ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 10 ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 การหลอมยาอายุวัฒนะ 1

ลมพัดใบเมเปิลปลิวร่วงลงมาจากยอดต้นอย่างช้าๆ

กู้รั่วอวิ๋นพึ่งจะเดินลงเขาไป เงาร่างของหญิงสาวที่ดูซุ่มซ่ามก็ปรากฏอยู่ในสายตาของนาง

นั่นคือหญิงสาวที่อายุน้อยคนหนึ่ง อายุราวๆ 15-16 ปี ชุดผ้าไหมที่หรูหราเผยให้เห็นรูปร่างที่ดูสมบูรณ์แบบของนาง แต่ทว่า เมื่อสายตามองไปยังใบหน้าของนางแล้วก็ต้องรู้สึกผิดหวัง

บนผิวหนังที่ขาวบริสุทธิ์ของหญิงสาวเต็มไปด้วยกระ เหมือนกับบนผ้าที่ขาวสะอาดเปื้อนจุดด่างดำ ทำลายความงดงามเดิมไปหมด

กู้รั่วอวิ๋นคิ้วขมวด คิดค้นหาในหัวไปหนึ่งรอบ ถึงจำสาวน้อยคนนี้ได้

แต่ว่า ยังไม่ทันที่จะเริ่มเปิดปากพูด หลัวอินก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง กวาดมองนางทั้งร่างเหมือนกับไม่รู้จักกัน

“กู้รั่วอวิ๋น ข้าได้ข่าวมาว่า เจ้ากับไอ้คนชั่วตระกูลหลิงท้าดวลกันอย่างนั้นรึ”

กู้รั่วอวิ๋น ยิ้มโดยไม่ปริปากพูดอะไร

“ข่าวของเจ้าเร็วใช้ได้หนิ ทำไม เจ้าคิดว่าข้าจะแพ้อย่างนั้นหรือ”

“ฮ่าๆ!”

หลัวอินหัวเราะร่าพลางตบบ่าของกู้รั่วอวิ๋น “กู้รั่วอวิ๋นเจ้าเป็นใคร ข้าเคยพูดตั้งนานแล้ว พ่อของเจ้าเนี่ยเคยเป็นถึงผู้ที่มีความสามารถมากที่สุดของเมืองชิงหลง แต่น่าเสียดายที่สวรรค์อิจฉาเลยพรากเขาไปตั้งแต่อายุยังน้อย แต่พี่ชายของเจ้าก็คือผู้ที่มีความสามารถมากที่สุด ณ ตอนนี้! เจ้าเป็นถึงลูกสาวของท่านกู้ น้องสาวของกู้เซิงเซียว เจ้าจะเป็นคนไร้ประโยชน์ได้อย่างไร แต่ว่า กู้รั่วอวิ๋น พวกเราเป็นสหายกันมาหลายปีแล้ว คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะปิดบังข้า”

ตอนนี้โลกภายนอกกำลังกล่าวคำนินทา ความอ่อนแอของกู้รั่วอวิ๋นหลายปีมานี้ก็แค่การเสแสร้ง เพื่อที่จะทำให้ทุกคนลืมนาง แต่นางเป็นสหายของกู้รั่วอวิ๋นที่ดีที่สุดเพียงคนเดียว ยังถูกปกปิดมาหลายปี

คิดมาถึงตรงนี้ หลัวอินรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก

“หลัวอิน” กู้รั่วอวิ๋นมองสหายที่คบกันมาหลายปี พูดอย่างลังเล “ข้ามีเรื่องหนึ่งที่อยากจะให้เจ้าช่วย”

“เรื่องอะไรหรือ”

“คือว่า...เจ้าสามารถให้ข้ายืมเงินเจ้าได้หน่อยหรือไม่”

กู้รั่วอวิ๋นเอ่ยปากพูดอย่างรู้สึกเกรงใจ

ชาติก่อนนางเป็นถึงลูกสาวคนโตของตระกูลเซี่ย แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยกลุ้มใจกับเรื่องเช่นนี้ แต่เพราะกู้รั่วอวิ๋นคนไร้ประโยชน์คนนี้ เงินต่อเดือนของนางมีแค่สามเหรียญทองเท่านั้น ไม่มีทางที่จะซื้อเครื่องหลอมยาได้

“ได้สิ เจ้าต้องการเท่าไหร่” หลัวอินยังไม่ทันคิดก็ตอบตกลงแล้ว

กู้รั่วอวิ๋นครุ่นคิดชั่วครู่ เงยหน้ามองใบหน้าที่มีกระของหลัวอิน “ข้าต้องการหนึ่งร้อยเหรียญทอง! แต่ว่า ข้าจะตอบแทนเจ้าให้มากกว่าเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองนี่อีก!”

