เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต: ตอนที่ 13 ความจริงเมื่อปีนั้น ตอนที่ 13

"อะไร! พี่สะใภ้! ไม่เกี่ยวกับข้า! ท่านอย่ามาทางนี้!"

เซี่ยชิงหลีมองการกระทำของคนทั้งสองด้วยสายตาดูแคลน นี่คือบุรุษที่นางต้องการพึ่งพาหรือ จางซุนโหรว...ดูเหมือนเจ้าจะเลือกผิดแล้ว

ร่างบางแค่นเสียงออกมาจากลำคอ

"หึ! ทุกคนคงจะเห็นด้วยตาตนเองแล้ว คงไม่จำเป็นต้องให้ข้าพูดอีก....ท่านย่าดูสิสะใภ้คนดีกำลังสวมหมวกเขียวให้ตระกูลเซี่ยของท่าน"

แม่เฒ่าหวังผู้ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก นางจำได้เพียงหลานสาวเอ่ยถึงเรื่องการนอกใจ หรือว่าสะใภ้ใหญ่มีชู้

"จางซุนโหรว ที่นางพูดเป็นความจริงหรือ"

"ท่านแม่คือ...ข้า"

หญิงชราถามลูกสะใภ้ของตนด้วยสีหน้าแคลงใจ ทว่าเมื่อเห็นท่าทางที่ตอบไม่เต็มคำถามของนางแม่เฒ่าหวังก็แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เซี่ยชิงหลีเอ่ยเป็นความจริง

หญิงชราในวัยเกือบหกสิบกระโดดเข้าขยุ้มผมของสะใภ้ใหญ่ด้วยความโกรธแค้น ผู้ที่เพิ่มเชื้อไฟอย่างเซี่ยชิงหลีรีบถอยออกมาดูพวกเขาบ้านเซี่ยกัดกัน

"แกนางหญิงสารเลวบอกมานะว่าไปตั้งท้องกับใครมา กล้านอกใจบุตรชายตระกูลเซี่ยไปมีคนอื่นหรือ เจ้าช่างใจกล้าไม่กลัวตาย"

แม่เฒ่าหวังทุบตีจางซุนโหรวไม่ยั้งมือ

"กรี๊ด!!ท่านแม่ปล่อยข้า ข้าเจ็บน้องรองรีบดึงท่านแม่ออกไปเร็วเข้า"

แม่เฒ่าหวังยังไม่ยอมปล่อย นางกัดฟันกรอดพร้อมกระชากผมของจางซุนโหรวแรงยิ่งกว่าเดิม

"บอกมานะ! ว่าชายชู้ของเจ้าคือผู้ใด"

จางซุนโหรวมองไปยังเซี่ยจื่อยวนเพื่อขอความช่วยเหลืออีกครั้ง ทว่าเขากลับส่ายหน้าปฏิเสธห้ามนางพูดออกมา ทุกการกระทำของคนทั้งสองล้วนอยู่ในสายตาของเซี่ยชิงหลี

"ท่านแม่!! ฮื่อ!!!! ข้าบอกไม่ได้!! ข้าบอกไม่ได้จริงๆ"

แม่เฒ่าหวังทุบตีจางซุนโหรวจนเหนื่อยหอบ ทว่าในอกของนางยังคงมีแต่ความคับแค้น ถึงแม้ว่าเซี่ยฉางเยี่ยนจะมิใช่บุตรชายแท้ๆ ของตนทว่าเขาก็แซ่เซี่ย หากสตรีผู้นี้ทำผิดประเวณี นั่นย่อมต้องส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยและหลานชายคนโตของนาง

สตรีผู้นี้และเด็กในท้องมิอาจปล่อยเอาไว้ได้

"ดี! ถ้าเจ้าไม่ยอมพูดเช่นนั้นก็ทำตามกฎเถอะ ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน กฎของหมู่บ้านหากมีหญิงผิดประเวณีมีชู้ต้องจัดการอย่างไร"

