ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 18 ตอนที่ 18

ตอนที่ 18 องค์รัชทายาทผู้เคร่งขรึม (3)

ทั้งแผ่นดินรู้ดี ตระกูลหลัวและตระกูลกู้ต่างเป็นขุนพลซ้ายขวาของแผ่นดิน ทั้งสองต่างมิได้สามัคคีปรองดองกัน แต่อย่างไรก็ตามคุณหนูใหญ่ของตระกูลอย่างหลัวอินกลับรู้สึกถูกชะตากับคนไร้ประโยชน์อย่างกู้รั่วอวิ๋น บ่อยครั้งมักจะออกหน้าแทนนาง

แต่เสียงเรียกของหลัวอินกลับทำให้สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กู้รั่วอวิ๋น

“กู้รั่วอวิ๋นแห่งตระกูลกู้ ไม่ได้เป็นแค่คนไร้ประโยชน์แห่งแดนชิงหลงอย่างนั้นหรือ ใครในแผ่นดินชิงหลงอาจไม่รู้จักกู้เซิงเซียว แต่ต้องเคยได้ยินชื่อกู้รั่วอวิ๋นแน่ ข้ายังได้ยินข่าวลืออีกว่านางอวดดีไปท้าประลองคุณชายตระกูลหลิง”

“ฮ่า ฮ่า นายน้อยตระกูลหลิงมีพลังลมปราณถึงขั้นห้า แต่ที่ข้าได้ยินมาว่าหลายปีมานี้กู้รั่วอวิ๋นมีพลังลมปราณเพียงขั้นสอง”

“แม้ครั้งนี้ฮ่องเต้จะมีรับสั่งให้บุตรของขุนนางทุกตระกูลเข้าร่วมงาน แต่คนไร้ประโยชน์อย่างกู้รั่วอวิ๋นไม่มีคุณสมบัติเข้าร่วมแม้แต่น้อย”

ได้ยินเสียงเยาะเย้ยจากแขกคนอื่นๆ ทำสีหน้าขุนพลอาวุโสเปลี่ยนเป็นสีแดงที สีขาวที อยากจะตบคนไร้ประโยชน์อย่างกู้รั่วอวิ๋นให้ตายคามือ มาที่นี่ก็มีแต่ทำให้เขาต้องขายหน้า

หลัวอินได้ฟังดังนั้นก็รู้โกรธ แต่ในตอนนั้นเองก็มีมือหนึ่งเอื้อมมาจับนางไว้อย่างแผ่วเบา

นางประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ เหลียวกลับไปมองสตรีสาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง

“ช่างมันเถอะ ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะ ข้าก็ไม่ได้เสียหายอะไร” กู้รั่วอวิ๋นกล่าวห้ามปราม พลางส่ายศีรษะเบาๆ

นี่ก็เหมือนกับที่เขาว่า พญาช้างสารจะได้ไปสนใจในสิ่งที่มดพูดอย่างนั้นหรือ?

กู้รั่วอวิ๋นก็คือพญาช้างสารตัวนั้น

“องค์รัชทายาทเสด็จ! พระสนมเสด็จ!”

ในเวลานี้ เสียงเล็กเสียงน้อยทั้งหลายก็พลันเงียบลง ทุกสายตาหันกลับไปให้ความสนใจกับผู้ที่มาใหม่

ท่ามกลางสายตาผู้คน เงาสีเหลืองสว่างไสวก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ สาดส่องกระทบตา

บุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา สีหน้าไม่เผยความรู้สึกฉายแววเคร่งขรึม ดวงตาสีดำสนิทมองไม่เห็นก้น ทำให้ผู้คนทั่วไปยากจะคาดเดาความในใจ

และเมื่อมองไปยังสตรีในชุดเหลืองที่อยู่ข้างกายของบุรุษผู้นั้น แขกทุกคนในงานจึงได้เข้าใจคำกล่าวที่ว่า ‘งดงามราวภาพวาด’ และ ‘สาวงามล่มเมือง’ ใบหน้างดงามกลับซีดเซียวดูไม่ปกติ สีแดงที่แต้มบนใบหน้ายังไม่อาจปกปิดอาการป่วยของนางได้

เป็นเพราะนางปรากฏตัวพร้อมกับองค์รัชทายาท ทำให้แขกในงานต่างคาดเดากันถึงฐานะของนาง

ยิ่งเห็นพระสนมหลิงเดินตามหลังคนทั้งคู่ นั่นยิ่งทำให้ทุกคนนึกสงสัยมากขึ้น...

“ถวายพระพรองค์รัชทายาท ถวายพระพรพระสนมเอง”

เมื่อได้สติ ต่างรีบคุกเข่าลงกับพื้น ถวายความเคารพ

มีเพียงกู้รั่วอวิ๋นเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ นั่นเรียกสายตามจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี...

“กู้รั่วอวิ๋นเข้าฝ้าองค์รัชทายาทและพระสนมเอกยังไม่รีบคุกเข่าลงอีก!” ขุนพลขมวดคิ้วเหล่าด้วยน้ำโกรธเกรี้ยว

“ขอประทานอภัยเพคะ” กู้รั่วอินยักไหล่ “เข่าของข้าเป็นริดสีดวง ไม่สะดวกที่จะคุกเข่า หากครั้งหน้ามีโอกาสได้เข้าเฝ้า ข้าจะชดเชยให้กับองค์รัชทายาทและพระสนมเพคะ”

ริดสีดวง?

ขุนพลกู้เกือบจะทนไม่ไหวลุกขึ้นระเบิดอารมณ์ใส่กู้รั่วอวิ๋น หัวเข่าจะเป็นริดสีดวงได้อย่างไรกัน? ตั้งแต่เขามีชีวิตมา 60 กว่าปีเป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่ามีคนเป็นริดสีดวงที่เข่า นับเป็นความรู้ใหม่

“หึหึ” พระสนมหลิงทรงพระสรวล สายตาคมกวาดมองกู้รั่วอวิ๋น “ท่านนี้คือกู้รั่วอวิ๋น? เสียงเล่าลือมิสู้พบหน้าจริงๆ ข้าได้ยินมาว่ากู้รั่วอวิ๋นท้าประลองกับหลานชายของข้า”

สำหรับเรื่องนี้ ในแดนชิงหลงไม่ใช่ความลับอะไร แต่มาวันนี้ได้ยินจากโอษฐ์ของพระสนม ย่อมน่าสนใจมากขึ้นไปอีก

“ถูกต้อง” กู้รั่วอวิ๋นเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรพระสนมเอกหลิง “และข้าจะเป็นคนที่จะเอาชนะหลิงซี!”