แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 1 บอสสาวจอมแสบคืนชีพอีกครั้ง ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 บอสสาวจอมแสบคืนชีพอีกครั้ง

เฉินเสี่ยวเชี่ยนปวดหัวจนแทบระเบิด ข้างหูมีเสียงดังซ้ำวนไปวนมาจากลำโพงคุณภาพแย่

“สามอย่างห้าสิบหยวนจ้า ไม่ขาดทุน ไม่ลวงไม่ต้ม!”

จมูกได้กลิ่นฉุนๆ ลอยมา คล้ายกับเป็นกลิ่นของเครื่องปรุงรสหลายอย่างผสมปนเป ปะปนไปกับความวุ่นวายของตลาดสดที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เสี่ยวเชี่ยนขมวดคิ้ว นับตั้งแต่เธอเรียนจบปริญญาเอก ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานบอกลาความจนไปเรียบร้อย เธอก็ไม่ได้เหยียบเข้าไปในตลาดสดอีกเลย มีแม่บ้านมืออาชีพคอยบริการโดยเฉพาะ เข้าแต่ซุปเปอร์มาร์เก็ตชั้นนำ

เธอลืมตาขึ้นแล้วพบว่าตัวเองกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าแผงขายของ สินค้าคุณภาพแย่ถูกวางระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ ลำโพงก็ส่งเสียงโฆษณาขายสินค้าไม่หยุด

เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ในสมองปรากฏภาพผู้ชายสวมชุดทหารยศนายพลกำลังกอดร่างที่ไร้วิญญาณของเธอพลางร้องไห้ พอเห็นแล้วเธอก็รู้สึกปวดใจ

เธอล้างแค้นศัตรูทุกคนทั้งหมดจนตาย แล้วดื่มสารพิษขั้นรุนแรง จบชีวิตบอสสาวที่แสนร้ายกาจของตัวเองตามลูกสาวที่ได้ตายไปแล้ว เพื่อออกจากโลกที่แสนเฮงซวยนี้ไปด้วยกัน

เดิมคิดว่าตัวเองจะต้องจากไปอย่างโดดเดี่ยว นึกไม่ถึงว่าอวี๋หยูหมิงหลางผู้ชายคนที่มียศเป็นถึงนายพลจะมาหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายให้เธอก่อนตาย

เสี่ยวเชี่ยน ฉันตามหาเธอมาตั้งหลายปี ทำไมฉันมาช้าไปก้าวหนึ่งอีกแล้ว!

ใบหน้าของเธอคล้ายกับยังมีความอุ่นของน้ำตาของเขาหลงเหลืออยู่ น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเสียใจดังก้องอยู่ข้างหู

เป็นเรื่องจริงสินะ มีคนหลั่งน้ำตาให้กับผู้หญิงที่ทำเรื่องเลวๆ มานับไม่ถ้วนอย่างเธอ และคนๆ นั้นยังเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบอีกด้วย

ตอนนี้เธอนั่งอยู่หน้าแผงขายของชำที่อยู่ในตลาดสดเก่าแก่ ผู้คนต่างสวมชุดที่ดูเชย เธอยังเห็นปฏิทินแขวนปีสองพัน2000ที่แขวนอยู่ตรงประตูร้านตากแดดจนสีซีด

หรือนี่คือการย้อนความทรงจำในอดีตก่อนตาย?

ก้มหน้ามองเสื้อผ้าของตัวเอง กระโปรงยาวคลุมเข่าแบบเชยๆ สีเขียวอ่อน

เป็นกระโปรงที่แม่จอมขี้งกซื้อให้ตอนวินเกิดอายุครบสิบแปด18 ปี ใต้เข็มขัดมีรอยเย็บปะขนาดเท่าเล็บอยู่หนึ่งรอยซึ่งได้มาจากการไม่ระวัง เกือบถูกแม่ด่าจนตาย

ตอนอายุสิบแปดุ18 เป็นช่วงจุดเปลี่ยนของชีวิตเฉินเสี่ยวเชี่ยน ถึงแม้ในภายหลังเธอจะได้ใบปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขาจิตวิทยามาครอบครองจนกลายเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จอยู่เหนือใครในวงการ

แต่ถ้าให้เธอเลือก เธอยอมกลับไปใช้ชีวิตจนๆ ช่วงก่อนอายุสิบแปด18มากกว่า เพราะหากเธอไม่หมั้นกับอดีตสามีผู้ชายที่ไม่เอาไหนคนนั้นตอนอายุสิบแปด18 เธอก็คงไม่ต้องสูญเสียสิ่งดีๆ ไปมากมายขนาดนี้

