เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 027 ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เงินกองทุนสงเคราะห์มาตั้งแต่เด็ก จนกลัวความจน

ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ ยวี่หว่านจึงเดินไปเปิดไฟที่หัวเตียง แสงไฟสลัวๆ แต่ก็พอทำให้หล่อนมองเห็นคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง

“เฉิงเจ๋อ พี่มาเยี่ยมเธอแล้วนะ” ยวี่หว่านนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ มองใบหน้าอันหล่อเหลาหนุ่มน้อยที่นอนอยู่บนเตียง ในใจเหมือนถูกสิ่งใดกดทับเอาไว้

ลู่เฉิงเจ๋อเป็นน้องชายต่างพ่อของเธอ และเป็นน้องชายฝาแฝดกับลู่อี้หนง ไม่กี่ปีที่แล้วเธอขับรถพาลู่เฉิงเจ๋อออกไปข้างนอก แล้วชนเข้ากับรถบรรทุกขนาดใหญ่ ทำให้ลู่เฉิงเจ๋อกลายเป็นเจ้าชายนิทรา แต่เธอได้รับบาดเจ็บเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมาหญิงสาวรู้สึกผิดกับลู่เฉิงเจ๋อมาตลอด ในบ้านตระกูลเฉียว ลู่เฉิงเจ๋อเป็นเพียงคนเดียวที่จริงใจกับเธอ วิ่งตามหลังเธอแล้วร้องเรียกเธอว่า “พี่สาว” มาโดยตลอด

เฉียวหลานซินไม่ชอบ “ลูกติด” คนนี้ของเธอมาตั้งแต่แรก ยิ่งเกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้ที่ทำให้เธอเกือบต้องเสียลูกชายเพียงคนเดียวไป เฉียวหลานซินก็ยิ่งห่างเหินกับยวี่หว่านไป

“ต่อไปพี่จะมาอยู่ในเมือง B แล้ว พี่จะมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ เธอต้องรีบฟื้นขึ้นมานะ”

ยวี่หว่านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ ยื่นมือไปจับที่หลังมือของลู่เฉิงเจ๋อ

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงเย่อหยิ่งของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากประตู ซึ่งเป็นเสียงที่ยวี่หว่านรู้จักเป็นอย่างดี.....

“ทำมาเป็นพี่สาวที่แสนดีอยู่ตรงนี้ ตอนที่เกิดอุบัติเหตุนั่นทำไมถึงไม่ช่วยเขาล่ะ?”

หญิงสาวไม่ต้องเงยหน้าขึ้นก็รู้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ที่ประตูก็คือลู่อี้หนง

ลู่เฉิงเจ๋อเป็นน้องชายฝาแฝดของหล่อน ตอนเล็กๆลู่อี้หนงมักจะโกรธอยู่บ่อยๆที่เห็นลู่เฉิงเจ๋อชอบเล่นกับยวี่หว่าน จึงบอกกับแม่ของหล่อนว่าให้ยวี่หว่านมาที่บ้านน้อยๆหน่อย ซึ่งตอนนั้นลู่อี้หนงเพิ่งจะหกขวบ

จิตใจคนบ่งบอกอนาคตได้จริงๆ

ยวี่หว่านเงยหน้าขึ้นเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่ประตูเปลี่ยนชุดราตรีออกแล้ว หล่อนสวมเสื้อโค้ทกับรองเท้าบู๊ทแบบเรียบๆ น่าจะเปลี่ยนชุดที่โรงแรมแล้วตรงมาที่โรงพยาบาลเลย

หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าของลู่อี้หนง สีหน้าเย็นชา “พรุ่งนี้เธอจะได้รับใบรับรองแพทย์กับจดหมายจากทนาย”

คิ้วเรียวบนใบหน้าอ่อนหวานของลู่อี้หนงขมวดเล็กน้อย ถ้าพูดกันตรงๆแบบไม่อคติ ลู่อี้หนงนั้นได้เค้าความงามมาจากแม่ของเธอ ใบหน้างดงามไร้ที่ติ

“เธอทำฉันเจ็บ ยังไงก็ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ฉัน” ยวี่หว่านพูดอย่างจริงจัง

“เธอต้องการเงินขนาดนี้เลย? ดูเหมือนว่าจะใช้เงินเกองทุนสงเคราะห์มาตั้งแต่เด็ก จนกลัวความจนแล้วสินะ” ลับหลังผู้คนท่าทางของลู่อี้หนงที่มีต่อเธอก็มีแต่ความเหยียดหยาม

“ใช่ไง ฉันต้องการเงิน เพราะฉันได้ข่าวมาว่าเธอจะซื้อที่ดินของตระกูลเฉิงมาทำออฟฟิศใหม่นี่ บังเอิญจริงๆ เพราะฉันก็อยากได้” ในดวงตาใสกระจ่างของยวี่หว่านเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ลู่อี้หนงกำมือไว้แน่น ใบหน้างดงามประณีตโกรธจนทนไม่ไหว

“เธอคิดว่าเธอมีปัญญาซื้อเหรอ? ที่ดินผืนนั้น อย่างน้อยก็สามสิบล้าน” หล่อนรู้ดีว่ายวี่หว่านไม่มีเงิน แต่ก็กลัวว่าเธอจะซื้อที่ดินนั้นไป เพราะเฉียวยวี่หว่านมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบดีกว่าเธอมาก “อีกอย่างที่ดินผืนนั้นเป็นของตระกูลเฉิง แล้วฉันก็เป็นคู่หมั้นของคุณเฉิง”

“งั้นเหรอ? แต่ฉันเป็นว่าที่ภรรยาในอนาคตของคุณเฉิงนะ” ยวี่หว่านกระตุกมุมปากขึ้น