"ใส่กรงหมูถ่วงน้ำ"

คำพูดเดียวของหัวหน้าหมู่บ้านหลิวทำให้จางซุนโหรวถึงขั้นหมดแรง ในหัวของนางอื้ออึงไปด้วยคำพูดของผู้เฒ่า ดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสิ้นหวังทว่าบุรุษผู้นั้นกลับไม่แม้แต่จะเอ่ยปากเพื่อนาง

"ไม่นะ! ข้ายังไม่อยากตาย! ท่านแม่ท่านอย่าทำเช่นนั้นเลยนะเจ้าคะ ได้โปรดข้าขอร้อง"

จางซุนโหรวรีบคลานเข่าเข้าไปขอร้องอ้อนวอนหญิงชราทั้งน้ำตา เพราะนางรู้ดีว่าครั้งนี้แม่สามีกำลังเอาจริง

"เจ้าแต่งเข้าตระกูลเซี่ย ตายไปก็เป็นผีของตระกูลเซี่ย สามีของเจ้าตายอยู่ในสนามรบแต่เจ้ากลับลักลอบเล่นชู้กับชายอื่น เจ้าคิดว่าตนเองสมควรมีชีวิตอยู่หรือไม่"

นางสะบัดลูกสะใภ้ให้ออกห่าง ท่าทางของแม่เฒ่าหวังไม่มีความต้องการให้ลูกสะใภ้มีชีวิตอยู่เลยสักนิด หญิงสาวมองการกระทำของหญิงชราด้วยสีหน้าเย็นชา ปล่อยให้จางซุนโหรวตายตอนนี้ไม่ได้ หากนางตายไปเซี่ยจื่อยวนก็สบายไปคนเดียวน่ะสิ

เซี่ยชิงหลีเดินเข้าใกล้ป้าสะใภ้ใหญ่ จากนั้นจึงกระซิบบางอย่างกับนาง

"ป้าสะใภ้ ถ้าท่านต้องการมีชีวิตรอด หนทางเดียงคือต้องบอกว่าท่านลักลอบมีความสัมพันธ์กับใคร อย่างน้อยๆ เด็กในท้องของท่านก็คือสายเลือดของเขา"

คำพูดเดียวของเด็กสาวเหมือนเปิดทางสว่างให้แก่นาง ทว่าความจริงแล้วมันคือการตอกตะปูปิดตายบนฝาโลง เพราะจากวันนี้ไปพวกเขาจะผูกติดกันจนวันตาย ส่วนนางและครอบครัวก็จะได้เป็นอิสระ

"ข้าจะบอก! ข้าจะบอกแล้วว่าพ่อของเด็กในท้องของข้าเป็นของใคร"

จางซุนโหรวเหลือบมองไปยังเซี่ยจื่อยวนเล็กน้อย เขาส่ายหน้าไม่ให้นางบอกออกไปทว่านางต้องการมีชีวิตรอดจึงไม่สนใจคำทัดทานของเขา

"บอกมา ชายชู้ของเจ้าคือใคร"

หญิงสาวชี้ไปยังชายผู้ยืนหลบอยู่ด้านหลังผู้คน

"เป็นเขา เซี่ยจื่อยวนเขาคือบิดาของลูกในท้องข้า เขายังเป็นบิดาของเซี่ยจิ่งเฉิงด้วย ในวันเข้าหอ...เซี่ยฉางเยี่ยนออกไปนอนนอกห้อง เป็นเซี่ยจื่อยวนที่ปีนเข้าห้องของข้า เราสองคนมีความสัมพันธ์กันในคืนนั้น"

