ย้อนอดีตกลับไปเป็นแมว: Chapter 007 ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 หนูตะเภาตัวนี้กินไม่ได้นะ!

เจิ้งทั่นปีนขึ้นไปบนต้นไม้ในตำแหน่งที่สูงแล้วหันไปทางเสียงคนที่ลอยมา

สักพักเขาก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดโดยคร่าวๆ มันคล้ายกับพล็อตละครตอนสองทุ่มที่แม่เจียวหย่วนดูก่อนหน้านี้ สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนก็คือฝ่ายหญิงไม่ได้ร้องห่มร้องไห้

มองดูสักพักเจิ้งทั่นก็รู้สึกรำคาญ จึงลงจากต้นไม้ปล่อยให้เจ้านกแก้วไร้สาระตัวนั้นดูละครน้ำเน่าในชีวิตจริงต่อไป อย่างน้อยมันก็ทำให้เจิ้งทั่นไม่ถูกก่อกวน เจิ้งทั่นอยากให้ละครแบบนี้ ‘ฉาย’ ทั้งวันได้ยิ่งดีหรือไม่ก็ ‘ฉาย’ อย่างต่อเนื่อง ความคิดแบบนี้อาจดูใจร้าย แต่แล้วไงล่ะ นับตั้งแต่เจิ้งทั่นจำความได้เขาก็ไม่ค่อยแคร์เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว หากมันไม่ใช่เรื่องที่ก่อประโยชน์ให้เขา เขาก็พร้อมที่จะทิ้งมันอย่างไม่แยแส

ที่ใต้ต้นไม้เหลือเพียงแค่เจ้าอ้วนที่ทำท่า ‘หมอบสงบ’ อยู่ตรงนั้น ดวงตาหรี่ลงเหมือนกำลังเคลิ้มจะหลับ ส่วนจ่ากับอาหวงนั้นคงวิ่งไปหาที่เล่นแล้ว

พื้นที่บริเวณรอบๆ นี้ สถานที่ที่แมวส่วนใหญ่ชอบไปก็มีอยู่แค่ไม่กี่ที่ ดังนั้นเจิ้งทั่นจึงไม่รู้สึกกังวลใจว่าจะหาทั้งสองตัวไม่เจอ ต่อให้เวลานี้หาไม่เจอ พอส่งเสียงร้องเรียกพวกมันก็จะตอบกลับมา ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก

เขาสะบัดหางสะกิดเจ้าอ้วนเป็นสัญญาณว่าให้ตามมา สภาพของมันเหมือนนอนไม่พออยู่ตลอดเวลา ช่วงแรกเจิ้งทั่นคิดว่ามันคงใช้สมองมากเกินไป ต่อมาเจิ้งทั่นก็พบว่าต่อให้เจ้าอ้วนไม่ได้ใช้สมองมันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าแมวที่ดูขี้เซาอย่างเจ้าอ้วนจะชำนาญการใช้รหัสมอสกันล่ะ

คนเราอย่าวัดกันที่หน้าตา แมวเองก็เช่นกัน

ห่างจากบริเวณที่พักไปไม่ไกลมีซุปเปอร์มาเก็ตเล็กๆ ตั้งอยู่ชื่อว่า ‘บูรพาซุปเปอร์มาเก็ต’ ช่วงนี้กำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงที่ด้านหลังจึงมีกองหินกองทราย วันนี้เป็นวันหยุดของคนงานบริเวณนั้นจึงปลอดคน

เมื่อเจิ้งทั่นมาถึงด้านหลังของบูรพาซุปเปอร์มาเก็ตก็พบอาหวงกำลังทำธุระส่วนตัวบนกองทรายอยู่พอดี พอเสร็จกิจก็เอาเท้าคุ้ยทรายกลบ สะบัดขนเล็กน้อยพลางเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถึงแม้หลังผ่าตัดอาหวงจะไม่ไปฉี่เรี่ยราดแล้ว แต่นิสัยเดิมยังคงอยู่ มันชอบไปอึในที่ที่คนคาดไม่ถึง

เจิ้งทั่นลองจินตนาการ ถ้าพรุ่งนี้คนงานมาที่นี่แล้วใช้พลั่วตักทรายพบอึแมวขึ้นมาจะมีสีหน้ายังไงนะ หรือถ้าคนงานคนนั้นไม่ทันสังเกตเห็นเอาอึมันไปฉาบผนังล่ะก็...

