เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต: ตอนที่ 14 ขับไล่พวกนางแม่ลูก ตอนที่ 14

"ในเมื่อท่านแม่ต้องการหย่าร้างกับเขา พวกเราล้วนฟังท่าน"

หญิงสาวและเหล่าพี่น้องต่างพยักหน้าให้กำลังใจผู้เป็นมารดา ทว่าตัวต้นเรื่องอย่างเซี่ยจื่อยวนกลับไม่เห็นด้วย

"เดี๋ยวก่อน!! ข้ายังมิได้ยินยอมหย่าร้างกับเจ้า พวกเขาเองก็เป็นลูกๆ ของข้าเช่นกัน เจ้าจะพาพวกเขาไปด้วยไม่ได้"

"ข้ามิได้ถามความเห็นของเจ้า จะยินยอมหรือไม่ต้องดูความพอใจของข้า เซี่ยจื่อยวน...หากเจ้าไม่ยอมหย่าเช่นนั้นก็ไปพบกันที่ศาลาว่าการ"

หลี่หลันฮวาไม่แม้แต่จะเสียเวลามองหน้าอดีตสามีให้เสียสายตา บัดนี้นางมิใช่เด็กสาวบ้านยากจนที่ถูกบีบบังคับให้แต่งเข้าตระกูลเซี่ยคนนั้นอีกแล้ว

"เจ้า!! มันจะมากเกินไปแล้ว หลี่หลันฮวาใครให้ความกล้าเช่นนี้แก่เจ้า"

"เจ้าอย่างไรเล่า!!"

หญิงสาวชี้หน้าบุรุษที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามีด้วยความคับแค้นใจ

"ตลอดชีวิตตัวข้าหลี่หลันฮวาแม้จะเกิดมายากจนข้นแค้น ทว่าเมื่อแต่งเข้าตระกูลเซี่ยข้าไม่เคยทำผิดต่อเจ้าเลยสักครั้ง ข้าอดทนรับใช้ครอบครัวของเจ้าทุกอย่าง แม้ลูกทั้งสามจะกินไม่อิ่มห่มไม่อุ่นหรือต่อให้เจ้าไม่เคยสนใจพวกเขา....ข้าก็ไม่เคยกล่าวโทษ แต่ดูเจ้าตอนนี้สิ...เกือบยี่สิบปีที่เจ้าหลอกลวงพวกเราแม่ลูก เจ้ายังมีหน้ามาต่อว่าข้าอีกหรือ!! ไม่แปลกใจเลยเหตุเมื่อพี่สะใภ้รังแกพวกเราแม่ลูก เจ้าที่เป็นบิดาเป็นสามีเอาแต่ยืนมองเฉยๆ นั่นก็เพราะนางก็เป็นภรรยาอีกคนของเจ้าเช่นกัน!!"

หลี่หลันฮวาตะโกนใส่หน้าเซี่ยจื่อยวนอย่างไม่ไว้หน้า

"หุบปากนะ!!...นางหญิงสารเลว!! เจ้ามันพวกตัวขาดทุน เจ้าพวกไร้ค่า มีสิทธิ์อันใดมาด่าลูกชายของข้า"

แม่เฒ่าหวังทนไม่ได้ที่บุตรชายสุดที่รักถูกต่อว่า แม้เขาจะทำไม่ดีทว่าเซี่ยจื่อยวนก็ยังคงเป็นบุตรชายของนาง

"เอาล่ะ…เลิกพูดจาบ้าน้ำลายเสียที ในเมื่อท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านก็อยู่ที่นี่ ขอชาวบ้านทุกคนช่วยเป็นพยาน เราบ้านรองขอตัดขาดจากตระกูลเซี่ย ตัดขาดจากเซี่ยจื่อยวน…เป็นตายไม่ยุ่งเกี่ยว"

เซี่ยชิงหลีเห็นว่าเรื่องราวชักจะเลยเถิดบานปลาย นางต้องการจัดการเรื่องให้จบในวันนี้ จึงได้เอ่ยตัดบท

"พี่ใหญ่! ท่านเขียนหนังสือตัดขาดให้ข้าสามฉบับ ให้ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านสือซานเป็นพยาน จากนี้พวกเราจะออกจากตระกูลเซี่ย ไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก"

เซี่ยจื่ออี้ทำตามที่น้องสาวสั่งในทันที เมื่อรับหนังสือตัดขาดมาไว้ในมือ เซี่ยชิงหลีจึงใช้สายตาข่มขู่คนตระกูลเซี่ยให้ประทับลายนิ้วมือและลงชื่อทันที

"อี้เอ๋อ...ลูกก็เห็นด้วยอย่างนั้นหรือ"

เซี่ยจื่อยวนหันไปถามบุตรชายที่เขาเคยรักมากกว่าใคร ต่อมาเมื่อชายหนุ่มกลายเป็นคนพิการจึงถูกบิดาละเลยไม่ต่างจากแม่และน้องทั้งสอง

"ขอรับ...ข้าเห็นด้วย ต่อไปท่านพ่อดูแลตนเองให้ดี"

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ตนเองแม้จะเป็นบุตรชายตระกูลเซี่ย ในเมื่อแม่และน้องๆ ต้องการจากไป ตัวเขาเองก็ไม่คิดอยู่

ท่าทางไร้เยื่อใยของพวกเขาทำเซี่ยจื่อยวนพูดไม่ออก ภายในอกเจ็บแปลบอย่างหาสาเหตุไม่ได้

