หมอยาเจ้าเสน่ห์: ตอนที่ 20 ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 สมุนไพรร้อยปี

นัยน์ตาใสบริสุทธิ์จ้องมองมู่หรูเยว่ไม่กระพริบ เย่อู๋เฉินครุ่นคิดถึงสิ่งที่นางพูดออกมา นัยน์ตาของเขาดูใสซื่อปราศจากความคิดชั่วร้าย

“แล้วเจ้าก็ไม่ได้โง่ด้วย” มู่หรูเยว่วางมือบนบ่าของเย่อู๋เฉิน และเอ่ยอย่างจริงจัง “ความคิดของเจ้าแค่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ ในทางกลับกันบรรดาลุงและพี่น้องของเจ้าก็ไม่มีใครจิตใจบริสุทธิ์เช่นเจ้า”

ถึงแม้มู่หรูเยว่จะรับราชโองการอย่างไม่มีทางเลือก ในเมื่อเขาเป็นคู่หมั้นของนาง นางก็จะไม่ยอมให้ใครรังแกเขาไม่ว่าเขาจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม

“พี่สาว ท่านเป็นนางฟ้าหรือ?” เย่อู๋เฉินกระพริบตากลมโตที่เป็นกระกายสดใส “ท่านต้องเป็นพี่สาวนางฟ้าที่ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ส่งมาให้ข้า”

“เลิกเรียกข้าว่าพี่สาวได้แล้ว!” มู่หรูเยว่จ้องเขาด้วยสายตาดุ “จำได้ว่าปีนี้อ๋องปีศาจอายุสิบเก้า ข้าเพิ่งอายุสิบสี่ เจ้าแก่กว่าข้าตั้งห้าปีดังนั้นเลิกเรียกข้าว่าพี่สาวได้แล้ว”

“งั้นข้าเรียกท่านว่าชายาได้ไหม ในเมื่อคนพวกนั้นบอกว่าท่านเป็นชายาข้า?”

“ไม่ได้!”

เย่อู๋เฉินถูกปฏิเสธทำหน้าตาจะร้องไห้อยู่รอมร่อ เขาจ้องมองมู่หรูเยว่อย่างน่าสงสาร

มู่หรูเยว่รู้สึกใจอ่อนอย่างไร้เหตุผล “ตามใจเจ้า”

“จริงหรือ?” เย่อู๋เฉินคลี่ยิ้มอย่างดีใจ นัยน์ตาปริ่มน้ำที่ทั้งดูใสซื่อและน่าดึงดูดจับจ้องมู่หรูเยว่ พลางประกาศ “ต่อไปนี้ข้าจะเรียกท่านว่า ชายา”

ในตอนที่พูดจบ เขาเอนตัวมาด้านหน้ามอบจุมพิตที่ริมฝีปากของมู่หรู่เยว่

ตึก!

มู่หรูเยว่ตกตะลึงไปชั่วขณะที่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้มาก ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดตลอดจนใบหู

‘จูบแรกของข้าถูกเด็กน้อยผู้นี้ขโมยไป?’

“เย่อู๋เฉิน เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไร?” มู่หรูเยว่ผลักเด็กหนุ่มออกห่าง เอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำอะไรลงไป?”

นัยน์ตาของเย่อู๋เฉินดูใสบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อย “ข้าเห็นเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ทำแบบนี้กันทุกวัน ชายา... ข้าทำอะไรผิดหรือ? ได้โปรดอย่าโกรธข้า หากท่านไม่ชอบต่อไปข้าไม่ทำก็ได้”

คำพูดของเด็กหนุ่มดูซื่อๆ ไร้แผนการ ความโกรธเคืองในใจมู่หรูเยว่ค่อยสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์

“ข้าไม่ได้โกรธ ข้าแค่ตกใจ” มู่หรูเยว่สูดลมหายใจเข้าปอด “เย่อู๋เฉิน เจ้ารู้ทางออกจากที่นี่หรือไม่ ไปกันเถอะ”

ตอนแรกนางอยากถามจีหรูหย่าว่าเหตุใดถึงได้ช่วยเหลือนาง แต่ดูจากสถานการณ์ในวันนี้เแล้วคงเป็นไปไม่ได้ ‘ช่างมันเถอะ ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน’

หลังออกจากวังหลวง มู่หรูเยว่ก็ตรงไปที่ร้านของยาในเมืองเฟิงเฉิง ช่วงนี้เป็นเวลากลางวันจึงมีคนไม่มากนัก มีแค่เจ้าของร้านที่กำลังงีบหลับเพราะความน่าเบื่อหน่าย

“ข้ามาขายของ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงราบเรียบ เจ้าของร้านก็เงยหน้าขึ้นมา ยืดตัวอย่างเกียจคร้าน เขาจ้องเด็กสาวตรงหน้า “ไม่ทราบว่าแม่นางจะขายอะไรหรือ?”

“มาถึงที่นี่ แน่นอนว่าต้องเป็นสมุนไพรน่ะสิ”

มู่หรูเยว่นำห่อผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อ โยนให้คนเฝ้าร้าน

เจ้าของร้านเปิดห่อผ้าอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเขาเห็นสมุนไพรที่ถูกห่อเอาไว้ด้านใน ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน อาการง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้งด้วยความตื่นเต้น “นี่ นี่มันสมุนไพรระดับร้อยปี!?”