ถ้าเจิ้งทั่นเป็นเจ้าของซุปเปอร์มาเก็ตนี่ล่ะก็จะต้องเล่นงานอาหวงอย่างหนักแน่นอน

ถัดจากบูรพาซุปเปอร์มาเก็ตไปหน่อยก็จะเป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่ แต่ปกติพวกของเจิ้งทั่นไม่ไปที่นั่น เพราะคนเยอะอยู่เสมอ ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ พวกเขารู้สึกว่าไม่ค่อยเป็นอิสระเท่าไร เด็กซนเป็นศัตรูตัวร้ายของสัตว์เลี้ยงทุกชนิด หากโดนจับหางก็หันไปข่วนไม่ได้ เกิดเด็กน้อยเป็นอะไรขึ้นมาแมวเท่านั้นที่รับบาป

ดังนั้นเวลาเจิ้งทั่นและพรรคพวกมาทางนี้มักจะไปเล่นที่สวนเล็กๆ ที่อยู่ระหว่างบูรพาซุปเปอร์มาเก็ตกับสนามหญ้า

อาหวงกำลังข่วนต้นไม้ ข่วนต้นนี้เสร็จก็ไปข่วนต้นอื่นต่อ จ่ากำลังหาแมลงตัวเล็กๆ มาเป็นขนมขบเคี้ยว ส่วนเจ้าอ้วนมันทำท่าหมอบสงบเก็บขาทั้งสี่อยู่บนสนามหญ้าอีกแล้ว มันไม่แยแสสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเลยสักนิด

เจิ้งทั่นกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ไม่พบว่ามีคนอยู่ใกล้ๆ เขากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะหินแล้วนอนลงพักผ่อนท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา

สายลมได้หอมเอากลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้พัดโชยมา เสียงหนวกหูจากทางสนามหญ้าใหญ่ไม่ได้ทำลายความสงบของสวนเล็กๆ แห่งนี้เท่าไร จะมีก็แต่เสียงวิ่งเล่นกับเสียงข่วนต้นไม้ของแมวสองตัวนั้นที่ดังขึ้นบ้างเป็นครั้งคราว

แสงแดดอบอุ่นเสียจนทำให้เจิ้งทั่นรู้สึกเคลิ้ม

ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องแปลกๆ ดังมาจากในพกหญ้าเล็กๆ ฟังดูคล้ายเสียงนกร้อง แต่ถ้าฟังดีๆ ก็มีความแตกต่างอยู่ เจิ้งทั่นอยู่ที่นี่มาตั้งนานยังไม่เคยได้ยินเสียงร้องแบบนี้มาก่อน

เขาลืมตาขึ้นแล้วไปทางเสียงนั้น ซึ่งอาหวงกำลังยกขาหน้าขึ้นมาพอดีพลางหันซ้ายหันขวา คล้ายกับว่ากำลังเล็งหาจุดเหมาะๆ

ส่วนจ่าที่อยู่อีกด้านพอได้ยินเสียงก็วิ่งไปตามเสียงนั้น สักพักก็วิ่งออกมา

เสียงหนู?

หากเรียกตามคนที่นี่ก็คงจะเป็นหนูตะเภา

แต่หนูตัวนี้แตกต่างจากหนูตะเภาทั่วไปคือขนค่อนข้างยาว ขนสีขาวบนหัวของมันห้อยลงมาคล้ายกับผมหน้าม้าจนเกือบจะบังลูกตา อาจจะเป็นเพราะมันออกกำลังบ่อย เจิ้งทั่นจึงรู้สึกว่ามันแตกต่างจากหนูตะเภาตัวอ้วนที่ถูกขังอยู่ในกรงที่เขาเคยเจอมา หนูตัวนี้เคลื่อนที่เร็วมาก

ก็แค่มันดูคล่องแคล่วกว่าหนูตะเภาตัวอื่นเท่านั้น แต่ถ้ามันอยู่ต่อหน้าแมวสองตัวที่พลังมหาศาลแล้วล่ะก็ ไม่มีทางรอดแน่

จ่ากับอาหวงต้อนให้หนูตัวนั้นอยู่ตรงกลาง หากมันคิดจะวิ่งหนีออกไปล่ะก็ ทั้งสองตัวคงใช้ขาตะปบให้มันกลับไปที่เดิมแน่

