ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 9 ตอนที่ 9
ตอนที่ 9 วิหคเพลิงอมตะโบราณ จื่อเสีย 2
ภายในเจดีย์ สี่ด้านสว่างไสว ตรงกลางมีแค่เตาหลอมยาสามขาวางตั้งอยู่ กู้รั่วอวิ๋นสังเกตดูเจดีย์ที่กว้างโล่งอย่างละเอียด “ที่นี่ก็คือเจดีย์เทพโบราณอย่างนั้นหรือ”
“ถูกต้อง ที่นี่ก็คือเจดีย์เทพโบราณชั้นหนึ่ง ด้วยพลังของข้าแล้วก็สามารถเปิดผนึกได้แค่ชั้นเดียว ต่อไปก็คงต้องพึ่งเจ้าถึงจะปลดผนึกได้...”
“ข้าควรจะทำอย่างไร”
กู้รั่วอวิ๋นหยุดเดิน หันกลับไปมองจื่อเสีย
“ง่ายมาก” สายตาของจื่อเสียมองหยุดที่หน้าของกู้รั่วอวิ๋น ริมฝีปากยิ้มบาง “ขอแค่เจ้าผ่านด่านพลังขั้นที่แปดก็จะสามารถเข้าไปในชั้นสองได้ แต่ทุกครั้งที่เจ้าผ่านด่านแต่ละชั้น ก็จะได้รับของจากชั้นนั้นๆ”
เมื่อฟังแล้ว สายตาของกู้รั่วอวิ๋นก็หันกลับไปมองเตาหลอมยาสามขาในเจดีย์
“อย่างนั้นของที่ได้จากชั้นหนึ่งก็คือเตาหลอมยาสามขานี้หรือ”
“ใช่” จื่อเสียพยักหน้า “แต่ไม่ใช่แค่เตาหลอมยาสามขาเท่านั้น ยังมีวิธีการหลอมยาขั้นพื้นฐานด้วย”
พูดจบ เขาก็นำใบวิธีการหลอมยาสองสามแผ่นให้กับกู้รั่วอวิ๋น
“ยารวมพลังนี้จะสามารถทำให้ผู้ที่กำลังฝึกพลังมีพลังมากยิ่งขึ้น ความเร็วในการฝึกพลังก็จะเร็วกว่าปกติถึงห้าเท่า สามารถล้างสิ่งเจือปนภายในร่างกายได้ ทำให้การฝึกพลังได้ผลสูง! และยังสามารถทำให้หญิงสูงวัยที่อายุห้าสิบกว่าปีแปรเปลี่ยนเป็นอายุยี่สิบกว่าปีได้...”
อย่างสุดท้ายก็ไม่ต้องพูดแล้ว วิธีการหลอมยาสองแผ่นตรงหน้าทำให้กู้รั่วอวิ๋นตื่นเต้นยิ่งนัก
และที่สำคัญที่สุดก็คือ วิธีการหลอมยาอายุวัฒนะหลายหมื่นปีก่อนหน้านี้มีการพัฒนาขึ้นมาก ผู้เชี่ยวชาญทางด้านการหลอมยาก็มีมากมายนับไม่ถ้วน แต่ทว่าสงครามแผ่นดินใหญ่เมื่อหมื่นปีก่อน ผู้เชี่ยวชาญทางด้านการหลอมยาถูกฆ่าตายทั้งหมด หนังสือการหลอมยาก็ถูกทำลายจนหมด และในเวลานี้ในแผ่นดินใหญ่ก็ไม่มีใครที่สามารถหลอมยาได้ และตอนนี้บนท้องตลาดก็มีแค่การนำผงแป้งมาทำเป็นยาเท่านั้น
และแน่นอนว่าของพวกนั้นไม่สามารถจะเรียกว่ายาได้
แค่คิดก็รู้แล้ว เวลาที่มองดูใบหลอมยาพวกนี้ทำให้ใจของกู้รั่วอวิ๋นรู้สึกหวั่นไหว...
แต่ครู่เดียวก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม ณ จุดนี้กลับทำให้จื่อเสียมองนางอย่างประหลาดใจ...
