เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต: ตอนที่ 18 เริ่มทำงานเพื่อหาเงิน ตอนที่ 18

สองสามีภรรยาเฒ่าพูดคุยโต้ตอบ เหล่าลูกๆ และหลานปู่หลานตาต่างทานอาหารพลางฟังสองผู้เฒ่าต่อปากต่อคำด้วยความสนุกสนานบรรยากาศครื้นเครงเช่นนี้ทำให้นางนึกถึงโรงฝึกกังฟู ไม่รู้ว่าอาจารย์และเหล่าพี่น้องจะเป็นอย่างไรบ้าง พวกเขายังสบายดีอยู่หรือไม่

"นี่น้องสาว เห็ดที่เจ้าทำทานได้จริงหรือ มันไม่มีพิษใช่หรือไม่"

หลี่หมิงเจ๋อบุตรชายคนเล็กของลุงรองที่กำลังจะแต่งงานในปีหน้าถามหญิงสาวด้วยท่าทางสงสัย อาหารขึ้นโต๊ะวันนี้มีมากกว่าอาหารที่กินในวันปีใหม่เสียอีก แต่ส่วนใหญ่ทำจากเห็ดที่นางเก็บมาวันนี้

"ทานได้แน่นอน ข้าจะทานให้ท่านดู..."

หญิงสาวใช้ตะเกียบคีบเห็ดเข้าปาก

"เห็ดเหล่านี้ล้วนเป็นเห็ดที่ขึ้นเฉพาะที่ที่มีต้นสนขึ้น มันเรียกว่าเห็ดสน นี่คือเห็ดสนผัดน้ำมัน ส่วนนี่เห็ดสนผัดไข่ นี่คือเห็ดสนผัดรวมมิตรเนื้อหมูป่า เห็ดสนคั่วพริกเกลือและเห็ดสนย่างราดน้ำจิ้มที่ข้าทำเอง และรายการอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นข้าคิดขึ้นมา"

วันนี้เก็บเห็ดสนได้สองตะกร้าใหญ่ โชคดีที่ชาวบ้านสนใจหมูป่าจึงไม่มีใครตามมาดูว่าในตะกร้าของพวกเขามีอะไรบ้าง

แม้หญิงสาวจะเอ่ยเช่นนั้นทว่าคนบ้านหลี่ก็ไม่มีใครกล้าลงมือทาน มีเพียง อาเหิง เซี่ยจื่ออี้ และเซี่ยชิงเป่าที่ทานอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังชมฝีมือการทำอาหารของหญิงสาวไม่หยุดปาก

"น่าจะทานได้ไม่มีพิษกระมัง ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็ต้องมีอาการแล้ว"

ตู้เฟิงอิงหันไปเอ่ยกับสามี

"ข้าจะเป็นคนเสียสละทดลองเอง"

หลี่เยว่หยางน้องชายของหลี่เยว่สิงลูกชายคนเล็กของบ้านใหญ่ ปีนี้อายุสิบหกอยู่ในวัยที่ใกล้เคียงกับเซี่ยชิงหลีพอดี วันนี้ทั้งสองพบกันเป็นครั้งแรกทว่ากลับสนิทกันอย่างรวดเร็ว

เมื่อชายหนุ่มคีบเห็ดสนผัดเข้าปากคำแรก ต่อมาตะเกียบของเขาก็ไม่หยุดทำงานอีกเลย

"นี่อาหยาง เจ้ายังไม่ได้บอกพวกเราเลยนะ เป็นอย่างไรบ้าง"

ลุงใหญ่ใช้เท้าสะกิดบุตรชายของตน

"ท่านพ่อ ข้าจะบอกพวกท่านทำไม ให้ท่านมาแย่งของอร่อยกับข้าหรือ"

จากนั้นสงครามเล็กๆ ของการช่วงชิงอาหารได้เริ่มขึ้น ทว่าครอบครัวของเซี่ยชิงหลีที่ทานล่วงหน้าไปก่อนอิ่มกันหมดแล้ว บัดนี้จึงเหลือเพียงบ้านหลี่ที่ต้องต่อสู้กัน

