เกิดใหม่ชาตินี้จะแก้แค้นให้สาสม: ตอนที่ 13 ในที่สุดก็เจอศพฉัน ตอนที่ 13

ปล่อยงั้นเหรอ

คาร์เตอร์จะปล่อยอะไรไป

ฉันสับสนไปหมด ส่วนลุคก็มีสีหน้าที่ไม่พอใจมากขึ้น

ไม่ไกลออกไป แอนนายืนอยู่ท่ามกลางคนของตระกูลแซนเดอร์อย่างภาคภูมิใจ เคท แม่ของฉัน เอาแต่ชมเธอ "แอนนา ลูกเก่งมาก แค่ภาพวาดไม่กี่ภาพก็ได้เงินเป็นพันล้านแล้ว"

"ไม่เหมือนกับโคลอี้ ยัยเด็กไร้ประโยชน์นั่น ตอนเด็กๆ ครูบอกว่าเธอมีพรสวรรค์ แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เทียบกับลูกไม่ได้เลย"

อีธานพูดขึ้นว่า "ว่าแต่ มีใครติดต่อโคลอี้ได้ไหม ผมโทรหาเธอไม่ได้ เด็กคนนี้ยิ่งโตก็ยิ่งเหลวไหล ทำให้ที่บ้านเป็นห่วง"

"ได้ยินมาว่าเธอไปคลาวด์วิลล์"

"พ่อ แม่ ผมบอกแล้วไงว่าอย่าตามใจเธอมากเกินไป เธอก่อเรื่องแล้วก็หนีไป ดื้อจริงๆ"

"พ่อ แม่ อีธาน อย่าโกรธเลยค่ะ บางทีโคลอี้อาจจะอยากอยู่คนเดียว"

"พอเธอกลับมาต้องสั่งสอนเธอให้ดี"

"ฉันว่าต้องตีสักที เธอถึงจะสำนึก"

พอเห็นใบหน้าที่น่ารักของแอนนา ฉันก็อยากจะฉีกหน้ากากของเธอออกตรงนั้นเลย

ทุกคนหลงเชื่อเธอ ไม่คิดสงสัยเธอเลยสักนิด แถมยังเชื่อทุกอย่างที่เธอพูด

คนรักนอกใจ ฉันยังพอทน แต่ครอบครัวทำกับฉันแบบนี้ ฉันรับไม่ได้

ฉันก็เป็นลูกของเคทเหมือนกันนะ เธออุ้มท้องฉันมาตั้งเก้าเดือน ทำไมถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้

ฉันชอบวาดรูปมาตลอด วันเกิดของแอนนาวันหนึ่ง เคทบุกเข้ามาในห้องวาดรูปของฉันด้วยความโกรธ เธอเทสีใส่ภาพวาดของฉันแล้วก็ฉีกทิ้ง

เธอบอกว่าแอนนาเกือบตาย แต่ฉันกลับวาดรูปอย่างสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วด่าว่าฉันเป็นคนเลือดเย็นและใจร้าย

ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าเธอเกลียดฉันมานานแล้ว เธอคิดว่าคนที่ควรจะหายไปคือฉัน ไม่ใช่แอนนา

เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะแอนนากับลุค แต่พวกเขากลับโทษฉัน ไม่แม้แต่จะคิดหาความจริง

ตอนนี้ฉันตายไปแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้รีบตามหาฉัน แต่กลับคิดจะตีฉันตอนที่ฉันกลับไป

ฉันเอามือลูบหน้าตัวเอง ถึงจะร้องไห้ไม่ได้ แต่ฉันเจ็บปวดหัวใจมาก

ตอนนี้หิมะตกหนักอีกแล้ว เหมือนกับตอนที่ฉันกำลังจะตาย

เมื่อไหร่พวกเขาจะรู้ตัวว่าฉันตายไปแล้ว

ไม่นาน เรื่องที่แกลเลอรีก็เป็นข่าว ทั้งฉันและแอนนาต่างก็เป็นที่กล่าวถึง

โคลอี้ถูกเปิดโปง

จิตรกรอัจฉริยะเป็นถึงทายาทตระกูลร่ำรวย

โคลอี้ที่น่ารังเกียจ

ภาพวาดล้ำค่า

คุณแอนนาบริจาคสามพันล้าน

ความเห็นของผู้คนเข้าข้างแอนนาหมด

ฉันยืนอยู่ข้างหลังลุคพลางมองเขาเล่นโทรศัพท์ ยิ่งดูเขาก็ยิ่งขมวดคิ้ว

แอนนาควงแขนลุค และพูดว่า "ลุค ไม่คิดว่าเรื่องจะใหญ่ขนาดนี้ ลบโพสต์พวกนั้นทิ้งดีไหม"

