ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 1 ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 ชายไร้ยางอาย 1

ณ ภูเขาตงเยว่ ขุนเขาทางตะวันออกของจีนแผ่นดินใหญ่

บนยอดเขาสูงที่เคยถูกลมพัดกระหน่ำ

เซี่ยรั่วอวิ๋นยืนนิ่งสงบอยู่บนยอดเขา ผมสีดำขลับถูกลมพัดพันกันยุ่งเหยิง แววตาที่เยือกเย็นและเงียบเหงาของนางมองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้า และในกลุ่มคนกลุ่มนั้นมีชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดหรูหราอยู่คนหนึ่ง

ในดวงตาของชายผู้นั้นแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและน่ากลัว ทำให้เซี่ยรั่วอวิ๋นรู้สึกหนาวไปทั้งตัว ในใจเต็มไปด้วยความเย็นเยือก

“เซี่ยรั่วอวิ๋น เจ้าหนีไปได้นานถึงเพียงนี้ ข้าจะดูว่าครั้งนี้เจ้าจะหนีไปที่ใดได้อีก!”

ชายวัยกลางคนยิ้มเยาะ ริมฝีปากแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว สายตาของเขาเหมือนกับว่ากำลังมองคู่อริที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ทำราวกับว่าสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ทายาททางสายเลือดของตนเอง

“เจดีย์เทพโบราณเป็นของที่ท่านปู่มอบให้ข้าตอนที่ท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะไม่ให้ใครเด็ดขาด!”

ในน้ำเสียงของเซี่ยรั่วอวิ๋นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ยากจะยับยั้งได้

ในปีนั้น เป็นเพราะคำพูดของท่านปู่ ถ้าใครได้แต่งงานกับลูกสาวของตระกูลอวิ๋น คนผู้นั้นก็จะได้เป็นประมุขตระกูลเซี่ย เพราะเหตุนี้ คนที่เรียกตนเองว่าเป็นพ่อจึงทอดทิ้งคนรักที่คบกันมาตั้งแต่เยาว์วัย และมาขอความรักจากท่านแม่

และในเดือนที่ท่านแม่แต่งงานกับเขานั้น เขาก็พาคนรักเข้ามาในตระกูลเซี่ย พร้อมกับมอบตำแหน่งภรรยาน้อยให้แก่นาง

เป็นถึงผู้ปกครองตระกูลเซี่ย แต่มีถึงสามภรรยาสี่อนุภรรยา ท่านแม่ก็ไม่มีวิธีที่จะห้ามปราม ได้แต่ร้องไห้น้ำตาเช็ดหน้าทุกวัน

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าท่านปู่รักท่านแม่มาก เกรงว่าท่านแม่ก็คงจะต้องอยู่ในตระกูลเซี่ยอย่างไร้ตำแหน่งฐานะ

สีหน้าของเซี่ยหมิงสงบลงเล็กน้อย พูดด้วยความเกลียดชังว่า “เจ้ามันหญิงอำมหิต เจดีย์เทพโบราณเดิมทีแล้วเป็นของชูเสวี่ย เจ้าแย่งของของนางไปคิดไม่ถึงว่ายังจะกล้ายืนกรานไม่ยอมรับอีก เจ้าอย่าลืม ตอนที่ชูเสวี่ยกำเนิด เกิดปรากฏการณ์พระอาทิตย์ทรงกลด ท่านอาจารย์เคยบอกว่านางคือวิหคเพลิงอมตะที่กลับชาติมาเกิด! ท่านพ่อของข้าเลอะเลือนหลงๆ ลืมๆ ถึงได้ให้เจดีย์เทพโบราณกับเจ้า ตอนนี้ท่านพ่อก็ได้ตายไปแล้ว ข้าจะมาแก้ไขความผิดนี้!”

ฮ่าฮ่าฮ่า !