อย่างเช่น ลูกสาวที่แสนน่ารัก หรือจิตใจที่ส่วนดีงาม

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการแก้แค้นอดีตสามีหนีเจี้ยนเหรินที่ฆ่าลูกสาวของเธอ เธอก็คงไม่ต้องจบชีวิตตัวเอง ซึ่งในช่วงลมหายใจสุดท้ายของชีวิตนั้นเธอก็ได้พบกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง คนที่ยอมเสียน้ำตาให้กับเธอ

ชีวิตอันโชติช่วงของเธอได้จบสิ้นลงไปพร้อมกับการตายของลูกสาว และในตอนท้ายได้ติดค้างความจริงกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง

ทันใดนั้นเหมือนมีน้ำกระเด็นมาที่หน้า หรือเธอได้ย้อนกลับไปตอนที่น้ำตาของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางหยดลงบนหน้าก่อนตายตอนนั้นอีกรอบ?

“หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง ฉันเหลือลมหายใจอยู่เฮือกสุดท้ายแล้ว ขอพูดสั้นๆ ฉันมีลูกสาวให้นายหนึ่งคน แต่ถูกคนชั่วอย่างหนีเจี้่ยนเหรินฆ่าตาย พอฉันล้างแค้นฆ่ามันตายเสร็จก็ฆ่าตัวตาย นายต้องเอาเถ้ากระดูกของมันไปให้หมากินจำไว้นะ! แล้วหาหมอผีอาจารย์เก่งๆ มาทำให้มันไม่ต้องไปผุดไปเกิดได้อีก จากนั้นก็เอาเถ้ากระดูกของฉันกับลูกไปไว้ด้วยกัน”

“พูดจาเพ้อเจ้ออะไรอยู่ บ่นซะยืดยาว!”

เฉินเสี่ยวเชี่ยนลืมตาขึ้น ไม่เห็นผู้ชายที่สวมชุดทหาร เห็นแต่ผู้หญิงที่สวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตแทน

น้ำที่หยดลงบนหน้าเธอ ดูเหมือนจะเป็นน้ำลายของผู้หญิงคนนี้?

“คุณคือ...แม่ฉัน?” เสี่ยวเชี่ยนลังเล

ภาพความทรงจำของแม่ในสมองเธอหยุดอยู่ที่สภาพผมขาวหน้าซีดตอนตาย แม่ของเธอเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเต้านม ร่างกายผอมแห้งจนดูไม่เหมือนคน

ดังนั้นพอเห็นแม่คนที่ตัวอ้วนๆ ขาวๆ ปรากฏตัว เสี่ยวเชี่ยนจึงไม่ชินเท่าไร

เจี่ยซิ่วฟางเห็นลูกสาวเลือกกะละมังพลางพูดพึมพำไม่จบไม่สิ้น อีกทั้งยังกล้าพูดแบบนี้ใส่เธออีก จึงโกรธจนยกเท้าเตะไปหนึ่งที

“เพี้ยนไปแล้วเหรอไง? ลืมแม่ลืมเชื้อหมดแล้ว!”

เสียงเกรี้ยวกราดที่คุ้นเคย เสี่ยวเชี่ยนยิ่งไม่ชินเข้าไปใหญ่

หลังจากที่เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แม่ผู้ที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาวคนที่ปกติลำเอียงชอบเข้าข้างน้องพี่ชายมากกว่ามากกว่า ไม่เคยไว้หน้าเธอแม้แต่น้อยและไม่เคยทำสีหน้าดีๆ ให้เธอเห็นเลยสักครั้งนั้น ก็กลายเป็นคนเวลาพูดจาก็ต้องคอยสังเกตสีหน้าของแม่ให้ดีจะพูดอะไรทีนึงก็จะคอยมองสีหน้าเธอด้วยความระมัดระวังตลอด ทำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกดูแคลน บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้จริงๆ สินะ

ครอบครัว ชีวิตสมรส มิตรภาพ อะไรบ้างที่เงินซื้อไม่ได้?