ถ้าหากว่าเปลี่ยนเป็นคนอื่น คาดว่าตอนนี้ก็คงจะร้อนใจอยากจะลองดู
“แม้ว่าวิธีการหลอมยาพวกนี้จะล้ำค่ายิ่ง แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่เคยเรียนวิธีการหลอมยามาก่อน แม้ว่าจะให้ใบหลอมยาและเตาหลอมยาสามขากับข้า คาดว่าข้าก็คงจะกลั่นออกมามิได้”
“สาวน้อย คิดไม่ถึงว่าเจ้ากับพวกมนุษย์โลภมากที่ข้าเคยเจอมาไม่เหมือนกันเลยสักนิด ตอนนี้ข้ารู้สึกเริ่มสนใจเจ้าแล้ว” จื่อเสียยิ้ม ยิ้มนี้ทำให้เปลวไฟสีม่วงตรงหว่างคิ้วเกิดแสงขึ้น “ข้าอยากจะให้เจ้าโตไวๆ เสียจริง ถึงเวลานั้นเจ้าจะได้นอนกับข้าได้ ถ้าไม่อย่างนั้น ร่างเล็กๆ ของเจ้าต้องทำให้ข้าเจ็บเป็นแน่”
กู้รั่วอวิ๋นยกมุมปาก กวาดตามองจื่อเสียทั่วร่าง “แล้วถ้าข้าโตแล้ว แต่ท่าน...ยังโตได้อีกหรือ”
มองดูสายตาของสาวน้อย นึกถึงความหมายที่นางพึ่งจะพูดออกมา ใบหน้ารูปงามฉงนใจ “สาวน้อย อายุเจ้าเพียงเท่านี้กลับพูดคำพูดพวกนี้ออกมา”
“อย่าลืมสิ ร่างนี้เป็นของกู้รั่วอวิ๋น แต่ข้ามีชีวิตมายี่สิบกว่าปีแล้ว”
“อย่างนั้นหรือ”
จื่อเสียยักคิ้วทะเล้น มือใหญ่ดึงเซี่ยรั่วอวิ๋นเข้ามาในอ้อมอก หรี่ตามองคุกคาม “สาวน้อย ในเมื่อจิตวิญญาณของเจ้ามีอายุยี่สิบกว่าปีแล้ว ถ้าอย่างนั้น...ตอนนี้เจ้าก็นอนกับข้าเลยเถอะ”
กู้รั่วอวิ๋นหน้านิ่วคิ้วขมวด กำลังจะต่อต้าน กลับมีเสียงทุ้มทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มดังอยู่ข้างหู
“น่าเสียดาย สาวน้อย ข้าไม่มีความสนใจกับหญิงสาวตัวเล็ก กอดไม่สบายเลยสักนิด รอให้เจ้าโต
กว่านี้หน่อย ข้าค่อยให้เจ้ามานอนกับข้า”
ผัวะ!
กู้รั่วอวิ๋นอาศัยโอกาสตอนที่ชายหนุ่มเผลอหมุนตัวต่อยไปที่ใบหน้าของฝ่ายตรงข้าม เวลานี้ มือของนางปรากฏอยู่ด้านหน้าของเขา เขาสกัดกำปั้นของกู้รั่วอวิ๋นไว้
“สาวน้อย เจ้านี่ใจร้ายจริงๆ”
ชายหนุ่มจับกำปั้นของกู้รั่วอวิ๋นออก พูดอย่างจนใจ “พูดจะต่อยก็ต่อย ช่างไม่มีไมตรีจิตต่อกันเสียเลย แต่ว่า เจ้าก็มาในเจดีย์นี้เป็นเวลานานแล้ว เพื่อที่จะไม่ให้ผู้อื่นรู้ เจ้าควรจะไปได้แล้ว หลังจากที่เจ้าไปแล้วให้ไปซื้อเครื่องหลอมยามาให้หมด ถึงเวลาข้าจะสอนเจ้าหลอมยาเอง”
ความจริงแล้วจื่อเสียไม่รู้ แม้ว่ากู้รั่วอวิ๋นจะหายสาบสูญไปหนึ่งเดือน คาดว่าตระกูลกู้ก็คงไม่มีใครรู้...