค แล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินไปหาคาร์เตอร์โดยที่ไม่ได้ทำอะไร

แต่เมื่อฉันนึกถึงความโหดเหี้ยมของเขาก็รู้สึกกังวล นักฆ่าโรคจิตคนนี้จะฆ่าคนอีกเหรอ

ฉันยื่นมือออกไปปกป้องคาร์เตอร์ตามสัญชาตญาณ

แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเดินผ่านไปเฉยๆ

ดาเมียนเข็นรถเข็นของคาร์เตอร์มาหยุดอยู่ต่อหน้าลุค คาร์เตอร์มองลุคด้วยแววตาเย็นชาและน่ากลัว ทำให้ลุครู้สึกอึดอัด "เท่าที่ฉันรู้ โคลอี้หายตัวไปตั้งแต่งานแต่ง แล้วนายยังมีอารมณ์มาเดินเล่นที่แกลเลอรีอีกเหรอ"

ฉันไม่คิดเลยว่าคนที่ถามหาฉันจะไม่ใช่ครอบครัวหรือสามี แต่เป็นคาร์เตอร์ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน

"โคลอี้ไม่ใช่เด็กแล้ว เธอจะไปไหนก็เรื่องของเธอ" ลุคตอบอย่างไม่ใส่ใจ "เธอเป็นคนเอาแต่ใจ งอนเสร็จเดี๋ยวก็กลับมา"

ลุคดูไม่สนใจ ต่างจากคาร์เตอร์ที่จริงจัง

"แล้วถ้าโคลอี้เป็นอะไรไปจะทำยังไง"

ลุคมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูด แอนนาก็พูดขึ้นว่า "ลุงคาร์เตอร์ โคลอี้ไม่เป็นไรหรอก เธอไปคลาวด์วิลตั้งนานแล้ว"

ลุคหันไปมองด้วยความประหลาดใจ "เธอพูดว่าอะไรนะ"

"ลุค วันนี้ฉันเพิ่งจะได้ข่าวจากญาติที่คลาวด์วิล โคลอี้ให้พวกเขาหาที่อยู่ให้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว"

มันก็จริง ฉันเคยพูดว่าชอบคลาวด์วิลล์ที่มีดอกไม้บานสะพรั่ง ภูเขาที่เขียวขจี ยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะมากแค่ไหน ฉันยังเคยพูดด้วยว่าอยากจะไปอยู่ที่นั่น

ครึ่งเดือนก่อน ฉันจองตั๋วเครื่องบินไปคลาวด์วิลหลังงานแต่ง

ฉันกะจะเปิดโปงเรื่องไร้ยางอายของลุคกับแอนนาในงานแต่งงาน ฉันรู้ว่าทำแบบนั้นจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลแซนเดอร์กับตระกูลโบลตันเสียหาย ก็เลยคิดจะแก้แค้นแล้วก็จากไป

แอนนาพูดต่อว่า "ฉันเลยลองเช็คดู เธอจองตั๋วเครื่องบินไปคลาวด์วิลไว้วันที่สิบห้าจริงๆ"

สีหน้าของลุคเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความโกรธ "มิน่าล่ะ พวกเราถึงตามหาเธอไม่เจอ เธอหนีไปโดยไม่บอกใครเลย"

"อย่าโกรธเลยลุค โคลอี้ไม่เคยสนใจคนอื่นอยู่แล้ว อยากไปไหนก็ไป พวกเราชินแล้ว"

ถ้าลุคลองสืบดูก็จะรู้ว่าถึงแม้ว่าฉันจะจองตั๋ว แต่ก็ไม่ได้ขึ้นเครื่อง

แต่น่าขำที่เขาไม่คิดจะสืบเลยสักนิด และเชื่อคำพูดของแอนนาทันที

ระหว่างที่ฉันยิ้มอย่างขมขื่น ฉันก็เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของคาร์เตอร์