นานมากแล้วที่ไม่มีคนทำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกผูกพันนอกเหนือจากการประจบ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาของของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางที่หลั่งเพื่อเธอ หรือเสียงดุด่าของแม่ในเวลานี้ล้วนทำให้เฉินเสี่ยวเชี่ยนบอสจอมร้ายกาจที่ยืนอยู่ขั้นบนสุดของห่วงโซ่อาหารคนนี้รู้สึกคิดถึง

“นี่แก ลีลาเลือกไม่ได้อยู่นั่นแหละ! เป็นแบบนี้ยังอยากจะแต่งงานกับคนอื่น? ไปแต่งกับขี้เถอะไป!” เจี่ยซิ่วฟางเห็นลูกสาวยังคงเหม่อเลยด่าออกมา

“ใช่ หนูไม่ได้แต่งกับคน”

ผู้ชายคนที่เธอจะแต่งงานด้วยนั้นน่าขยะแขยงหาใดเปรียบ และก็เป็นคนที่ทำให้ชีวิตหลังอายุ18สิบแปดของเธอวุ่นวายเละเทะ

พอนึกๆ ดู ก่อนอายุสิบแปดุ18 เธอยังเป็นแค่สาวน้อยหน้าตาสะสวยสุภาพอ่อนน้อม ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคนเลวๆ บีบบังคับ เธอจะกลายเป็นหญิงสาวจอมร้ายกาจที่เหยียบผู้คนเพื่อปีนไปจนถึงจุดที่สูงที่สุดได้อย่างไร?

เจี่ยซิ่วฟางเห็นลูกสาวเหม่อลอยก็โกรธจนหยิบกะละมังพลาสติกที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาฟาดไปที่หัวของเสี่ยวเชี่ยน

“ไอ้ลูกโง่ ชอบทำตัวปัญญาอ่อนอยู่เรื่อย ให้แกมาซื้อของใช้งานแต่ง แกมาซื้อกะละมังสามใบห้าสิบ ซื่อบื้อแบบนี้ไง แต่งไปก็มีแต่จะโดนแม่ผัวรังแกจนตาย!”

เจี่ยซิ่วฟางเดิมทีก็ไม่ได้เห็นด้วยกับเรื่องแต่งงานของลูกสาวอยู่แล้ว เธอไม่อยากให้ลูกสาวแต่งงานไว แต่สามีถูกใจสินสอดของฝ่ายชาย ลูกสาวก็ตอบตกลงอย่างซื่อๆ เจี่ยซิ่วฟางจึงรู้สึกหงุดหงิดมาก

ถูกแม่ทั้งด่าทั้งตีเพราะเรื่องซื้อกะละมังที่ใช้ตอนแต่งงาน เรื่องนี้จำได้ดีเป็นพิเศษ

ตอนเป็นวัยรุ่นไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องทำตัวเหมือนคนบ้า คอยจับผิดหาโอกาสด่าเธออยู่ตลอด แต่หลังจากที่เฉินเสี่ยวเชี่ยนมีลูกสาวเป็นของตัวเอง ถึงได้เข้าใจความรู้สึกในเวลานี้ของแม่ สรุปสั้นๆ ว่า โกรธที่ตัวเองเป็นคนไม่สู้คน

จำได้ว่าตอนนั้นแม่เอากะละมังตีเธอ แล้วเธอหลบ สองแม่ลูกวิ่งไล่กันทั่วตลาด เจ้าของร้านก็ไล่ตามไปติดๆ สุดท้ายแม่ของเธอลื่นเปลือกกล้วยล้มไปนั่งกับพื้น ร้องไห้โวยวายเสียงดัง ‘ไอ้ลูกโง่ ซื้อกะละมังก็ไม่รู้จักซื้อของแพงๆ ทำไมรีบแต่งงานไวแบบนี้ ชีวิตนี้ก็แต่งงานอยู่ครั้งเดียว ทำไมไม่เลือกกะละมังดีๆ? ฉลาดหน่อยไม่ได้เหรอไง? ถ้าแต่งไปแล้วถูกรังแกจะทำยังไง ผู้ชายคนนั้นซื่อบื้อกว่าแกอีกนะ!’