เซี่ยรั่วอวิ๋นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ยาวนานจนเสียงสะท้อนกลับอยู่ในหุบเขาเป็นช่วงๆ

“ท่านลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตอนที่เซี่ยชูเสวี่ยเกิด ก็เป็นวันที่ข้าเกิดเช่นกัน! ท่านปู่ให้เจดีย์เทพโบราณกับข้า แน่นอนว่าจะต้องมีเหตุผล แต่ท่านล่ะ”

นางยิ้มเยาะหยัน “เพื่อที่ท่านจะได้เจดีย์เทพโบราณท่านถึงกับลงโทษข้าอย่างโหดร้าย ท่านแม่เพื่อที่จะช่วยข้ากลับถูกคนเลวทรามเช่นท่านทารุณจนตาย ครอบครัวของท่านตา ก็ถูกท่านทำลายจนพินาศย่อยยับ ท่านยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า เพื่อลูกสาวอีกคน กลับไม่เสียดายที่จะฆ่าภรรยาของตนเอง!”

“หึ!” เซี่ยหมิงถอนหายใจ พูดด้วยใบหน้าเมินเฉย “นางไม่คู่ควรที่จะเป็นภรรยาของข้า ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลของเจ้าหรือไม่ ข้าก็จะไม่ยอมให้นางมีชีวิตอยู่ต่อ นางต้องตายเท่านั้น ผู้หญิงที่ข้ารักถึงจะเลื่อนตำแหน่งได้!”

เซี่ยรั่วอวิ๋นหลับตาลงด้วยความเสียใจ ท่าทางน่าเวทนาของท่านแม่ของนางยังคงฝังลึกอยู่ในใจ

นางละทิ้งแล้ว!

ละทิ้งสิ่งที่ท่านปู่ฝากฝังไว้กับนาง อยากจะนำเจดีย์เทพโบราณออกมาแลกกับชีวิตของท่านแม่ แต่ดูเหมือนว่าท่านแม่จะรู้ในสิ่งที่นางอยากทำ จึงใช้ความตายมาปกป้องเจดีย์เทพโบราณ...

ณ ตอนนี้ พอนึกขึ้นมา ก็ยังมีความเจ็บปวด ความเสียใจ!

“เซี่ยหมิง ท่านสร้างเรื่องไว้มากมาย ท่านจะต้องเสียใจ! ผู้ชายผิดสัจจะเยือกเย็นไร้หัวใจเช่นท่าน จะต้องถูกประชาชนละทิ้ง ไม่ได้ผุดได้เกิดไปตลอดกาล!”

“เสียใจอย่างนั้นหรือ” เซี่ยหมิงยิ้มเหยียด “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ด้านนอกกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่ เซี่ยรั่วอวิ๋นกำลังหลงระเริงบ้าระห่ำถึงขีดสุด สร้างความวุ่นวายให้กับศัตรูที่ไม่อาจต่อกรได้ พวกศัตรูหลังจากที่หาตัวเจ้าไม่เจอก็ฆ่าคนตระกูลอวิ๋นทั้งครอบครัว! แต่ข้าเซี่ยหมิง สวมใส่ชุดไว้ทุกข์ นั่งเฝ้าหลุมศพเป็นร้อยวัน การที่ท่านแม่ของเจ้าตายทำให้ข้าเศร้าโศกปานจะขาดใจ ชูเสวี่ยเองก็เสียใจจนเป็นลมหลายครั้ง มีแต่ลูกสาวอย่างเจ้าที่พอนำความทุกข์ยากมาให้ พวกเขากลับหลบหนีหาย เป็นเหมือนเต่าอยู่ในกระดอง แต่ว่า...ฮ่าฮ่าฮ่า! ท่านแม่ของเจ้าไม่ได้ฝังที่สุสานบรรพบุรุษของตระกูลเซี่ย! นางถูกข้าเอาไปฝังไว้ที่สุสานคนจรจัด ป่านนี้คงจะถูกหมาป่ากินไปแล้ว! สุสานบรรพบุรุษของข้าไม่ใช่ว่าผู้หญิงคนไหนก็จะเข้าไปได้!”