"ลบทิ้งทำไม" เคทพูดขึ้น

เธอแต่งหน้าแต่งตัวอย่างสวยงาม แต่คำพูดของเธอกลับเย็นชา

"ชาวเน็ตพูดถูกแล้ว โคลอี้แอบอ้างเป็นคนอื่น ตอนนี้โดนเปิดโปงก็สมควรแล้ว ถ้าเธอไม่อยากเป็นแบบนี้ก็ไม่น่าจะทำตั้งแต่แรก ตอนนั้นทุกคนชมแอนนาว่าสวยและใจดี ทำไมต้องเสียเงินลบโพสต์ที่ทำให้แอนนามีชื่อเสียงด้วย"

เธอจับมือแอนนา "แอนนาของพวกเราจะเป็นจิตรกรระดับโลกที่มีชื่อเสียงไปทั่ว"

"แม่พูดถูกแล้ว โคลอี้ทำตัวเอง ยิ่งเธอดูแย่ แอนนาก็จะยิ่งดูดี ยิ่งมีดราม่าก็ยิ่งดัง คนก็จะรู้จักแอนนามากขึ้น ต่อไปเธอจะต้องมีชื่อเสียงโด่งดัง"

หลังจากที่ฉันตายไปแล้ว ศพยังไม่ทันจะเย็น ชื่อเสียงก็เสียหาย พวกเขายังอยากจะใช้ประโยชน์จากฉันเพื่อปูทางให้แอนนาอีก

ตอนที่ฉันวาดรูป เคทมักจะบอกว่าฉันเสียเวลา ไม่สนใจตระกูลแซนเดอร์ และเอาแต่ทำเรื่องไร้สาระ

แต่ตอนนี้กลับมาชมแอนนาที่เก่งและประสบความสำเร็จ แม้แต่ศพของฉันก็ยังจะเหยียบเพื่อยกย่องเธอ

ที่แท้เคทไม่ได้เกลียดการวาดรูป เธอแค่รักแอนนา ไม่ว่าแอนนาจะทำอะไรก็ถูกต้องในสายตาเธอ

ฉันรอดจากการนอกใจของคนรักมาได้ แต่กลับรับมือกับความเจ็บปวดจากครอบครัวไม่ได้

แอนนาหันไปมองลุค "ลุค นายคิดว่ายังไง จะลบโพสต์พวกนั้นทิ้งไหม โคลอี้เป็นภรรยานายนะ ถ้าเธอเห็นที่คลาวด์วิลล์คงจะเสียใจมาก"

ลุคมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย แต่พอนึกถึงเรื่องที่ฉันหนีไปคลาวด์วิลล์ก็มีแววตาเย็นชา

"เสียใจเหรอ ก็เธอทำตัวเอง ไม่ต้องลบหรอก ถ้าเธออายเธอก็กลับมาเอง"

ลุคพูดอย่างเย็นชา ไม่มีความเป็นห่วงฉันเลย

อยู่ด้วยกันมานานหลายปี สุดท้ายก็ได้ยินแค่คำว่า "ทำตัวเอง"

ตระกูลแซนเดอร์กับตระกูลโบลตันสามารถลบโพสต์พวกนั้นได้ แต่พวกเขากลับยอมเสียสละชื่อเสียงของฉันเพื่อแอนนา

นี่เหรอสิ่งที่ครอบครัวควรทำ

ฉันขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง พลางฟังคำพูดเย็นชาของพวกเขา และมองดูพวกเขาหัวเราะกันอย่างมีความสุข ช่างเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ในตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าคนที่ควรจะหายไปคือฉัน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ฉันเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าวิวเปลี่ยนไป

ลุคกับคนของตระกูลแซนเดอร์หายไปแล้ว ฉันมาอยู่ที่ห้องใต้ดิน

มันทั้งมืดและชื้น

ฉันอยู่ที่ไหน ฉันไม่เคยมาที่นี่มาก่อน

ฉันมองไปรอบๆ ก็เห็นทางเดินยาวที่มีแสงสลัว กำแพงหินมีรอยแตกเพราะความเก่าแก่ราวกับผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน

แสงเทียนส่องมาที่ตัวฉัน แต่กลับไม่มีเงา

ไม่มีคนอยู่เลย เงียบมาก

ด้านในสุดของทางเดินเหมือนกับมีห้องที่ทำจากหิน ฉันรีบเดินเข้าไป

มองจากระยะไกลก็เห็นเตียงหิน มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนนั้น

ใครจะมานอนอยู่ที่นี่

ยิ่งเข้าใกล้ หัวใจของฉันก็ยิ่งเต้นแรง

เมื่อเริ่มมองเห็นชัด ฉันก็เห็นเธอ

เธอไม่มีลมหายใจ หน้าอกไม่ได้ขยับ และตาปิดสนิท ผู้หญิงคนนั้น... คือฉันเอง