"ฮ้า!!! อิ่มจังเลย"

หลี่เยว่หยางเดินออกมารับลมหลังทานอาหาร บ้านตระกูลหลี่เมื่อยามเปิดประตูหน้าเรือนฝั่งตรงข้ามคือทุ่งนางเขียวขจีมีต้นไม้โบราณยืนต้นตระหง่านอยู่กลางทุ่ง เมื่อถึงยามเช้าก็สามารถมองเห็นพระอาทิตย์โผล่พ้นทิวเขาพร้อมหมอกบางๆ ลอยอ้อยอิ่ง

บรรยากาศทิวทัศน์ช่างสวยงาม

เซี่ยชิงหลังช่วยเก็บกวาดโต๊ะอาหารจึงตามหลี่เยว่หยางออกมา เพราะนางคิดวิธีทำเงินก้อนแรกได้แล้ว และคนที่จะช่วยนางคือหลี่เยว่หยางและหลี่หมิงเจ๋อที่กำลังจะแต่งงานในปีหน้า สองคนนี้ไม่มีภรรยาคอยควบคุมดังนั้นจึงสามารถจูงใจได้ง่าย

"พี่เยว่หยาง ท่านคิดว่าเห็ดสนวันนี้อร่อยหรือไม่"

หญิงสาวเอ่ยถามเพื่อหยั่งเชิง

"อร่อยสิ อร่อยมาก เจ้าเก็บมาจากที่ไหนหรือ วันหลังพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ งานในนาก็เสร็จหมดแล้วข้าอยู่ว่างๆ พอดี"

"เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่ข้ามีข้อเสนอหนึ่งท่านลองฟังดูหรือไม่"

เซี่ยชิงหลีเอ่ยถึงการนำเห็ดสนไปขายที่ร้านอาหารในเมือง หากได้ราคาดีก็ยึดเป็นอาชีพหลักช่วงนี้ได้เลย ก่อนเข้าฤดูเก็บเกี่ยวน่าจะทำเงินได้ไม่น้อย หลี่เยว่สิงเดินตามออกมาพบสองคนยืนซุบซิบบางอย่าง จึงเดินเข้าไปดู

"พวกเจ้าคุยอะไรกัน!"

"เอ๊ย!! พี่ใหญ่!มีอะไรหรือ มาเงียบๆ ข้าตกใจหมด..."

หลี่เยว่หยางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพี่ชายส่งเสียงจากทางด้านหลัง

"เปล่า...ข้าแค่จะมาถามหลีเอ๋อว่าเห็ดสนที่เราทานวันนี้จะสามารถขายในเมืองได้หรือไม่"

หญิงสาวไม่คิดว่าพวกเขาจะสนใจเรื่องนี้ด้วย

"ท่านเองก็สนใจหรือ"

"สนใจอะไร..."

หลี่เยว่สิงไม่เข้าใจคำถามของนาง น้องชายของเขาจึงเป็นผู้อธิบาย

"ข้ากับหลีเอ๋อกำลังปรึกษากันว่าจะเก็บเห็ดสนไปขายในเมือง พอดีท่านก็เข้ามา"

"แล้วทำไมต้องออกมาปรึกษากันสองคน"

ชายหนุ่มมองคนทั้งสองด้วยท่าทางสงสัย เซี่ยชิงหลีจึงเอ่ยสิ่งที่กังวลออกมา

"ก็เพราะข้ากลัวพวกท่านไม่เห็นด้วยไม่ใช่หรือ"

อย่างไรการนำเห็ดมาปรุงอาหารก็ไม่มีให้เห็นบ่อยนัก หากถูกเข้าใจว่ากินไม่ได้ที่ทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่า จำต้องทดลองกับหลี่เยว่หยางดูก่อนว่าขายได้จริงหรือไม่ แต่คำตอบของอีกฝ่ายทำเอานางถึงกับอึ้ง

"พวกเราปรึกษากันแล้วถึงได้มาถามความเห็นของเจ้า"

"พวกท่านปรึกษากันแล้วหรือ...แหะ แหะ รวดเร็วจริงๆ"

หญิงสาวไม่คิดว่าคนสกุลหลี่จะเปิดใจเร็วขนาดนี้ นี่แค่อาหารธรรมดาเท่านั้นถึงกับทำให้พวกเขาต้องประชุมวางแผนกันเชียวหรือ

"พี่เยว่สิง เช่นนั้นพรุ่งนี้ก็ให้คนที่ว่างตามข้าขึ้นเขาเถอะ ข้าจะสอนให้พวกท่านรู้จักกับเห็ดสน"

เช้าตรู่วันต่อมา

ดวงตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้าดี เซี่ยชิงหลีก็ตื่นขึ้นมาดูอาการบาดเจ็บของมารดา ตอนนี้บาดแผลของนางดีขึ้นมากแล้วหากพักอีกสักสิบวันก็สามารถเดินเหินได้ปกติ

"พี่ใหญ่ ข้าต้มยากับโจ๊กเอาให้ท่านแม่แล้ว สายสักหน่อยท่านช่วยอุ่นให้นางด้วยนะ....ส่วนของท่านข้าทำเจียนปิ่งไส้เนื้อเตรียมเอาไว้ในครัว ตั้งใจอ่านตำราล่ะ...สู้ๆ"

หญิงสาวคว้าตะกร้าไม้ไผ่สะพายขึ้นหลัง คนตระกูลหลี่ล้วนเตรียมพร้อมรอที่หน้าเรือนเรียบร้อยแล้ว ฉะนั้นในเรือนจึงเหลือเพียงห้าคนคือเซี่ยจื่ออี้ที่ขาไม่ดี มารดาของเขา แม่เฒ่าโจวที่กำลังป่วย ตู้เฟิงอิงและเถาเถาน้อยบุตรสาวของนาง ส่วนผู้เฒ่าหลี่มีหรือจะพลาดติดตามไปด้วย เพราะชายชราอยากเห็นสถานที่ที่หลานสาวจับหมูป่าด้วยตาตนเอง

ชาวบ้านที่ตื่นเช้าเตรียมตัวจะไปไร่นามองคนบ้านหลี่ทั้งเด็กทั้งแก่มีดวงตามุ่งมั่นเดินขึ้นเขาราวกับกำลังจะเตรียมเข้าสู่สนามรบ

"ทุกคนฟังทางนี้ สถานที่แห่งนี้คือสมรภูมิของพวกเรา ต้องสอดส่ายสายตามองหาให้ดี เห็ดสนทุกต้นคือเงินค่าอาหารของเรา...เริ่มได้"

หญิงสาวสาธิตวิธีการหาเห็ดสนให้ทุกคนดู ตอนนี้เซี่ยชิงเป่าและอาเหิงคือผู้เชี่ยวชาญเพราะเคยเก็บมาแล้ว

หญิงสาวปล่อยให้พวกเขาก้มหน้าก้มตาเก็บเห็ดไป ส่วนตนเองคิดปลีกตัวตามรอยหมูเหมือนคราวก่อน ทว่ากลับถูกผู้เฒ่าหลี่ขวางทางเอาไว้

"เจ้าคิดจะไปคนเดียวหรือ"

"ท่านตา...แหะ แหะ ใครคิดแบบนั้นกันเล่า ข้ากำลังจะตามท่านอยู่พอดี"

หลังจากพูดคุยสองตาหลานก็เดินหายเข้าไปในป่า เมื่อไปถึงปลักที่พวกหมูป่าเคยเล่นโคลน วันนี้กลับไม่มีแม้แต่ตัวเดียว ดูเหมือนพวกมันจะหนีไปหมดแล้ว