เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 026 ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 ต่อหน้าเฉิงฉีตงเธอดูร้อนแรง แต่ลับหลังกลับเปลี่ยนเป็นคนละคน

“บ้านตระกูลเฉิงไม่ให้คนนอกพัก” เฉิงฉีตงพูดกับเธออย่างไม่ไยดี

“ว่าที่ภรรยาคุณก็ถือเป็นคนนอกเหรอคะ?”

“คุณจะให้บอดี้การ์ดส่งคุณออกไป หรือให้เรียกตำรวจ”

ยวี่หว่านได้ยินแบบนั้นคิ้วก็ขมวดทันที เปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อหาทางออกให้กับตัวเอง “ข้อมือฉันเจ็บ จับตะเกียบไม่ถนัดเลย” หล่อนไม่เคยอ้อนใครมาแต่ไหนแต่ไร แค่เลียนแบบท่าทางของผู้หญิงคนอื่น ตัวเองยังรู้สึอยากอ้วก แต่ก็ต้องข่มใจพูดออกมา

ความหมายของเธอคือต้องการให้เฉิงฉีตงป้อนให้เธอ

“งั้นก็หิวไปเถอะ”

“.....”

ในตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก ลู่เฉินเข้ามาอย่างรีบร้อน ในมือถือเอกสารเร่งด่วนหนาๆเข้ามาสองสามแฟ้ม

“คุณผู้ชาย เอกสารที่ต้องการครับ” มีธุระสำคัญเร่งด่วน ลู่เฉินจึงรีบเอาเอกสารมาส่ง ลู่เฉินเดินเข้ามาเห็นว่าในห้องรับแขกมีผู้หญิงนั่งอยู่ก็อึ้งไปเล็กน้อย

“คุณเฉียว?” ลู่เฉินเรียกออกมา พอมองเห็นบะหมี่ที่อยู่ข้างหน้าของยวี่หว่าน ในใจก็คิดว่าสิ่งที่ตนคิดไว้นั้นไม่มีผิด บอสน่าจะคิดอะไรกับผู้หญิงคนนี้แน่

เฉิงฉีตงยื่นมือไปรับเอกสารมา เดินตรงไปที่โซฟาที่อยู่ด้านหน้าแล้วเริ่มอ่านและเซ็นอนุมัติเอกสาร

ยวี่หว่านมองไปที่ลู่เฉินแล้วยิ้มให้เบาๆ หล่อนกินบะหมี่ไปตามองเฉินฉีตงไป

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมแบบสบายๆ ไม่ได้สนใจความเรียบร้อยมากนัก แต่ทั้งร่างกลับสงบนิ่งและและมีสมาธิดีเยี่ยม ในมือเขาจับปากกามองบลังค์อยู่ บรรยากาศภายในห้องรับแขกนอกจากจะมีเสียงเปิดแฟ้มของเขาก็มีเพียงเสียงซดบะหมี่ของยวี่หว่าน

ลุงเฉิงพ่อบ้านถือบะหมี่มาวางที่หน้าของเฉิงฉีตง ยิ้มแล้วพูดว่า “บ้านหลังนี้ไม่ได้มีชีวิตชีวาแบบนี้มานานแล้ว ถ้าคุณท่านรู้เข้าต้องดีใจแน่ๆ เลยครับ”

คำพูดของพ่อบ้านเฉิงทำให้ลู่เฉินที่ยืนรอเฉิงฉีตงเซ็นเอกสารอยู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วไอเสียงแห้งๆออกมา

ความหมายของพ่อบ้านเฉิงชัดเจน คฤหาสน์หลังนี้ไม่มีผู้หญิงเข้ามานานแล้ว ถ้าคุณท่านรู้เข้าว่าเฉิงฉีตงพาผู้หญิงมา จะต้องดีใจแน่ๆ

เฉิงฉีตงไม่ได้สนใจอะไร เอาเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยส่งคืนให้ลู่เฉิน “เอาเธอไปด้วย” คำพูดสี่คำแต่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญ

ลู่เฉินเดินไปข้างหน้ายวี่หว่าน พอดีกับที่หญิงสาวกินบะหมี่เสร็จ จึงยืนขึ้นแล้วยิ้มเล็กน้อย ข้างมุมปากปรากฏลักยิ้มขึ้นมา

“คุณเฉิงคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ” หล่อนกลับรู้จักที่จะเดินเกม รู้จักรุกรู้จักถอย

ยวี่หว่านไม่อยากให้เฉิงฉีตงไล่ออกมา เพราะมันจะน่าขายหน้าเกินไป ดังนั้นออกมาเองจะดีกว่า

ลู่เฉินขับรถมา เขาจึงถามยวี่หว่านอย่างมีน้ำใจ “คุณเฉียวให้ผมไปส่งกลับบ้านนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะเรียกแท็กซี่” ยวี่หว่านยิ้มให้อย่างมีมารยาท เดินผ่านเขาแล้วออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฉิงไป

ลู่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อยู่ต่อหน้าคุณผู้ชายผู้หญิงคนนี้ท่าทางร้อนแรง แต่พอพ้นสายตาคุณผู้ชายกลับดูเย็นชาขึ้นมาเหมือนคนละคน รู้สึกเหมือนว่าท่าทางที่ร้อนแรงเป็นเพียงแค่การแสดงเท่านั้น

ยวี่หว่านเป็นคนเย็นชามากคนหนึ่ง หล่อนออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเฉิงก็เหมือนได้ปลดแอกให้ตัวเอง หล่อนสูดหายใจลึก แล้วกวักมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง

“ไปโรงพยาบาลหนานเฉิง”

*

หน้าห้องพักผู้ป่วย VVIP ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลหนานเฉิง ยวี่หว่านผลักประตูเข้าไป