เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 023 ตอนที่ 23
ตอนที่ 23 อูอวี้ 4 (2)
ผมดูดบุหรี่ แล้วพูดว่า “คุณยังจำนกพวกนี้ได้ไหม”
เธออึ้งไป “นก? ” ตาของเธอเหมือนมีประกายบางอย่างวาบผ่านไป ดังนั้นผมเลยรู้ว่าเธอเองก็จำได้
ผมพยักหน้า “ใช่ วันนั้นที่พวกเราอยู่บนเรือ นกน้ำสีดำที่ดูพิเศษออกไปพวกนั้นที่เราเห็นไง ผมเป็นคนที่อื่นเลยไม่เคยเห็นมาก่อน ค้นจากอินเทอร์เน็ตก็หาไม่เจอว่าเป็นนกพันธุ์อะไร”
บรรยากาศภายในห้องดูเหมือนจะเงียบสงัดลงทันที ท่าทางเธอเหมือนจะอึ้งๆ อยู่บ้าง สายตาที่ว่างเปล่าทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย ผมสูบบุหรี่ต่อ แล้วหัวเราะกับตัวเอง
“เป็นคุณ?” เธอถาม น้ำเสียงเล็กเบาหวิว
“ผมเอง” ผมตอบพลางจ้องมองเธอ
สีหน้าเธอเหมือนยากจะทำใจเชื่อลง เปิดปากเอ่ยรัวราวกับปืนกล “จะเป็นไปได้ยังไง ทำไมคุณถึงเปลี่ยนแปลงไปเยอะขนาดนี้ แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ไม่น่าเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้หรอก! อีกอย่างคุณก็จะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง กินดีอยู่ดี ทำไมเดี๋ยวนี้...”
“ถานเจี่ยว!” ผมขัดจังหวะเธอ ผมถึงขนาดหัวเราะด้วยซ้ำ “ไม่เห็นเป็นอะไรเลย คนเราก็เปลี่ยนกันได้ ตอนนี้ผมเป็นแบบนี้ ไม่เห็นมีอะไรไม่ดีเลย”
เธอจ้องผมเขม็ง จากนั้นก็ค่อยๆ ถามช้าๆ “อูอวี้ คุณไปเจออะไรมา”
ผมเงียบไปแป๊บหนึ่ง มองบุหรี่ที่ดับแล้วในมือ เวลานี้ผมกลับไม่อยากปิดบังตัวเองต่อหน้าเธอ แต่ผมก็ไม่สามารถพูดถึงตัวเองได้ “ชีวิต” ผมตอบ
เธอไม่ได้พูดอะไร
ผมจุดบุหรี่อีกมวนหนึ่ง แล้วยื่นมือไปจับไหล่ของเธอ เธอรีบปัดออก เบือนหน้าไปไม่มองผม เธอกำลังโกรธ และดูไม่ดีใจแล้ว แต่ผมกลับมองไม่ออกว่าเพราะอะไร
ในที่สุด เธอกัดปากตัวเอง “เล่าเรื่องนกต่อเถอะ ฉันเองก็รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คุณบอกว่าบนเรือ...ฉันนึกออกแล้ว เคยเห็นระหว่างทางหลายครั้งอยู่ แล้วนกพวกนั้นมันทำไมเหรอ”
“นกพวกนี้ไม่ปกติ” ผมบอก “มันไม่น่าจะโผล่มาในเมืองได้ ผมหาตามถนน ก็เจอว่าพวกมันถูกฝึกฝนมาอย่างดีและพวกมันฉลาดมาก”
“แล้วยังไงอีก” ถานเจี่ยวถามต่อ
ผมมองดวงตาของเธอ “เรื่องผิดปกติมันก็ต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ผิดปกติ ผมคิดว่าพวกมันน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้เกิดเรื่องผิดปกติบนเรือของเราเรื่องนั้น”
“เรื่องนั้น? เรื่องอะไร” เธออึ้งไป
ผมเองก็ไม่คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ หรือว่าเธอแตกต่างจากผมจริงเหรอ ผมเลียริมฝีปากตัวเองแล้วถาม “หลังจากวันแรกบนเรือ คุณยังจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”
แววตาของเธอแลดูงุนงง จากนั้นก็ดูเหมือนจะตกใจ คล้ายกับว่าเพิ่งจะนึกถึงความจริงข้อนี้ออก จู่ๆ ผมก็จนใจไม่รู้จะทำอย่างไร แม่สาวคนนี้ความจำเลอะเลือนขนาดไหนกันแน่ เรื่องนี้เป็นหลุมดำในใจผมมาตลอด แต่เธอกลับดูไม่รับไม่รู้อะไรเลย
“หลายวันนั้นหลังจากวันแรก เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมก็จำอะไรไม่ได้ จำได้แค่ตอนลงเรือจนกระทั่งกลับบ้าน คุณเป็นเหมือนกันหรือเปล่า” ผมกล่าว
เธอขยับริมฝีปาก “เหมือนกัน...แต่ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้สึกตัวเลยจริงๆ จำได้ว่าหลังจากเที่ยวเสร็จก็กลับเลย ตอนนี้คุณพูดว่า ฉันเพิ่งจะนึกเรื่องในช่วงหลายวันนั้นออก แต่ฉันคิดไม่ออกเลยสักเรื่อง รายละเอียดอะไรก็จำไม่ได้เลยสักอย่าง มันเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน...”
เธอดูวุ่นวายใจอยู่บ้าง ผมเอาน้ำที่อยู่ข้างๆ ให้เธอ เธอจิบน้ำอย่างใจลอย แต่สุดท้ายเธอก็เม้มปากไม่พูดอะไร
ผมเห็นเธอสงบใจลงได้แล้วจึงพูดต่อ “เพราะงั้นในหนึ่งปีมานี้ ผมเลยอยากจะค้นหาความจริงมาตลอด แต่ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไร” ผมบอก
ใครจะรู้ว่า คำพูดประโยคนี้ของผม จะยิ่งผลักหัวใจเธอให้ตกลงสู่หน้าผาชันที่ลึกยิ่งกว่าเดิม