เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 030 ตอนที่ 30

ตอนที่ 30 คุณเฉิง คิดว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว

เจียงซงเหนียนรู้สึกมาโดยตลอดว่าลูกสาวเขาคนนี้เป็นคนมีความคิดความอ่าน ไม่เจอสองปีไม่คิดว่าจะเก่งขึ้นกว่าเดิม

“แกจะทำอะไร” เจียงซงเหนียนเสแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไร ดื่มเหล้าเข้าปากไป แล้วเอ่ยถามขึ้น

“ให้เงินหนูยืมสามสิบล้าน” พูดจบหญิงสาวก็รู้สึกว่าเธอไม่ควรใช้น้ำเสียงแบบนั้น จึงพูดขึ้นอีกว่า “แล้วหนูจะคืนค่ะ”

หล่อนอยากจะซื้อที่ดินผืนนั้นตัดหน้าลู่อี้หนงเสียก่อน จึงอยากได้เงินสามสิบล้าน ที่ดินผืนงามทำเลดีแบบนั้นถ้าถูกลู่อี้หนงแย่งไป อนาคตจะสู้กับลู่อี้หนงอย่างไรก็คงไม่มีวันชนะ

“สามสิบล้านเหรอ? ฉันทำงานให้รัฐ ถ้าเอาเงินออกมาใช้พร่ำเพรื่อจะเกิดอะไรขึ้นแกรู้มั้ย?” อย่างที่คาดไว้คือเจียงซงเหนียนปฏิเสธเธอ แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “แม่แกล่ะ? ทำไมไม่ไปขอจากเขา”

ยวี่หว่านคิ้วกระตุกเบาๆ ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้ ปัญหาของเธอเจียงซงเหนียนก็จะผลักไปให้เฉียวหลานซินจัดการ แล้วเฉียวหลานซินก็จะผลักกลับมาให้เจียงซงเหนียนอีก สุดท้ายก็ไม่มีใครสนใจหล่อน

ยวี่หว่านจมูกแดงเรื่อขึ้นมา “พ่อคะ หนูติดคุกสองปี ออกมาพ่อก็ทำกับหนูแบบนี้เหรอ?”

“งานในวันนี้สำคัญมาก ถ้าแกไม่อยากให้ฉันต้องขายหน้าล่ะก็ ก็รีบออกไปซะ” เจียงซงเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงเบาลงและจริงจัง เหมือนกับเจ้านายที่กำลังออกคำสั่งกับลูกน้อง

หญิงสาวชะงักมือที่ถือตะเกียบลง ไม่คีบอะไรเข้าปากอีก ถึงแม้ว่าเจียงซงเหนียนจะไม่ได้มีจุดประสงค์สำคัญอะไรกับนัดในครั้งนี้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าการมาของหล่อนทำให้เขาต้องอับอายอยู่ดี

เจียงซงเหนียนเริ่มชนแก้วกับคนอื่น ทิ้งให้ยวี่หว่านนั่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้สนใจ

หล่อนรู้ว่าตัวเองรนหาที่เอง ในใจก่อนมาก็ยังพอมีความหวังต่อคนที่ตนเรียกว่าพ่อ แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็เป็นเพียงสิ่งที่หล่อนคิดฝันเอาเองเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง พนักงานก็เปิดประตูห้องทานอาหารออก ดูเหมือนว่าทุกคนที่อยู่ในนั้นจะพร้อมใจกันวางแก้วเหล้าแล้วลุกขึ้น ยิ้มให้กับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่

ยวี่หว่านรู้สึกคุ้นชินกับรอยยิ้มแบบนี้ยิ่งนัก ยกยอ ประจบประแจง สอพลอ เมื่อก่อนตอนที่อยู่กับเฉียวหลานซินก็เห็นคนยิ้มให้แม่ของเธอแบบนี้อยู่บ่อยๆ มันเป็นเพียงแค่วิธีการในการแสดงของวงการธุรกิจนี้ก็เท่านั้น

แต่ว่าสามารถทำให้คนในงานหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่พร้อมกันได้ คงจะเป็นคนใหญ่คนโตในวงการธุรกิจสินะ

แต่หล่อนไม่มีความคิดที่จะไปสนใจกับสิ่งเหล่านั้น หล่อนยังคงก้มหน้าคิดว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถออกไปจากห้องได้อย่างสง่างามแต่อีกใจก็อยากจะอยู่ที่นี่ต่อสักพัก เพราะยังไงก็ไม่ได้เจอพ่อมาสองปีแล้ว

ทันใดนั้นเอง เจียงซงเหนียนที่นั่งอยู่ข้างๆเธอก็ลุกขึ้น ยิ้มแล้วดื่มคารวะให้กับคนที่มาใหม่ เจียงซงเหนียนมองตัวเองว่าสูงส่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนที่เขาจะมองเข้าตาเดิมทีก็มีอยู่น้อยนัก ยวี่หว่านกำลังคิดว่าคนที่มาใหม่อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนระดับสูง ไม่ก็ต้องเป็นคนรวยมาก

“คุณเฉิง คิดว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว”

ยวี่หว่านได้ยินประโยคที่ว่า “คุณเฉิง” เธอก็ชะงักเล็กน้อย ในเมือง B คนที่จะทำให้เจียงซงเหนียนลดระดับตัวเองลงมาแล้วเรียกเขาว่าคุณเฉิงได้ คงมีเพียงแต่เฉิงฉีตงเท่านั้น.....

ขณะที่หญิงสาวยังงงอยู่ ก็มีคนลากเก้าอี้ข้างเธอออกให้เขานั่งอย่างประจบประแจง เธอเห็นเหมือนมีเงาดำๆนั่งลงที่ข้างๆเธอ โดยที่ไม่พูดอะไร แต่กลับได้กลิ่นที่เธอคุ้นชินพัดเข้ามาที่หน้าเบาๆ เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม หัวใจแทบหล่นไปที่ตาตุ่ม

เขามาที่นี่ได้ยังไง?