เจิ้งทั่นคิดดูแล้วเขาควรจะหยุดแมวทั้งสองตัวที่เตรียมจะกินหนูตัวนี้ไว้ก่อนดีกว่า หนูตะเภาในเขตโรงเรียนล้วนแต่เป็นสัตว์เลี้ยงทั้งนั้น พวกมันไม่ใช่หนูขาวที่นึกอยากจะเล่นกับมันก็เล่น อยากจะกินก็กิน ยิ่งไปกว่านั้นลักษณะของหนูตะเภาตัวนี้ดูค่อนข้างพิเศษ เจิ้งทั่นได้ลองสังเกตดูแล้วมันดูสะอาดมาก คงได้รับการดูแลจากคนเลี้ยงมาอย่างดี ไม่มีใครรับประกันได้ว่าหากกินหนูตัวนี้ไปแล้ว เกิดเจ้าของตามมาพบเข้า จะตามไปหาเรื่องถึงบ้านหรือไม่ สนามหญ้าใหญ่ก็อยู่ใกล้ๆ หนูตัวนี้คงวิ่งมาจากทางนั้น

ขณะที่เจิ้งทั่นสะกิดอาหวงนั้น หนูตัวนี้ไม่ได้อาศัยจังหวะนี้วิ่งหนี แต่มันกลับยืนอยู่ที่เดิม มองแมวทั้งสามอย่างระแวง สุดท้ายมันก็เลือกที่จะขยับตัวไปหาเจิ้งทั่น

“......” นี่เป็นการบอกว่าเขาจะไม่กินมันอย่างนั้นเหรอ?

คงต้องบอกว่าบางครั้งสัมผัสที่หกของสัตว์ก็แม่นมาก

เจิ้งทั่นสะบัดหาง ขณะที่เขากำลังจะเอาตัวออกห่างหนูตัวนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาของคนแปลกหน้า!

หากเป็นคนแปลกหน้าธรรมดาเจิ้งทั่นคงไม่รู้สึกตระหนก สาเหตุที่เขาตกใจมากเป็นเพราะเขาและแมวอีกสามตัวไม่ได้เอะใจเลยว่ามีคนเข้าใกล้ อีกทั้งไม่รู้เลยว่าคนคนนี้อยู่ตรงนั้นมานานเท่าไรแล้ว แอบซ่อนตัวอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้

สายตาของเจิ้งทั่นมองไปยังคนคนนั้น ที่ทำท่าทางเก็บมือเอามือขวามาบังตัวไว้เล็กน้อย

เมื่อเจิ้งทั่นสบตากับชายแปลกหน้าคนนี้ เขาก็นึกถึงสายตาของพ่อเจียวหย่วนที่ฆ่าหนูขาวเย็นวันนั้น แต่พ่อเจียวหย่วนมีสายตาแบบนั้นก็แค่ตอนที่อยู่กับหนูขาวเท่านั้น ส่วนผู้ชายตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว คนคนนี้...ไม่ใช่แค่เคยฆ่าแต่หนูเท่านั้นแน่!

อาหวงแค่รู้สึกตกใจเล็กน้อยกับการปรากฎตัวของชายผู้นี้อย่างกะทันหันแค่นั้น ต่อมามันก็เบนความสนใจไปที่หนูตะเภาที่หลบอยู่ข้างๆ เจิ้งทั่น พลางใช้เท้าลองเขี่ย ดูท่าทางจะยังไม่ยอมตัดใจ

เจิ้งทั่นตะปบอาหวงเข้าไปหนึ่งที เจ้าทึ่มนี่ไม่เห็นเหรอไงว่ามีบุคคลอันตรายอยู่ตรงนี้!

ถึงเท้าของเขาจะตะปบอาหวง แต่สายตายังคงไม่ละจากชายตรงหน้า คนคนนี้ให้ความรู้สึกที่อันตรายเหลือเกิน พรรคพวกของเขาก็คล้ายกับหนูขาวที่ถูกนำมาวางบนแท่นทดลองวันนั้น หนีไปไหนไม่รอด ได้แต่รอหักคอ

เจ้าอ้วนไม่นอนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป มันลุกขึ้นโก่งตัว พองขนขึ้น ใบหูสะบัดไปด้านหลัง ดวงตาทั้งสองข้างก็ไม่ได้ปรือเหมือนตอนปกติอีกต่อไป ดูดุร้าย ภายในลำคอของมันมีเสียงขู่เปล่งออกมา คล้ายกับกำลังเผชิญกับศัตรูตัวฉกาจ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เจิ้งทั่นเห็นมันมีท่าทางแบบนี้

และอาจเป็นเพราะท่าทางของเจิ้งทั่นและเจ้าอ้วน ทำให้แมวอีกสองตัวก็มองชายคนนี้อย่างระแวงเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะดูทึ่มไปหน่อย แต่ในช่วงเวลาสำคัญอาหวงกับจ่าก็ไม่ได้วิ่งหนีเอาตัวรอดไปก่อน นับถือในน้ำใจมาก! อันที่จริงจ่าเตรียมจะวิ่งหนีแล้ว แต่พอเห็นว่าเพื่อนอีกสามตัวไม่ขยับ มันก็เลยพองขนยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นด้วย

ควรทำไงดี?

