ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 17 ตอนที่ 17

ตอนที่ 17 องค์รัชทายาทผู้เคร่งขรึม (2)

กู้รั่วอวิ๋นยิ้มหยันกล่าวกับอีกฝ่าย “สิ่งที่เจ้าพูดมา ทำไมข้าจะไม่เข้าใจ เป็นเพราะข้ายังไม่แข็งแกร่งมากพอ จึงทำให้ท่านแม่ ท่านตาและน้องชายข้าต้องตาย ทำร้ายคนข้างกายข้าให้จากไปทีละคนๆ นับแต่สวรรค์เมตตาให้ข้ามีชีวิตต่อไป ข้าก็ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะต้องเป็นจักพรรดินีของโลกนี้ให้ได้ เป็นเจ้าชีวิตของทุกคน!”

ในตอนนี้เอง น้ำเสียงที่กล่าวออกมาทำให้ดวงหน้าที่เคยหม่นหมองไม่จับตา กลับโดดเด่นเป็นสง่าขึ้นมา

จื่อเสียลูบหัวทุยของนางแล้วกล่าวว่า “สาวน้อย ตอนนี้เจ้ากินยาอายุวัฒนะนี่เสีย แล้วรอให้พลังลมปราณก้าวหน้าถึงระดับสามก่อนแล้วค่อยกลับออกไป”

“เอาอย่างนั้นก็ได้”

ในสายตาของนางเต็มไปด้วยประกายสดใส นางมีลางสังหรณ์ว่า หลังจากกินยาไปแล้ว นางจะสามารถก้าวหน้าได้ถึงระดับสาม

ในค่ำคืนนั้นนางไม่อาจข่มตาหลับได้

ในตอนที่กู้รั่วอวิ๋นปรากฏตัวต่อหน้าคนของตระกูลกู้ ก็เป็นวันสุดท้ายสำหรับการสมัครเป็นผู้ทดสอบเพื่อเข้าพรรคศาสตรานิรมิตรแล้ว แต่เดิมคนของตระกูลกู้หวังให้นางไสหัวไปไกลๆ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยปฏิบัติต่อนางเหมือนอย่างตอนนี้

ขุนพลอาวุโสคร้านจะกล่าวอะไรกับนางมากมาย กวาดตามองนางอย่างไม่ทุกข์ร้อน ออกคำสั่งว่า “ยอดฝีมือของพรรคศาสตรานิรมิตรเข้าวังไปแล้ว ฮ่องเต้ทรงรับสั่งให้ทุกคนไปร่วมงานวันคล้ายวันประสูติขององค์รัชทายาท ในเมื่อเจ้ามาไม่ทันเวลาแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ไปกับพวกเราเถอะ”

ที่จริงแล้วนางเองก็เข้าใจดี แต่อยากจะรู้ว่ายอดฝีมือในแผ่นดินนี้จะเก่งกาจสักแค่ไหน ฉะนั้นถ้านางไม่ฝ่าฝืนคำสั่งของท่านขุนพลอาวุโส...

ในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้งกระจ่ายไปทั่ว บุรุษผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องกระทบร่างสูง ทำให้เงาทอดตัวเป็นทางยาว

ผู้อาวุโสอวี๋ยืนอยู่ด้านหลังทอดสายตามองไปยังนายน้อยของตระกูล กล่าวออกไปอย่าลังเลว่า "นายน้อย ไม่นานมานี้ผู้อาวุโสทั้งสองแห่งพรรคศาสตรานิรมิตรมายังแดนชิงหลง ไม่ทราบว่ามาด้วยเหตุอะไร แม้ว่าองค์รัชทายาทจะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสฮุนเฟย แต่จากนิสัยหยิ่งยโสของเขาแล้วไม่มีทางจะมาร่วมงานโดยไม่มีเป้าหมายอื่นแอบแฝง นอกจากนี้แม้แต่ผู้อาวุโสเถียนหลินและบุตรสาวของหัวหน้าพรรคก็มาร่วมงาน ข้าคิดว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นแน่

มุมปากของบุรุษหนุ่มโค้งขึ้น “ไม่ว่าพวกเขาจะมาด้วยเป้าหมายอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลตงฟางของพวกเราอยู่แล้ว อีกอย่างข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนผู้อาวุโสฮุนเฟยสนใจในพรสวรรค์ของกู้เซิงเซียว หลังจากถูกเซิงเซียวปฏิเสธ ภายหลังจึงยอมรับองค์รัชทายาทเป็นศิษย์”

“นายน้อย ความหมายของท่านคือ พวกเขาจะสร้างความวุ่นวายให้กับคุณหนูรั่วอวิ๋นอย่างนั้นหรือ”

“ไม่” บุรุษหนุ่มส่ายหัว “พรรคศาสตรานิรมิตรมีเกียรติในแผ่นดินนี้ พวกเขาไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นแน่ จริงสิ ผู้อาวุโสอวี๋ อีกไม่นานข้าก็ต้องกลับตระกูลตงฟางแล้ว ท่านอยู่ทางนี้ช่วยดูแลกู้รั่วอวิ๋นด้วย”

ผู้อาวุโสอวี๋ชะงักไปชั่วครู่ ไปหน้าชราเผยความตกลึงออกมาให้เห็น

“นายน้อย นี่...”

“ผู้อาวุโสอวี๋ ท่านก็ทราบดี ข้าสร้างห้องโถงร้อยเทวาขึ้นมาก็เพื่อเป็นแหล่งเงินทุนให้ตัวเอง หากมอบห้องโถงร้อยเทวาให้นาง จะเป็นประโยชน์อย่างไรกับนาง? และนางคือบุตรของพี่สาวข้า และการที่ให้ท่านอยู่ที่นี่ต่อไปก็เพื่อให้ท่านจับตามความสามารถของนาง หากนางไร้ความสามารถ ท่านกกลับตระกูลตงฟาง ไม่ต้องบอกอะไรกับกับนาง หากต้องให้นางไปเผชิญกับความขัดแย้งภายในของพวกเรา ไม่สู้ให้นางอยู่ที่นี่อย่างเป็นสุข

ในน้ำเสียงของบุรุษหนุ่มแสดงความจนใจจนปัญญาออกมาอย่างชัดเจน

ผู้อาวุโสอวี๋ค้อมศีรษะลง กล่าวอย่างน้อมน้อม “ขอรับ นายน้อย ข้าน้อยจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน”

“รั่วอวิ๋น”

ภายในเขตอุทยาน หลัวอินหันไปเห็นกู้รั่วอวิ๋นที่ติดตามตระกูลกู้มาด้วย ความยินดีที่ได้พบหน้าอีกฝ่าย ทำให้นางถลันตัวโผเข้าหากู้รั่วอวิ๋นโดยไม่สนใจสายตาถมึงตึงของแม่ทัพหลัวที่อยู่ข้างกาย