หมอยาเจ้าเสน่ห์: ตอนที่ 9 ตอนที่ 9

ตอนที่ 9 โง่จริงหรือแกล้งโง่?

เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าเกลี้ยงเกลา สมบูรณ์แบบเสียจนต่อให้มีแสงอาทิตย์และแสงจันทร์ส่องสว่างอยู่บนหน้าตลอดเวลาก็ไม่แม้แต่จะมองเห็นรอยมลทิน เป็นเหมือนงานศิลปะชิ้นเอกที่จิตรกรบรรจงรังสรรค์ขึ้นมา งดงามเสียจนยากที่ใครจะละสายตา

ชุดขาวสะอาดตาที่ไม่มีแม้แต่ไรฝุ่น ผมดำขลับราวน้ำหมึกที่ดูยุ่งเหยิงลงมาคลอเคลียใบหน้าของมู่หรูเยว่ ดวงตาคู่งามสดใสแวววาวราวกับไม่เคยแปดเปื้อนด้วยสิ่งสกปรกของโลกใบนี้

สะอาดสดใสเสียจนไม่สมควรที่จะมีอยู่บนโลกใบนี้

เด็กหนุ่มไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นจากร่างของนาง เขาทำจมูกฟึดฟัดอยู่สักพักหนึ่ง พลันรอยยิ้มชวนมองก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“พี่สาว ตัวท่านหอมจัง” เขาเอ่ยขึ้น

ใบหน้าน่ารักของมู่หรูเยว่ดำคล้ำลงทันที จ้องไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่บนตัวนางด้วยสายตาเย็นชา แล้วหรี่เล็กลง “ลุกขึ้น!”

ทันใดนั้น สายตาของเด็กหนุ่มปรากฎความรู้สึกผิดขึ้นมาทันที มองไปที่นางแววตาน่าสงสาร “พี่สาว ข้าทำอะไรผิดไปหรือ?”

ไม่รู้ทำไม เมื่อมองไปที่ท่าทางน่าสงสารของเด็กหนุ่ม นางก็คิดถึงน้องชายของตนเองในโลกก่อนขึ้นมา น้องชายที่เมื่อก่อนนางยอมเสียสละทุกสิ่งในชีวิตเพื่อปกป้อง เมื่อก่อนเขาชอบใช้สายตาใสซื่อน่าสงสารคู่นั้นจ้องมองนางเสมอ...

“หึหึ! เจ้าโง่นั่นกระโดดลงไปจริงๆ ด้วย”

เสียงหัวเราะที่เจือแววล้อเล่นก็ดังขึ้นจากด้านบนศีรษะ มู่หรูเยว่รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านของร่างที่อยู่บนตัวนางได้อย่างชัดเจน ในแววตาสุกใสคู่นั้นคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส แต่ท่าทางน่าสงสารนั้นกลับไม่ได้สร้างความพึงพอใจให้คนที่อยู่ด้านบนแม้แต่น้อย

“คนโง่ย่อมเป็นคนโง่วันยันค่ำ ทั้งชาติก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง”

ตรงด้านหน้าของบานหน้าต่างที่ส่องสว่าง ปรากฏชายในชุดปักลายหรูหราที่ส่งเสริมให้ชายผู้นั้นยิ่งดูงามสง่าดูสูงค่ายิ่งนัก เขากางพัดออก บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มสวยงาม แต่คำพูดเสียดสีแสดงท่าทางดูถูกคนเบื้องล่าง

มู่หรูเยว่หรี่ตาเล็กลง มองจ้องคนที่ทับอยู่บนตัวนาง แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความไม่ชอบใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง “เจ้าคิดที่จะอยู่บนตัวข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

ถึงแม้จะเคยพูดว่าดวงตาของเขากับน้องชายของนางเหมือนกัน แต่ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเขาไม่ใช่คนเดียวกัน เด็กหนุ่มที่ทับอยู่บนตัวนางตรงหน้านี้หล่อมาก หล่อเหลาเสียจนราวกับเป็นปีศาจในร่างมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น โดยเฉพาะดวงตาใสซื่อนั่น ทั้งดูบริสุทธิ์ทั้งดูหลอกลวงในเวลาเดียวกัน

เมื่อรอจนเด็กหนุ่มลุกออกจากตัวนาง นางถึงได้ยืนขึ้น พลางปัดฝุ่นตามตัวออก แล้วมองขึ้นไปทางหน้าต่างก็สบเข้ากับดวงตาดอกท้อของชายหนุ่มในชุดปักลายหรูหรา

ทันใดนั้น ชายหนุ่มผู้นั้นก็เบนสายตามามองมู่หรูเยว่ที่ยืนอยู่ข้างเด็กหนุ่มรูปงาม

“ท่านอ๋อง”

หลิงอิ่งจ้องหญิงสาวที่สามหาวกล้าใช้สายตาเช่นนั้นมองท่านอ๋องแห่งตระกูลของตนเอง ในใจก็พลันปะทุความโกรธมากยิ่งขึ้น สถานะของท่านอ๋องนั้นสูงส่งหาใดเปรียบ แล้วใยนางถึงกล้ามองอย่างไร้มารยาทเช่นนั้น?

เย่อี้หัวยื่นมือออกไปเพื่อที่จะห้ามหลิงอิ่ง มุมปากของเขายกขึ้นด้วยความสนใจ “วันนี้ที่เราหลอกให้คนโง่นั่นออกมาที่นี่ เพื่อที่จะทดสอบว่าแท้จริงแล้วเขาโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่? หลายปีมานี้ข้ามิอาจวางใจได้ แต่เมื่อดูสถานการณ์เมื่อครู่นี้ก็แน่ใจแล้วว่าเขาก็แค่คนโง่คนหนึ่ง”

คนโง่พวกนี้ไม่ส่งผลอะไรกับเขาแม้แต่น้อย แต่ถ้าหลายปีที่ผ่านมานี้เขาเกิดแกล้งโง่ขึ้นมาจริง แผนการในใจของเขาคงก่อให้เกิดความพินาศอย่างมากเป็นแน่ ดวงตาดอกท้อค่อยๆ หรี่เล็กลง มุมปากของเย่อี้หัวยิ่งยกยิ้มมากขึ้นไปอีก

“ไปกันเถอะ” เยว่อี้หัวพลางมองไปทางเด็กหนุ่ม แล้วหุบพัดลง จากนั้นจึงหันหลังกลับหายไปทางหน้าต่าง

“พี่สาว ท่านไม่กลัวข้าหรือ?” เด็กหนุ่มว่าพลางกัดริมฝีปาก แววตาใสซื่อราวกับไม่เคยแปดเปื้อนมองมู่หรูเยว่ด้วยแววน่าสงสาร

มู่หรูเยว่ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม “ทำไมข้าถึงต้องกลัวเจ้าด้วย?”

ได้ยินเช่นนี้ เด็กหนุ่มพลันก้มหน้าลงต่ำ เสียงทุ้มต่ำออกมาจากจิตใจที่ว้าวุ่นของเขา “เพราะว่าข้าเป็นเพียงแค่คนโง่ ขนาดเหล่าสาวใช้ของข้ายังล้วนกลัวข้า”

มองร่างบางของเด็กหนุ่มแวบเดียว มู่หรูเยว่ก็พูดขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “นั่นมันพวกนาง แต่สำหรับข้าแล้ว มนุษย์ทุกคนล้วนไม่แตกต่าง”