ตอนนั้นเธอรู้สึกรำคาญแม่มาก ทำตัวขี้โวยวายแบบคนบ้านนอก แต่ตอนนี้พอมานึกๆ ดู นี่อาจเป็นการแสดงออกถึงความไม่พอใจที่ลูกสาวแต่งงานไวของคนเป็นแม่ที่เกิดในชนบทได้รับการศึกษาไม่สูง

ต่อมาชีวิตอันแสนโหดร้ายของเสี่ยวเชี่ยนได้สร้างความอึดอัดใจอย่างเปี่ยมล้น เธอแทบจะจัดการทุกคนที่เป็นศัตรูจนหมดสิ้น แต่ช่วงเวลาที่คิดถึงที่สุดก็คงเป็นช่วงนี้ที่ถูกด่าจนดูซื่อบื้อแบบนี้

กะละมังพลาสติกถูกตีลงบนตัวของเสี่ยวเชี่ยน เจ็บมาก เจ็บจนไม่เหมือนฝันไป เจี่ยซิ่วฟางตีติดต่อกันสองที พอเห็นลูกสาวไม่เหมือนตอนปกติที่ถูกตีก็วิ่งหนี จึงเอามือไปโบกตรงหน้าเสี่ยวเชี่ยนด้วยความสงสัย

“เชี่ยนเอ๋อร์ เป็นอะไร?” หรือจะเจ็บ? ไม่มีทาง เธอไม่ได้ออกแรงเยอะเสียหน่อย

“แม่ หนูขอตีหน่อยนะ แม่เจ็บไหม?” เฉินเสี่ยวเชี่ยนหยิกมือเจี่ยซิ่วฟาง

เจี่ยซิ่วฟางอึ้ง ความโกรธปะทุขึ้นมาทันที หยิบกะละมังฟาดไปที่ตัวเฉินเสี่ยวเชี่ยนอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้ลูกบ้า นี่กล้าหยิกแม่ตัวเองเลยเหรอ หาเรื่องใช่ไหม!”

เจ็บ เจ็บจริงๆ! เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน นี่เธอย้อนกลับไปช่วงที่ตัวเองอายุสิบแปด18จริงๆ เหรอ?

เจี่ยซิ่วฟางโกรธที่ลูกสาวกล้าหยิกตัวเอง เอากะละมังตีไม่ยั้ง เสี่ยวเชี่ยนลุกขึ้นแล้วออกวิ่ง เจี่ยซิ่วฟางก็ถือกะละมังไล่ตาม เจ้าของร้านพอเห็นดังนั้นก็ไม่ขายของแล้ว วิ่งไล่ตามเจี่ยซิ่วฟางพลางตะโกน

“นี่ป้า กะละมังสามใบห้าสิบยังจะทำเนียนหยิบไป เกินไปแล้วนะ!”

ลมในฤดูร้อนพัดมาปะทะกับใบหน้า เป็นความรู้สึกจริงๆ เธอรู้สึกได้ถึงความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าของวัยรุ่นที่อยู่ในร่างกาย ไม่เหมือนกับคนวัยสามสิบแปดปี38 ที่เหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรงทรมานกับโรคนอนไม่หลับจนต้องกินยาช่วยอยู่หลายปี เฉินเสี่ยวเชี่ยนวิ่งท่ามกลางสายลม ความสุขที่ได้มีชีวิตอีกครั้งมันดูเกินจริงไปมาก

เจี่ยซิ่วฟางวิ่งไล่ตามอย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านหลังตามทางที่แสนจะสกปรก เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าตลาดที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่เธอไม่อยากแยแสที่สุดนั้นน่ารักขึ้นทันตา แม้แต่ขอทานแก่ข้างทางที่น้ำมูกไหลย้อยก็ยังดูดี

เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้ว!

สิทธิพิเศษที่มีให้กับแค่ผู้หญิงดีๆ เท่านั้นกลับมาตกอยู่กับผู้หญิงเลวๆ แบบเธอ เฉินเสี่ยวเชี่ยนลื่นพรืด เธอเหยียบถูกเปลือกกล้วย!

ล้มลงไปนั่งไม่เป็นท่า เปลือกกล้วยที่เดิมทีควรเป็นแม่ที่เหยียบกลับถูกเธอเหยียบเสียเอง ความเจ็บนั้นก็เป็นของจริง

รู้สึกเจ็บก็แสดงว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่ความทรงจำในอดีตที่ผุดขึ้นมาก่อนตาย

ทันใดนั้นสายตาของเสี่ยวเชี่ยนก็ไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของตลาด ความรู้สึกที่ยากจะควบคุมชนิดหนึ่งแผ่ซ่านในร่างกาย

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้ากระตุ้นความรู้สึกเธอเป็นอย่างมาก วินาทีนี้เสี่ยวเชี่ยนเข้าใจแล้วว่า ถึงเธอจะได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

แต่โรคย้ำคิดย้ำทำของเธอก็ตามกลับมาด้วยเช่นกัน