ร้ายพ่ายกลายรัก: ตอนที่ 24 ทวนความจำ2 ตอนที่ 24

และก็นางบ่นพึมพำอีกสองสามประโยคด้วยใบหน้าเช่นเดิม ริมฝีปากอิ่มน่ากดจูบเบ้ลงเล็กน้อยพาใบหน้าจิ้มลิ้มน่าหยิก นางก้มลงมองเขาพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาจากเบ้าตาจนเข้าปากเขา รสชาติของมันแย่มากทีเดียว...

เขาจึงเอื้อมนิ้วมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้มนวลนุ่มนิ่มของนาง จับปอยผมของนางให้ออกจากวงหน้าไป เขาพิศมองนางผู้ร้ายกาจดื้อดึง นางมักจะทำตัวดีงามต่อหน้าคนอื่นแต่กลับทำตัวร้ายกาจกับเขา นางกำลังทำเขาแปลกใจ

ไยชอบร้องไห้กับเขา ไยไม่ยิ้ม?

เขาถามนางในใจพร้อมไล้ปลายนิ้วที่แก้มนวลของนางมาจนถึงริมฝีปากแล้วจับริมฝีปากอิ่มนุ่มของนางให้ฉีกยิ้มเสียเลย

จงยิ้มเดี๋ยวนี้!

แต่ทว่า...สตรีเหนือร่างนอกจากไม่ยิ้มให้เขาแล้วยังจะเผยอปากน้อยๆ แล้วกัดนิ้วของเขาอีกด้วย

นางร้ายกาจอีกแล้ว!

เขาถึงกับนิ่งงันแข็งค้างเมื่อฟันน้อยๆ นั่นขบกัดปลายนิ้วของเขาให้ความรู้สึกสั่นเสียวแล่นปราดไปถึงสันหลัง

นางยังคงมองเขาด้วยดวงตาสวยหวานผ่านม่านน้ำตาสีใสใบหน้างอง้ำเช่นเดิมแต่เพิ่มเติมตรงที่นางโน้มใบหน้าลงมา

"อะไรของเจ้า..." เขาเอ่ยไม่ทันจบนางก็กดจูบเขา

"...!?"

นางจูบเขาด้วยริมฝีปากอิ่มนุ่มแตะแต้มไปมาเบาๆ อยู่บนกลีบปากของเขา จมูกเล็กๆ ของนางตวัดสัมผัสไปมาเบาๆ กับจมูกของเขา นางจูบเขาคล้ายกับกำลังขบเม้มกินขนมบางอย่าง

นางคงหิวเพราะมื้อเย็นนางมัวแต่มารยาไม่ยอมกินข้าว!

นางคิดว่าเขาเป็นอาหารชนิดใดนางถึงจูบเขาแบบ...แปลกๆ

นางจูบไม่เป็นหรือกำลังกลั่นแกล้งเขากันแน่!

นางทำกับเขาอย่างนั้นเป็นนานจนเขาถึงกับครางออกมา เขาเริ่มตัวเกร็งกล้ามเนื้อกระตุกปวดหนึบๆ ตุบๆ ขึ้นมา

เขาปล่อยให้นางได้กระทำตามอำเภอใจ นางจูบเขาแบบเงอะงะนัก แต่เขาย่อมให้อภัย เพราะว่านางกำลังเมา ต้องขอบคุณฤทธิ์ของเหล้าพวกนั้น ที่ทำให้นางเมาได้ถึงเพียงนี้

นางไล่กดจูบดูดเม้มเขาไปทั่วทั้งใบหน้าจนเส้นผมของนางหลุดลุ่ยสยายลงมาปรกหน้าปรกตา เขาจึงเอื้อมเรียวนิ้วเกี่ยวปอยผมนุ่มสลวยของนางให้ทัดกับใบหูทั้งสองข้างของนางเพื่อมิให้เป็นการขัดขวางริมฝีปากนุ่มนิ่มของนางที่กำลังทาบทับลงมาที่ข้างแก้มและสันกรามของเขา