เจิ้งทั่นกำลังใช้ความคิด

วิ่งหนีทันทีเป็นหนึ่งในวิธีที่ไม่เลวและถูกใช้บ่อย แต่เขาไม่แน่ใจว่าจะหนีออกไปได้อย่างปลอดภัยไหม สายตาของอีกฝ่ายยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวเขาและพรรคพวก คล้ายกับว่าหากมีการขยับตัวก็เท่ากับไปกระตุกเส้นด้ายแห่งความตายเข้า ชายแปลกหน้ายังคงไม่ลงมือทำอะไรยิ่งทำให้เจิ้งทั่นรู้สึกไม่ปลอดภัย

ทั้งสองฝ่ายจ้องกันอยู่แบบนั้นประมาณสองนาที ชายคนนี้ก็ยิ้มออกมา ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลงไปได้มาก เขาใช้สองมือโบกไปมาพลางพูด “แมวน้อยทั้งหลายไม่ต้องเครียดขนาดนั้น ฉันแค่จะมารับสัตว์เลี้ยงของฉันไปเท่านั้นเอง”

เขาพูดพลางชี้ไปที่หนูตะเภาที่หลบอยู่ข้างๆ เจิ้งทั่น แต่หนูตัวนั้นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ไว้หน้าชายคนนี้ มันยิ่งขยับเข้าใกล้เจิ้งทั่นมากขึ้นคล้ายกับกำลังหลบ

เจิ้งทั่นเบาใจลง แต่ก็ยังไม่ประมาท เขารู้สึกว่าชายแปลกหน้าคนนี้เมื่อครู่ถือของอะไรอยู่แน่ๆ อาจจะเป็นมีดหรืออะไรก็แล้วแต่ ตอนนี้แค่เอามันซ่อนไว้เท่านั้น

คนคนนี้เป็นใครกันแน่? เจิ้งทั่นสงสัยอยู่ในใจ

“ลี่จือ มานี่เร็ว ถ้าไม่กลับไปเดี๋ยวเจ้าของจะเป็นห่วงนะ” ชายคนนี้ตะโกนเรียกหนูตะเภาตัวอ้วนกลมเหมือนไหมพรมที่หลบอยู่หลังเจิ้งทั่น

หนูตะเภาไม่ขยับตัว มันไม่โผล่หน้าออกมาและก็ไม่ส่งเสียงด้วย

“ลี่จือ~” ชายคนนี้ย่อตัวลงพลางเรียกมันอีกครั้ง

เจิ้งทั่นแอบก่นด่าอยู่ในใจ พลางขยับตัวไปด้านข้างให้ตัวของหนูตะเภาโผล่ออกมา เขาไม่อยากให้ตัวเองกับเพื่อนตกอยู่ในอันตรายเพราะเจ้าหนูตัวนี้

พอเห็นหนูตะเภายังไม่ขยับตัว เจิ้งทั่นก็ใช้หางดันมันสองสามที ออกไปสักทีสิ!

สุดท้ายมันก็ถูกเจิ้งทั่นดันให้เดินออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก มันเดินออกไปหาชายแปลกหน้าอย่างช้าๆ

พอได้สัตว์เลี้ยงคืนแล้ว ชายคนนี้ก็เดินไปทางสนามหญ้าใหญ่ทันที

เมื่อเงาของชายแปลกหน้าลับตาไปแล้วเจิ้งทั่นก็โล่งอก พลางคิดว่าต่อไปมาที่นี่ให้น้อยลงจะดีกว่า

ส่วนอีกด้านคนที่ถูกเจิ้งทั่นและพรรคพวกมองว่าเป็นศัตรูร้ายกาจไม่ได้สนใจเสียงร้องขัดขืนของหนูตะเภาในมือเลยสักนิด พอพ้นเขตสวนมาเขาก็หันกลับไปมองอีกครั้ง พลางรู้สึกว่าแมวสองตัวนั้นดูมีความพิเศษมาก...โดยเฉพาะตัวสีดำ