หมอยาเจ้าเสน่ห์: ตอนที่ 10 ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 เจ้าโง่นั่นไม่ธรรมดาแน่

แววตาของเด็กหนุ่มปรากฏหยาดน้ำสีใสคลอขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเขามองทะลุหยาดน้ำเหล่านั้นไปยังดวงหน้างดงามแต่ปรากฏความเย็นชาของมู่หรูเยว่ “พี่สาว จิตใจของท่านช่างงดงามเสียจริง”

จิตใจงดงามอย่างนั้นหรือ?

นี่เป็นครั้งแรกที่มู่หรูเยว่ได้ยินคำพูดเช่นนี้

นางในโลกก่อน จะเรียกว่าเป็นปีศาจก็ได้ไม่ผิดนัก ไม่แน่ใจนักว่ามีหลายกี่ชีวิตที่จากไปด้วยเงื้อมมือของนาง วันนี้เจ้าเด็กนั่นไม่เพียงแม้แต่เหมือนน้องชายของนางในโลกก่อน แต่กลับยังมาพูดจาไร้สาระเช่นนี้อีก

แต่...ก็นั่นแหละ

“ดูท่าทางแล้วเจ้าคงอายุมากกว่าข้า เพราะฉะนั้นต่อไปนี้อย่าเรียกข้าว่าพี่สาวอีก”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” มู่หรูเยว่จ้องมองเขาด้วยความไม่เกรงกลัว พูดขึ้นอย่างหยาบกระด้าง

เด็กหนุ่มสะดุ้งราวกับตกใจกลัวเสียเต็มประดา แววตาปรากฏร่องรอยของความน่าสงสาร ลอบมองใบหน้าของมู่หรูเยว่ที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนักอย่างระมัดระวัง

อย่างไรก็ตามแต่ ใบหน้าน่าสงสารของเด็กหนุ่มนั่นทำให้ใจของมู่หรูเยว่อ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้ นางจึงพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ขออภัยด้วย ข้าไม่ควรที่จะตะคอกใส่เจ้าเสียงดังเช่นนี้ แต่ว่าเราเพิ่งบังเอิญพบกัน ข้าดวงไม่ดีเองที่กลายเป็นแพะรับบาปของเจ้า เอาเป็นว่าคราวหลังจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก พวกเราแยกกันเสียตรงนี้เถอะ”

เมื่อพูดจบ นางก็อุ้มเหยียนจิ้นที่มองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ขึ้นมา เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมอง

ด้วยเหตุนั้นนางจึงไม่เห็นสายตาของเด็กหนุ่มรูปงามคนนั้นที่มองมายังนาง สายตาที่เดิมดูใสซื่อบริสุทธิ์ชวนให้คนหลงเชื่อกลับกลายเป็นสายตาที่มองนางอย่างที่อยากจะวิเคราะห์อะไรบางอย่าง

เหยียนจิ้นที่ถูกมู่หรูเยว่ประคองไว้ในฝ่ามือหรี่ดวงตาดำขลับที่แฝงความดุดันคู่นั้นเล็กลง สายตาดุร้ายที่ดูรุนแรงจับมองไปที่เด็กหนุ่มรูปงามด้านหลังอย่างระแวดระวัง

ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นจะถอนสายตาแฝงความนัยนั้นไปแล้ว แต่ทว่า...

“เจ้าเด็กนั่นไม่ธรรมดา”

เขาเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มที่ใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ อย่างนั้นหรือ?

อยู่ๆ เหยียนจิ้นก็หัวเราะขึ้นมา ไม่ว่าจะใสซื่อจริงหรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับเขาเล่า?

“นี่ๆ พวกเจ้ารู้หรือเปล่า ข้าได้ยินเขาว่ากันว่าที่สำนักเมฆเขียวกำลังมีการจัดงานทดสอบพรสวรรค์กันอยู่ ท่านจอมยุทธ์ที่เคยช่วยเมืองเฟิงเฉิงไว้ได้จัดงานประลองเพื่อวัดพรสวรรค์ครั้งนี้ขึ้น หลายปีจะจัดงานนี้ขึ้นสักครั้งหนึ่งเลยนะ พวกเรารีบไปดูกันเถอะ”

งานทดสอบ?

มู่หรูเยว่ชะงักฝีเท้าลงโดยทันที สายตาชะงักค้าง กวาดมองรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

จากความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ของร่างเดิมนางก็รู้ได้ว่า ทุกๆ สามปีสำนักเมฆเขียวจะมาจัดงานทดสอบที่เมืองเฟิงเฉิงหนึ่งครั้ง เพื่อทดสอบพรสวรรค์ของคนที่ยังไม่เริ่มฝึกวิทยายุทธ์ให้ได้มีโอกาสเข้าร่วมรับการทดสอบ

พรสวรรค์ของคนหนึ่งคน จะเป็นสิ่งที่ชี้ชะตาความสำเร็จในชีวิตภายภาคหน้า

แต่ว่าวิธีนี้ของสำนักเมฆเขียว ก็ถือเป็นการคัดเลือกบุคคลภายนอกที่มีความสามารถโดดเด่นเข้าสู่สำนักด้วยเช่นเดียวกัน เดิมทีอดีตคู่หมั้นของนางหรือองค์รัชทายาทจิ่งอ๋อง เย่เทียนเฟิง ก็เป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่น เคยถูกสำนักเมฆเขียวดึงตัวไปเช่นเดียวกัน

“ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าพรสวรรค์ของข้าเป็นเช่นไร ถ้าถือโอกาสนี้เจ้าร่วมการทดสอบก็คงจะดีไม่น้อย” มู่หรูเยว่ยกมือขึ้นลูบปลายคาง แววตาส่องประกายวิบวับขึ้นทันที

“สาวน้อย? เป็นอะไรไปรึ? หรือว่าเจ้าอยากเขาร่วมการทดสอบครั้งนี้ด้วย?” เหยียนจิ้นที่คาดเดาความคิดของมู่หรูเยว่ได้อย่างชัดเจน ก็พลอยตื่นเต้นดีใจไปด้วย “ถ้าเช่นนั้นก็ลองไปทดสอบดูสักครั้งสิ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ที่ตำราโอสถเล่มนั้นเลือกเป็นผู้ครอบครองเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์เช่นไรกันแน่”

เมื่อคิดถึงตำราโอสถที่กดเขาให้จมดินเล่มนั้นขึ้นมา เหยียนจิ้นก็โกรธจนขบเคี้ยวฟันตนเอง

“ดี” มู่หรูเยว่พยักหน้ายิ้ม “ข้าก็รู้สึกสนใจการทดสอบครั้งนี้เช่นกัน”

พูดไป พลางเดินตามกลุ่มคนที่ตื่นเต้นดีใจกลุ่มนั้นไปทางสนามทดสอบที่สำนักเมฆเขียวได้สร้างขึ้นเพื่อการทดสอบครั้งนี้

แต่ทว่าเมื่อถึงที่หมาย มู่หรูเยว่ก็พบว่าผู้คนมากมายเหล่านั้นเพียงแค่มาชมการทดสอบเพียงเท่านั้น เพราะว่าพวกเขาต่างเคยเข้าร่วมการทดสอบมาก่อนหน้านี้แล้ว เช่นนั้นคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ส่วนใหญ่ต่างก็เป็นเด็กน้อยที่อายุประมาณสี่ห้าขวบแทบทั้งสิ้น

ดังนั้น นางที่อยู่ท่ามกลางฝูงคนในตอนนี้ราวกับเป็นกาในฝูงหงส์ก็ไม่ปาน