นางกำลังไล่ขบเม้มเบาๆ ไปทั่วใบหน้าของเขาลากไล้ไปมาเบาๆ เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ เมื่อเจอทางตันเป็นเสื้อของเขาตรงช่วงลำคอ เขาจึงจำต้องปลดเสื้อออกแล้วเปิดสาบเสื้อให้พ้นทางเพื่อริมฝีปากอุ่นชื้นของนางโดยเฉพาะ

นี่เขาใจดีถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

เมื่อสาบเสื้อของเขาเปิดออกจนเผยช่วงลำตัวเผยแผงอกให้เปล่าเปลือยไร้สิ่งกีดขวาง นางจึงเริ่มกินขนมบนร่างของเขาต่อไป

แต่ทว่าครานี้นางกำลังคล้ายกับอ่านหนังสือ นางเงยหน้าขึ้นจากแผงอกของเขาแล้ววาดเรียวนิ้วไปจนทั่วลำตัวของเขาคล้ายกับกำลังไล่ตัวอักษรบนหน้ากระดาษกระนั้น

เมื่อครู่นางกินขนมยามนี้นางอ่านหนังสือ

นี่นางเห็นเขาเป็นสิ่งใดกัน!?

ถึงแม้ว่าเขาจะสงสัยแต่เขาก็ยังคงนอนอยู่อย่างอดทน เขาย่อมอดทนถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนไม่ค่อยจะอดทนกับเรื่องใดๆ

เขายังคงนอนให้นางได้สำรวจหากนางต้องการ

นางยังคงตั้งใจอ่านหนังสือบนแผงอกของเขาอย่างจริงจัง นางทั้งลูบทั้งคลำไปอย่างถ้วนทั่วด้วยฝ่ามือน้อยๆ ขยุกขยิกพร้อมด้วยใบหน้าสวยหวานฉายแววใคร่รู้

ถึงแม้ว่าเขากับนางจะเคยผ่านการร่วมรักกันมาแล้วแต่ทว่านางกับเขากลับมิเคยได้สำรวจกันและกันอย่างละเอียดถี่ถ้วน นั่นจึงสมควรแล้วที่นางอาจจะกำลังสงสัยในเรือนร่างของเขา

เมื่อยามบ่ายนางบอกว่าอย่างไร นางชอบเขาตรงไหนนางบอกว่าชอบแผลเป็นบนแผงอกของเขาอย่างนั้นหรือ

แน่นอนว่าย่อมเป็นเช่นนั้น เพราะว่าเขาเองก็ชอบมัน บาดแผลพวกนี้แลกกับการได้ช่วยเหลือแว่นแคว้น จัดการพวกทรราช พรากชีวิตเหล่าศัตรูที่หมายจะย่ำยีชาวประชาของแคว้นเฉินนำพาทุกผู้คนให้ได้อยู่กันอย่างสงบในเหย้าในเรือน

มันเป็นเครื่องหมายย้ำเตือนต่อการแสดงความภักดีต่อองค์เหนือหัวและเหล่าประชาราษฎร์ให้คงอยู่ได้ตลอดไป

ปลายนิ้วเรียวสวยของคนตัวเล็กพร้อมด้วยใบหน้างามหวานยังคงขยับเบาๆ อยู่ตรงแผงอกของเขาที่กำลังแข็งตึงขึงเครียดและปวดหนึบไปทั่วทั้งลำตัวทำเอาเขาต้องนอนตัวเกร็งจนหลุดเสียงคราง

นางยังคงตั้งใจอ่านทุกอย่างบนลำตัวของเขา แต่ทว่าหากนางจะอ่านหนังสือบนแผงอกของเขาอยู่ฝ่ายเดียวนั่นย่อมนับว่าไม่เหมาะ เพราะว่าเส้นขนของเขาที่กำลังลุกชูชันแข่งขันกันทั้งร่างทำให้เขาไม่อาจถูกอ่านได้อยู่ฝ่ายเดียว

นางอ่านเขานานจนเกินไป

นางไม่ยอมทำอันใดมากไปกว่านั้น

"เวยเอ๋อร์..." เสียงเขาเริ่มพร่า

"หืม..." นางขานเสียงนุ่ม

"ขึ้นมา!"