ดวงตาที่ลึกลับของเขาเหมือนจะมองทะลุทุกอย่าง

คาร์เตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หวังว่านายจะไม่เสียใจแล้วกัน"

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทำไมคาร์เตอร์ถึงพูดแบบนั้น หรือว่าเขาจะรู้อะไรบางอย่าง

ลุครู้สึกว่าคาร์เตอร์มีพิรุธ และกำลังจะพูด แต่ดาเมียนก็เข็นรถเข็นออกไป

แอนนาควงแขนลุค "ลุค งานประมูลจะเริ่มแล้ว ไปนั่งกันเถอะ"

ฉันยังคงมองหานักฆ่าคนนั้นในฝูงชน

ในที่สุดก็เจอเขา

เขาเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่กลัวแสงสว่าง หลบอยู่ในมุมมืด แล้วมองลุคด้วยแววตาน่ากลัว

ฉันพยายามนึกว่าเคยเห็นแววตาแบบนี้ที่ไหน เขาเป็นใครกันแน่

ทำไมถึงมาที่นี่หลังจากที่ฆ่าฉัน

และที่สำคัญ ถ้าฉันตายไปแล้ว ศพของฉันอยู่ที่ไหน

ฉันมองเขากับแอนนา แต่ก็ไม่เห็นว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอะไร

หรือว่าเขาจะไม่ใช่นักฆ่าที่แอนนาจ้างมา

"สามล้าน"

มันคือเสียงของลุค

เขาคิดว่าภาพวาดเป็นของแอนนา ก็เลยร่วมประมูลเพื่อเอาใจเธอ

แอนนาได้ยินก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย พลางยืนซบอยู่ข้างๆ เขา

คนรอบข้างต่างชื่นชมที่ “พี่น้อง” รักใคร่กันดี

ฉันได้ยินก็อยากจะหัวเราะ ถ้าพวกเขารู้ว่าที่แท้พี่น้องคู่นี้ทำอะไรกัน พวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไงกันนะ

"ห้าล้าน" เสียงเย็นชาดังขึ้นในฝูงชน ดึงดูดความสนใจของฉัน

ฉันหันไปมองก็เห็นคาร์เตอร์

ทำไมเขาถึงร่วมประมูลภาพวาดนี้

บรรยากาศในห้องตึงเครียดเหมือนกับมีประกายไฟ สำหรับลุค เขาดูออกว่าคาร์เตอร์ไม่ใช่แค่อยากชนะการประมูล

"แปดล้าน" ลุคประมูลต่อ

คาร์เตอร์ยกป้ายขึ้น แล้วพูดอย่างใจเย็น "แปดสิบล้าน"

ว้าว

ทุกคนต่างอ้าปากค้าง เขาบ้าไปแล้วเหรอไง

เขาเพิ่งประมูลภาพวาดนี้ไปแปดสิบล้าน

ลุคถึงกับอึ้งไป และขณะที่เขายืนนิ่ง ภาพวาดอีกสองภาพก็โดนคาร์เตอร์แย่งไปด้วยราคาที่สูงมากพอกัน

ก่อนที่คาร์เตอร์จะกลับ ฉันก็เห็นลุครีบวิ่งเข้าไปหาเขา

เขาจับประตูรถด้วยความไม่พอใจ "ลุงคาร์เตอร์ ลุงใช้เงินไปสองร้อยกว่าล้านเพื่อซื้อภาพวาดสามภาพ ถ้าปู่รู้เข้า..."

คาร์เตอร์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาเย็นชาและดูถูก

"แกคิดว่าฉันล้มเหลวเหมือนกับแกงั้นเหรอ"

ลุคยังรับช่วงต่อจากตระกูลโบลตันไม่ได้ เขาจึงยังไม่มีเงิน การกระทำของคาร์เตอร์เหมือนกับตบหน้าเขาต่อหน้าทุกคน

"ลุงคาร์เตอร์ ลุงเข้าใจผมผิดรึเปล่า"

คาร์เตอร์จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"ลุค ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่"