จางซุนโหรวสะอื้นเล็กน้อย

"...ตลอดมาข้าและเขาต่างใช้ชีวิตเฉกเช่นสามีภรรยาลับหลังเซี่ยฉางเยี่ยน ภายหลังจากข้าตั้งท้องลูกของเขา บุตรชายข้าที่โตขึ้นกลับยิ่งมีใบหน้าเหมือนเซี่ยจื่อยวน เซี่ยฉางเยี่ยนเห็นกับตาและรับไม่ได้จึงออกจากบ้านไปเป็นทหาร จากนั้น!...จากนั้น!…เขาก็ไม่กลับมาอีกเลย"

เรื่องลับที่ถูกเปิดเผยโดยจางซุนโหรวทำเอาหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

เซี่ยชิงหลีไม่คิดว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังเช่นนี้ด้วย ความจริงนางต้องการให้จางซุนโหรวเปิดเผยเพียงความสัมพันธ์ลับของนางและเซี่ย จื่อยวน ไม่คิดว่าพวกเขาแอบคบกันลับหลังมารดาของนางมาตั้งนานแล้ว สองคนนี้ช่างสมควรจับถ่วงน้ำไปพร้อมกัน

เจ้าพวกผีเน่ากับโลงผุ

"อายวน ที่นางพูดเป็นความจริงหรือ"

แม่เฒ่าหวังกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน แม้จะไม่ชอบสะใภ้รองแต่นางก็คือสะใภ้ที่บ้านตนแต่งเข้ามา นางรู้ว่าบุตรชายเป็นคนเจ้าชู้แต่ไม่คิดว่าถึงกับกินไม่เลือก กล้าลักลอบเล่นชู้กับพี่สะใภ้ของตน หากให้ตาแก่มาได้ยินเข้าจะต้องโมโหสักเพียงใด โชคยังดีที่วันนี้สามีเฒ่าของนางไม่อยู่

"ท่านแม่ ข้าขอโทษ"

คำตอบของเซี่ยจื่อยวนทำเอาใครหลายคนถึงกับพูดไม่ออก หลี่ หลันฮวาบัดนี้ในใจไม่มีความรู้สึกใดใดให้กับบุรุษผู้นั้นแล้ว ยิ่งนางได้รู้ว่าความจริงพวกเขาแอบมีความสัมพันธ์ลับหลังนางมานานเพียงนี้ นางยิ่งรู้สึกขยะแขยงมากยิ่งกว่าเดิม

สงสารเพียงแต่เซี่ยฉางเยี่ยน เขาทนได้อย่างไรมองดูน้องชายและภรรยาเล่นชู้ต่อหน้าจนทั้งสองมีลูกด้วยกัน

"ท่านแม่ ท่านคิดว่าเรื่องนี้ควรทำอย่างไร"

เซี่ยชิงหลีหันไปถามมารดา บัดนี้ท่าทางของนางเย็นชาไม่ต่างจากตน ดูแล้วมารดาน่าจะคิดได้เรื่องการหย่าร้าง

"ข้าต้องการหย่า!! ลูกทั้งสามต้องตามข้าไปด้วย หากพวกเจ้าไม่ยินยอมเช่นนั้นข้าก็จะฟ้องร้องต่อศาล จากนั้นข้าจะทำให้ชื่อเสียงบุตรชายของพวกเจ้าเสื่อมเสีย ต่อไปอย่าหวังว่าเขาจะเดินเงยหน้าที่สำนักศึกษาเต๋อชุนได้อีก"

คำพูดเด็ดขาดเป็นครั้งแรกของหลี่หลันฮวาทำให้เซี่ยชิงหลีอดชื่นชมมิได้ แม้จะถูกสามีทรยศทว่าบนใบหน้าของนางกลับไม่มีน้ำตาแม้สักหยด

นางสามารถตัดขาดความสัมพันธ์สามีภรรยาสิบกว่าปีระหว่างพวกเขาได้ในทันที เพราะความผูกพันของนางมันหมดไปตั้งแต่ที่ได้รู้ว่าสามีของนางมีความสัมพันธ์กับจางซุนโหรวแล้ว