"...?"

เขาจับขานาง ยกสะโพกนางให้ขึ้นมา

แค่นั้น!

แต่นั่นล่ะ!

นางถึงกับทำเขาทั้งคืน!

ฟงชินหยางหลับตาลงซ่อนแววคมประหลาดเอาไว้ในเปลือกตาใต้เรียวคิ้วเข้มหนา

เขาถูกสตรีนุ่มนิ่มขึ้นโยกโยนร่างแกร่ง...

ชายชาติบุรุษนักรบอย่างเขาถูกสตรีขึ้น...

ทั้งคืน…

แล้วดูนางทำ! พอนางตื่นขึ้นมา นางกลับทำเป็นจำสิ่งใดไม่ได้ นางกำลังทำท่าทางคล้ายกับว่าถูกเขาขืนใจกระนั้น

อีกครั้งที่ชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาเสียงดังพลางลืมตาขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาดุดันเข้มข้นมากขึ้น

หลิงเวยยังคงนอนมองคนข้างกายด้วยแววตาสั่นไหวเนื้อตัวสั่นเทาเจ็บตุบๆ ตรงกลางลำตัว นางอยากจะร้องไห้อีกแล้ว

ไยเขาถึงทำกับนางเยี่ยงนี้ นี่เขาเป็นสามีประเภทใด

ไยไม่ทำนางยามปกติ ไยไม่ให้นางได้รับรู้ไปด้วยกัน

อย่างนี้เอาเปรียบกันใช่หรือไม่

"ท่านช่างร้ายกาจยิ่งนัก ไม่ยุติธรรม ไม่มีน้ำใจ!"

หญิงสาวเริ่มตัดพ้อแววตาร้าวลึก ใบหน้างอง้ำแดงก่ำมากขึ้น

ตื่นมาทีไรเหลือเพียงความเจ็บปวดแบบหน่วงๆ ทุกที

แล้วความรู้สึกก่อนหน้านี้เล่ามันเป็นอย่างไร

ไยเขาไม่แบ่งปัน!

ฟงชินหยางถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินอย่างนั้น นางกล่าวหาเขาถึงเพียงนี้

ดูเถิด! ดูนาง... นางช่างกล้า!

นางว่าเขาร้ายกาจ ทั้งๆ ที่นางนั่นล่ะที่ร้ายกาจ ทั้งๆ ที่นางนั่นล่ะไม่ยุติธรรมไม่มีน้ำใจ

นางทำให้เขาต้องนอนครางใต้ร่างของนางทั้งคืน

นางตรึงเขาด้วยสะโพกกลมกลึงนั่น

แต่หากนางว่าเขาอย่างนั้น

ได้เลย! เขาจะยุติธรรม!

คิดได้แล้วก็พลิกกายขึ้นคร่อมภรรยาของตนเสียเลย

"ท่านจะทำอะไร!?" หลิงเวยตกใจยิ่งนัก เขาพลิกกายทาบทับจนหน้าอกชนกันแบบนี้ได้อย่างไร เสื้อผ้าก็ยังมิได้ใส่

แล้วอะไรร้อนๆ ตรงหว่างขา!

"ข้าจะทวนความจำให้เจ้า" ชายหนุ่มเหนือร่างเอ่ยเสียงห้วนพ่นลมอุ่นร้อนปะทะใบหน้านาง

"ทวนอันใด?" หญิงสาวถามเสียงตระหนกตัวสั่นระริก

สามีไม่ตอบคำ เขาเพียงก้มหน้าลงต่ำจัดการกับภรรยา...