กู้รั่วอวิ๋นอย่างนาง แต่ไหนแต่ไรก็ไม่ชอบติดค้างคนอื่น

ดังนั้นก่อนที่จะยืมเงิน นางคิดไว้แล้วว่าจะให้ยารวมพลังเป็นค่าตอบแทน! ราคาของยารวมพลังนี้ มีค่ามากกว่าเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองเสียอีก!

“หนึ่งร้อยเหรียญทองหรือ”

หลัวอินคิดว่ากู้รั่วอวิ๋นเพียงแค่อยากยืมเงินแค่เพียงไม่กี่เหรียญทองเท่านั้น คิดไม่ถึงว่านางจะต้องการเยอะถึงเพียงนี้ สำหรับนางแล้วเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองนี้ เป็นเงินที่นางสะสมมาเป็นปี

แต่ว่า หลัวอินเข้าใจ ถ้าหากไม่จำเป็น ด้วยนิสัยหยิ่งในศักดิ์ศรีของกู้รั่วอวิ๋นจะไม่มีทางเปิดปากยืมเงินเด็ดขาด

“ได้ ข้าจะให้เจ้ายืมเงิน เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะกลับไปนำเงินมาให้! สำหรับค่าตอบแทนนั้น เจ้าไม่มีเงินเยอะถึงเพียงนั้นมาคืนข้าหรอก ดังนั้นเจ้าไม่ต้องคืนแล้ว”

ตอนที่พูดนั้น หลัวอินยังไม่รู้ว่าค่าตอบแทนที่กู้รั่วอวิ๋นพูดคืออะไร รอให้นางได้เห็นก่อน ถึงจะรู้ว่านางไม่ได้คุยโวโอ้อวด...

ยารวมพลังหนึ่งเม็ด มีมูลค่ามากกว่าเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองเสียอีก!

ตอนที่ 10 การหลอมยาอายุวัฒนะ (2)

ห้องโถงร้อยเทวา เป็นห้องโถงยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงหลง ที่นี่ไม่มีเครื่องหลอมยาไหนที่หาซื้อไม่ได้

เวลานี้ ภายในห้องโถงร้อยเทวา มีชายชราผมสีเทานั่งอยู่หนึ่งท่าน กำลังหลับตาทำสมาธิ ทันใดนั้น เสียงก้าวเดินแผ่วเบาดังมาจากประตูด้านนอก เขาลืมตามอง สายตามองไปยังร่างของสาวน้อยที่กำลังก้าวเข้ามาภายในร้าน

สาวน้อยคนนี้ซูบผอมมาก ใส่ชุดสีเทาตัวใหญ่คลุมร่างที่เปราะบางอย่างไม่มีความกลมกลืน ผิวของนางขาวมาก ขาวเหมือนกับงาช้างที่สวยงาม ทำให้คนที่พบเห็นมองครั้งเดียวก็จำได้

แต่ทว่า ชายชราเพียงมองนางแค่เพียงครู่เดียว ก็หลับตาลงต่อไป

“แม่นาง ท่านต้องการอะไรอย่างนั้นหรือ”

เจ้าของร้านรีบต้อนรับ ยิ้มถามตาหยี

“ข้ากล้ารับประกัน ห้องโถงร้อยเทวาของข้าเป็นร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ไม่ว่าท่านจะต้องการเครื่องหลอมยาชนิดใด ข้าก็สามารถจัดหาให้ท่านได้ แม้ว่าจะเป็นโสมหมื่นปี คนของข้าก็สามารถหามาให้ท่านได้”

“โสมหมื่นปีข้าไม่ต้องการ ท่านช่วยข้าหาเครื่องหลอมยาที่อยู่บนใบสั่งยานี้ก็พอ”

กู้รั่วอวิ๋นพูดพร้อมกับส่งใบสั่งยาไปให้

เจ้าของร้านกวาดตามองรายการเครื่องหลอมยาบนใบสั่งยาและยิ้ม “แม่นาง เครื่องหลอมยาพวกนี้พบเห็นได้บ่อยนัก เชิญท่านรอสักครู่ ข้าจะไปจัดยาให้ท่านเดี๋ยวนี้”