สิบกว่าปีก่อน...ตัวเขาและพี่ชายคนโตกลับจากอำเภอหลิงหนาน บังเอิญพบหญิงชาวบ้านกำลังจมน้ำร้องขอความช่วยเหลือ พี่ชายใหญ่ที่ว่ายน้ำเป็นจึงได้กระโดดลงไปเพื่อช่วยนาง ทว่าภายหลังเมื่อตนได้เห็นหน้าหญิงสาวนางนั้นชัดๆ จึงตกหลุมรักในทันที

ตัวเขาใช้หลายวิธีเพื่อให้นางแต่งเข้าตระกูลเซี่ยจนสำเร็จ ทว่าก่อนหน้านั้นก็ได้เริ่มมีความสัมพันธ์กับจางซุนโหรวแล้ว

หลังประทับลายนิ้วมือในหนังสือตัดขาด เซี่ยจื่อยวนทำได้เพียงยอมรับสิ่งที่เกิด

"ในเมื่อพวกเจ้าไม่ใช่คนตระกูลเซี่ยแล้ว เช่นนั้นก็จงไสหัวไปจากที่นี่ซะ!!"

แม่เฒ่าหวังชี้หน้าไล่แม่ลูกทั้งสามอย่างไม่ไว้หน้า เซี่ยชิงหลีเองก็ไม่คิดอยู่ที่นี่ให้เป็นเสนียดต่อตนเอง นางจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากหมอหลิว

"ท่านปู่หมอ ข้าเห็นที่เรือนท่านที่มีรถลากอยู่คันหนึ่ง อยากจะขอยืมสักหน่อยได้หรือไม่ เอาไว้หลังจากพาท่านแม่กลับบ้านตายายข้าจะนำกลับมาคืน"

"ได้ๆ เจ้าใช้เถอะ"

หัวหน้าหมู่บ้านหลิวเห็นพวกนางแม่ลูกจากไปตัวเปล่าก็อดรู้สึกเวทนามิได้ จึงได้เอ่ยปากขออะไรเพื่อเป็นทางรอดให้แก่พวกเขา

"นี่หวังซื่อ เจ้าไม่คิดแบ่งทรัพย์สินให้พวกเขาสักหน่อยหรือ อย่างไรเด็กๆ เหล่านี้ก็เป็นหลานแท้ๆ ของเจ้า"

"เหอะ! หลานแท้ๆ อะไร หัวหน้าหมู่บ้านพูดให้ถูก ตัวขาดทุนกับเจ้าคนพิการนี่หรือ ไหนเลยจะเทียบเฉิงเอ๋อบ้านข้าได้"

เซี่ยชิงหลีหงุดหงิดท่าทางหยิ่งยโสของหญิงชราทว่าก็จำต้องอดกลั้น เอาไว้เมื่อนางจากไปแล้วจะรีบกลับมาคิดบัญชีคนเหล่านี้แน่นอน

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ขอบคุณที่เอ่ยปากช่วยพวกเราแม่ลูก ตอนข้าแต่งเข้าตระกูลเซี่ยก็มาตัวเปล่า หากต้องจากไปข้าก็ไม่ต้องการอะไรจากพวกเขา"

หลี่หลันฮวาเอ่ยขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านหลิวด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

"เจ้าแน่ใจหรือแต่ลูกๆ ของเจ้าเล่า เจ้าต้องคำนึงถึงอนาคตของพวกเขาด้วยนะ คิดหรือไม่พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร"

ชาวบ้านหลายคนที่เคยมีไมตรีต่อพวกนางต่างเห็นด้วยกับคำพูดของชายชรา หลายคนแสดงสีหน้าเป็นกังวล แม้จะกลับไปอยู่บ้านเดิมของนาง แต่ที่นั่นใครๆ ต่างก็รู้ว่าบ้านพวกเขายากจนเพียงใด

"ขอบคุณทุกท่าน วันนี้ข้าเซี่ยชิงหลีจดจำพระคุณของทุกท่านเอาไว้แล้ว วันหน้าหากข้าร่ำรวยจะไม่ลืมบุญคุณนี้อย่างแน่นอน"

"เหอะ!!ร่ำรวยอันใด พูดจาใหญ่โต ตัวขาดทุนอย่างพวกเจ้าจะทำอะไรได้"

หญิงชราเอ่ยเหน็บแนมอดีตหลานสาว หญิงสาวไม่ต้องการต่อปากกับนางจึงสั่งให้เซี่ยชิงเป่าและอาเหิงวิ่งไปเอารถลากจากบ้านหมอหลิวมา

คนทั้งห้าที่ไร้ที่พึ่งพิงเข็นรถลากออกจากหมู่บ้านสือซานไปอย่างเงียบๆ แผ่นหลังของพวกเขาที่เดินไปอย่างโดดเดี่ยวทำให้หลายคนอดที่จะหลังน้ำตามิได้

"นี่หยุดก่อน!! บ้านหลี่ซื่อ"

เป็นเหล่าแม่บ้านในหมู่บ้านสือซานนั่นเอง หลายคนขนไข่ไก่ผักป่าและข้าวกล้องมาส่งให้พวกนางแม่ลูก

เซี่ยชิงหลีรู้ว่าชาวบ้านเหล่านี้มีชีวิตไม่ต่างจากครอบครัวตน อาหารที่ถูกนำมาให้พวกนางแม่ลูกล้วนเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับครอบครัว ไหนเลยจะเอาออกมาง่ายดายเช่นนี้ได้ แม้คนตระกูลเซี่ยจะใจดำและชั่วร้าย ทว่าวันนี้นางได้เห็นแล้วว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนพวกเขา