ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 11 ตอนที่ 11
ตอนที่ 11 การหลอมยาอายุวัฒนะ (3)
ผู้อาวุโสอวี๋ไม่ได้ตอบคำถามของเถ้าแก่จ้าว สายตาที่หลักแหลมมองไปยังหลิงอวี้ “แม่นาง ที่ห้องโถงร้อยเทวาของพวกข้า ไม่ว่าท่านจะเป็นสามัญชนหรือข้าราชการก็ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น! หากท่านใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่น หลังจากนี้เป็นต้นไป ห้องโถงร้อยเทวาของพวกข้าก็ไม่ขอต้อนรับท่าน!”
“เจ้า...”
หลิงอวี้โกรธจนใบหน้าซีดเผือด นางคิดไม่ถึงเลยว่าขณะนี้ตระกูลหลิงนั้นมีอำนาจ หมอตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวจะกล้าพูดเช่นนี้กับนาง! ข่มเหงกันเกินไปแล้ว!
“ได้ พวกเจ้าจำไว้ให้ดี ข้าหลิงอวี้ถ้าแค้นนี้ไม่ชำระก็อย่ามาเรียกข้าว่าคน! เมื่อถึงเวลา เจ้าอย่ามาโทษข้าว่าไม่เคยเตือนพวกเจ้ามาก่อน!”
แต่ทว่า หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบ ผู้อาวุโสอวี๋ก็ปิดตาลงอีกครั้งหนึ่ง แม้ว่าหลิงอวี้จะโกรธมากก็ตาม เขาก็ไม่ได้ชายตาแลนางอีกเลย...
“แม่นาง ขอโทษด้วยที่ทำให้ท่านต้องรอนาน ประเดี๋ยวข้าจะไปจัดยาตามใบสั่งให้ท่านเดี๋ยวนี้”
หลังจากที่หลิงอวี้ไปแล้ว เถ้าแก่จ้าวก็พูดอย่างเกรงใจ
“เถ้าแก่ ท่านนี้คือหมอของห้องโถงร้อยเทวาอย่างนั้นหรือ”
ดวงตาของกู้รั่วอวิ๋นมองกวาดไปบนร่างของผู้อาวุโสอวี๋ มุมปากยิ้มบาง
“นี่...” เถ้าแก่จ้าวตะลึงไปชั่วครู่ มองไปยังชายชราที่นั่งหลับตาทำสมาธิอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มีท่าทีโต้ตอบอะไรถึงเอ่ยปากพูด “แม่นาง ท่านผู้นี้คือท่านอาวุโสอวี๋ และก็เป็น...หมอของห้องโถงร้อยเทวานี้ด้วย”
“อ้อ” กู้รั่วอวิ๋นลูบคางเบาๆ “ข้าคิดว่าฝีมือการรักษาโรคของเขาก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมมากนัก ไม่อย่างนั้น ทำไมรอยแผลเป็นนิดเดียวถึงรักษาไม่ได้”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ”
ผู้อาวุโสอวี๋เบิกตามองยิ้มเยาะ “รอยแผลเป็นนิดเดียว เจ้าคิดว่ามันรักษาง่ายอย่างนั้นหรือ! การที่จะเอารอยแผลเป็นนั้นออกมันก็ไม่ใช่เรื่องยากหรอก แต่ถ้าจะให้หายภายในวันนั้นเลยมันเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะบาดเจ็บหรือเป็นไข้ ล้วนแต่ต้องใช้เวลาในการรักษาทั้งนั้น”
“ฝีมือไม่ดีก็คือไม่ดี ยอมรับตรงๆ ไม่ได้รึ”
“แม่นาง!”
สีหน้าของผู้อาวุโสอวี๋ยิ่งดูแย่ เถ้าแก่จ้าวรีบหยุดคำพูดของกู้รั่วอวิ๋น “แม่นาง ท่านอย่าพูดอีกเลย ฝีมือการรักษาโรคของผู้อาวุโสอวี๋เป็นที่เห็นประจักษ์ไปทั่ว แม้ว่าจะเป็นแพทย์หลวงประจำกายของฮ่องเต้ก็ยังสู้เขามิได้เลย”
“อย่างนั้นหรือ” กู้รั่วอวิ๋นยิ้มเยาะหยัน “ถ้าหากว่าฝีมือการรักษาโรคของผู้อาวุโสอวี๋ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ไม่ทราบว่าท่านกล้าประลองฝีมือกับข้าหรือไม่”
“ได้!”
ผู้อาวุโสอวี๋ตบโต๊ะ สายตามองกู้รั่วอวิ๋นอย่างเย็นชา “ท่านอยากจะประลองกับข้าอย่างไร”
“ง่ายมาก! ถ้าหากข้าแพ้ ข้าไม่เพียงแต่จะยอมรับผิดกับท่าน แต่ยังจะยอมรับด้วยว่าฝีมือการรักษาโรคของท่านนั้นเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า แต่ถ้าหากท่านแพ้ อย่างนั้น...ข้าต้องการห้องโถงร้อยเทวาแห่งนี้”
แขนเสื้อของกู้รั่วอวิ๋นโบกสะบัด นั่งลง ใบหน้างดงามยิ้มแฝงว่าจะต้องชนะ
ผู้อาวุโสอวี๋ตะลึงชั่วครู่พลันหัวเราะร่าเสียงดัง “สาวน้อย เจ้านี่พูดเกินไปจริงๆ อยากจะได้ห้องโถงร้อยเทวานี้! อยากจะได้ห้องโถงร้อยเทวา เจ้าไม่มีความสามารถถึงเพียงนั้นหรอก!”
“ทำไมหรือ” กู้รั่วอวิ๋นยิ้มพลางเล่นผม “ท่านหมอแห่งห้องโถงร้อยเทวาไม่มีความกล้าหาญที่จะแข่งขันกับสาวน้อยอย่างข้าเชียวหรือ รึว่า ผู้อาวุโสอวี๋ท่านกลัวแพ้หรือ”
“แพ้อย่างนั้นหรือ หึ คนอย่างข้าไม่เคยรู้จักกับคำว่าแพ้! เพียงแต่ว่าห้องโถงร้อยเทวาไม่ใช่ของข้า ข้าไม่ได้เป็นเจ้าของ ถ้าหากท่านอยากจะประลองกับข้า ก็ให้ข้าปรึกษากับเจ้าของก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ!”
ที่จริงแล้ว กู้รั่วอวิ๋นเดาฐานะของผู้อาวุโสอวี๋ออก ดูจากท่าทางที่เถ้าแก่มีต่อเขา ต้องไม่ใช่หมอธรรมดาเป็นแน่ แม้ว่าเขาอยู่ที่ห้องโถงร้อยเทวาจะมีฐานะที่ยิ่งใหญ่ และก็เป็นคนที่ดูแลหลายๆ เรื่อง แต่จุดประสงค์ของนางก็คือคนที่อยู่เบื้องหลังห้องโถงร้อยเทวา
ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้ตั้งแต่แรกว่าจะต้องมีคนหนุนหลังแน่นอน!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าห้องโถงร้อยเทวานั้นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด!
และที่สำคัญที่สุดก็คือ ถ้าหากพิชิตห้องโถงร้อยเทวาได้ ต่อไปก็ไม่ต้องกลุ้มใจกับเรื่องเครื่องหลอมยาอีก