“ได้”

กู้รั่วอวิ๋นพยักหน้า มองดูภายในร้านขายยาโดยรอบ สายตาของนางหยุดอยู่ที่ร่างของชายชราที่หลับตาทำสมาธิอยู่ นัยน์ตาปรากฏรังสีที่คลุมเครือ

พลังของชายชราผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ อย่างน้อยก็ถือว่าอยู่ในระดับราชา ผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ นับว่าเป็นผู้ที่มีพลังอันดับต้นๆ ของเมืองชิงหลงเลยก็ว่าได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้มาเป็นแพทย์อยู่ที่ห้องโถงร้อยเทวาได้

ดูเหมือนว่าเบื้องหลังของห้องโถงร้อยเทวาจะต้องยิ่งใหญ่มากกว่าที่นางคิดเป็นแน่...

“นี่ ห้องโถงร้อยเทวาของพวกเจ้าขายเครื่องหลอมยาอะไร เครื่องหลอมยานี้บอกไว้ชัดเจนว่าสามารถรักษารอยแผลเป็นบนลำคอของข้าได้ ทำไมข้าใช้ไปนิดเดียวถึงไม่ได้ผลอะไรเลย”

ด้านหน้าของร้าน มีหญิงสาวที่สวมชุดผ้าไหมหรูหราท่านหนึ่งตบโต๊ะอย่างแรงด้วยท่าทางดุร้าย นางรูปโฉมงดงาม ผิวละเอียดเกลี้ยงเกลา คิ้วโค้งเหมือนจันทร์เสี้ยว ดวงตาสว่างไสวเหมือนแสงจันทร์ยามค่ำคืน แต่ทว่าเวลานี้กลับมีอารมณ์โกรธดุจดั่งเปลวไฟ

มองดูลำคอที่ขาวราวหิมะของหญิงสาว รอยขีดข่วนที่เห็นได้ชัดทำลายความงามที่มีมาแต่เดิม เห็นชัดว่าสวยแต่ก็ยังมีจุดบกพร่องอยู่

“แม่นาง เจ้าใช้ยานี่เพียงแค่หนึ่งวันจะเห็นผลได้อย่างไรกัน”

สีหน้าของเจ้าของร้านจนปัญญา ไม่มีความหวาดกลัว ทำได้แต่พูดย้ำจนปากเปียกปากแฉะ “เพียงแค่ท่านใช้ติดต่อกันเป็นเวลาครึ่งเดือน แน่นอนว่าจะต้องฟื้นคืนสีผิวเดิมของท่านแน่”

“ข้าไม่สน! หญิงสาวเชิดหน้าไม่ชายตาแลพูดว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร พระสนมของราชวงศ์ก็คือท่านอาของข้า ถ้าเกิดยั่วโมโหข้า ข้าจะให้ท่านอาของข้าออกคำสั่งให้ห้องโถงร้อยเทวาของเจ้าออกไปจากเมืองชิงหลงนับแต่นี้!”

พระสนมอย่างนั้นหรือ

กู้รั่วอวิ๋นตะลึงงง ผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นคนของตระกูลหลิงแน่นอน มิน่าล่ะถึงยโสโอหังใช้อำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้!

ต้องรู้ว่าห้องโถงร้อยเทวาไม่เพียงแต่มีอำนาจที่เข้มแข็งและยิ่งใหญ่ในเมืองชิงหลงเท่านั้น ในเมืองอื่นก็ถือว่ามีตำแหน่งที่สูงส่งเช่นกัน แต่คาดไม่ถึงว่านางจะกล้าพูดว่าจะนำห้องโถงร้อยเทวาออกไปจากเมืองชิงหลง เกรงว่าแม้แต่พระสนมเองก็ไม่มีความกล้าหาญเช่นนี้

แต่ทว่า หลิงอวี้ไม่ได้คิดเยอะถึงเพียงนั้น สำหรับนางแล้ว ห้องโถงร้อยเทวาก็เป็นแค่ร้านค้า อำนาจยิ่งใหญ่จะมาสู้อำนาจจักรพรรดิได้อย่างไร

“แม่นางพูดเกินไปแล้ว”

ชายชราที่แต่เดิมนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ในที่สุดก็ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ทั้งยังได้ยินเสียงของเขา เจ้าของร้านก็พูดอย่างเคารพนบนอบ “ผู้อาวุโสอวี๋ เรื่องนี้...”