ลิขิตรักชายาพิษ: ตอนที่ 12 คนเลวไร้ยางอาย ตอนที่ 12
อานเป่ยซานไม่รู้สึกว่านี่เป็นเหตุผลที่ดี จึงขมวดคิ้ว “ไม่เหมือนกัน เพื่อช่วยข้าแล้วเจ้า...”
“หยุด!” ซูจื่ออวี๋ขัดจังหวะอานเป่ยซาน “มันเหมือนกันหมด วันนี้แค่บังเอิญเป็นเจ้า ถ้าเป็นคนอื่น ข้าก็ไม่สามารถทำเฉยตอนเห็นคนกำลังจะตายได้ ถ้าอานซื่อจื่อคิดว่าติดบุญคุณของข้า เช่นนั้นท่านก็ให้ค่ารักษาข้าเถอะ ทั้งสองฝ่ายจะได้ไม่คิดค้างกันดีหรือไม่?”
อานเป่ยซานที่มีสีหน้าแดงก่ำเล็กน้อย ตอนนี้ก็กลายเป็นหน้าถมึงทึง เขา...หรือว่าเขาไม่อาจเทียบได้แม้แต่กับพวกสีเหลืองอ่อนเหล่านั้น?
กลับกันฮองเฮาและพระชายาอ๋องอานซินได้ยินซูจื่ออวี๋พูดเช่นนั้น สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาไม่น้อย
ถือเป็นสตรีที่ฉลาด รู้จักฐานะของตัวเองดี และมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า
พระชายาอานชินอ๋องยิ้มแล้วกล่าวว่า “ลูกอวี๋ก็ช่างพูดอะไรตลก พระคุณที่ช่วยชีวิต ใช้เงินแล้วก็สามารถปล่อยผ่านไปได้หรือ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเพิ่งจะเสียแม่ไป ข้าก็มีลูกสาวคนหนึ่งที่อายุเท่ากับเจ้า ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ให้ข้ารับเจ้าเป็นลูกสาวบุญธรรมได้หรือไม่ แต่นี้ไปเรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของจวนอานชินอ๋อง”
สวรรค์เอ๋ย!
ทุกคนต่างก็พากันอุทานออกมาอีกครั้ง ในความเห็นของพวกเขา ผู้คนในจวนของอานชินอ๋องนี้ เป็นพวกมีคุณธรรมสูง แม้ว่าจะมีตำแหน่งและอำนาจสูง แต่ก็ให้ความสำคัญกับบุญคุณ เป็นเด็กต้องแต่งงาน เป็นผู้ใหญ่ต้องรับเป็นบุตรบุญธรรม
ในขณะนี้ พวกเขากลับเพิกเฉยต่อบุญคุณที่ซูจื่ออวี๋ช่วยชีวิตโดยไม่ได้นัดหมาย อย่างไรเสียก็รู้สึกว่าสถานะของซูจื่ออวี๋ด้อยกว่า และอาจจะให้กำไรกับนางมากเกินไป
ซูจื่ออวี๋ไม่รู้สึกว่าตนได้เปรียบอะไร แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่หวาดกลัวของเสนาบดีซูแล้ว และสีหน้าที่อิจฉาไม่พอใจของซูจื่อเยียน ซูจื่ออวี๋รู้สึกว่าข้อเสนอของพระชายาอานชินอ๋องก็ไม่เลว
ซูจื่ออวี๋เลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าวว่า “ถ้าข้าจะปฏิเสธก็เกรงว่าจะเป็นการ...” คำว่า “ไม่เคารพ” ยังไม่ทันพูดออกไป เสียงผู้หญิงแหลมคมก็ดังขึ้นขัดจังหวะ!
“ไม่ได้! สถานะของเจ้าคืออะไร คู่ควรให้ข้าเรียกเจ้าว่าพี่น้องหรือ?” ทุกคนมองตามเสียงก็เป็น อานเป่ยเยว่ น้องสาวแท้ๆ ของอานเป่ยซาน ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ให้เป็นเป่ยเยว่จวิ้นจู่
ซูจื่ออวี๋ไม่เคยพบเป่ยเยว่จวิ้นจู่มาก่อน แต่เสียงนี้...
ในใจของซูจื่ออวี๋เริ่มตึงเครียด นี่ใช่จวิ้นจู่ผู้นั้นที่เพิ่งไปตามหาคนในสระบัวหรือไม่?
แม้ว่านางจะไม่ได้พบกับอานเป่ยเยว่ แต่ตอนนี้ก็หลีกเลี่ยงอาการตึงเครียดไม่ได้ ใครจะรู้ว่าเมื่อครู่นี้อานเป่ยเยว่ไม่เห็นนางจริงๆ หรือไม่ หรือแกล้งทำเป็นไม่เห็นนางเพราะเรื่องอื่น
ในขณะที่ซูจื่ออวี๋กำลังกระวนกระวาย อานเป่ยเยว่ก็วิ่งไปข้างๆ พระชายาอานชินอ๋อง กอดแขนของพระชายาอานชินอ๋องและเขย่า “เสด็จแม่ คนอย่างนาง ใช้เงินไปก็พอแล้ว จะคู่ควรเข้าจวนอ๋องได้อย่างไร?”
พระชายาอานชินอ๋องขมวดเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวให้กับอ่านเป่ยเยว่ นางไม่เห็นด้วยกับคำพูดของอานเป่ยเยว่ แต่นางก็ไม่ยอมเปิดเผยต่อสาธารณะ ก่อนจะลูบใบหน้าของลูกสาว
แต่อานเป่ยซานกลับไม่ฟัง “เยว่เอ๋อร์ อย่าพูดไร้สาระ คุณหนูซูเป็นผู้ช่วยชีวิตพี่ชายเจ้า”
อานเป่ยเยว่มองไปที่อานเป่ยซานอย่างสงสัย อานเป่ยซานก้มหน้าลงไม่กล้าพูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ชิงโจวบ่าวรับใช้ที่ติดตามเขาก็อธิบายให้อานเป่ยเยว่ฟัง
หลังจากที่อานเป่ยเยว่ฟังจบแล้ว สีหน้าของนางก็ยิ่งแย่ลง
อานเป่ยเยว่พูดด้วยความโกรธ “เจ้ามันช่างไร้ยางอายจริงๆ สมแล้วที่ท่านป้าคลอดเจ้ามา ช่วยพี่ข้าอะไรกัน เห็นได้ชัดว่าเจ้ากำลังใช้โอกาสนี้ฉวยผลประโยชน์จากพี่ชายของข้า ในที่สาธารณะต่อหน้าทุกคนเช่นนี้ กล้าใกล้ชิดกับบุรุษ เจ้าคิดว่าพี่ชายของข้าเป็นคนมีคุณธรรม และจะเอ่ยปากขอเจ้าแต่งงาน ช่างเป็นคนสารเลวที่มากแผนการจริงๆ คนทั่วไปทำวิธีที่น่ารังเกียจเช่นคนเลวอย่างเจ้าไม่ได้จริงๆ อยากเข้าจวนอ๋องอานชินของข้าหรือ ฝันไปเถอะ”