ความลับแห่งจินเหลียน: Chapter 020 ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 ฉินต้าโถว

ซีเหมินจินเหลียนยิ้มขมขื่น หลายปีมานี้เธอกำลังหวังอะไรกันแน่ พอนึกย้อนกลับไปแล้ว หวังหมิงหยางมีดีอะไรอย่างนั้นหรือ ใช่…เขาไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน แม้ปกติเขาจะปากหวานพูดจาให้เธอมีความสุข แต่เขาก็เป็นลูกแหง่ที่เชื่อฟังแม่ไปเสียทุกอย่าง

เพื่อแม่ของเขาแล้ว เมื่อวานเขาทำได้แม้กระทั่งไล่เธอออกจากบ้านอย่างไม่ใยดีและตัดขาดกับเธอ ไหนๆ ก็เลิกกันแล้ว เธอจะไปคิดถึงเขาอีกทำไม อย่างที่หลินเสวียนหลานบอก สมัยนี้คางคกสามขานั้นหายาก แต่ผู้ชายสองขานั้นมีอยู่เกลื่อนโลก อย่าว่าแต่ผู้ชายที่ไม่มีบ้านไม่มีรถเลย ผู้ชายที่มีบ้านมีรถก็มีออกมากมายถมเถไป

ซีเหมินจินเหลียนนึกถึงเรื่องเมื่อวานเย็นก็ได้แต่เยาะเย้ยตัวเอง หวังหมิงหยางกับญาติที่เป็นพี่ชายทั้งหลายพากันเล่นเกมอยู่ในห้อง สวีจวิ้นหลันบอกให้เธอเอาน้ำชาไปเสิร์ฟ พอเธอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังออกมาจากในห้อง “นี่ หมิงหยาง อย่าหาว่าพี่ว่านายเลยนะ แต่ทำไมนายถึงได้หาผู้หญิงบ้านนอกมาเป็นสะใภ้ล่ะ สมัยนี้ผู้หญิงเซี่ยงไฮ้สวยๆ มีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมนายถึงไปคว้าเอาสาวบ้านนอกหน้าตาขี้เหร่แบบนี้มาเป็นสะใภ้กัน อีกทั้งยังมีหน้าพามาอยู่ที่บ้านอีก”

ซีเหมินจินเหลียนเปิดประตูผลัวะเข้าไปเห็นเป็นผู้ชายตัวสูงหน้าตาธรรมดาแต่แววตาเจ้าชู้ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ย หวังหมิงหยางเห็นทุกอย่างแต่เจาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และไม่พูดปกป้องเธอสักคำ

ที่ผ่านมาเธอทำได้แค่กล้ำกลืนฝืนทนเรื่องทุกอย่างเอาไว้ ไอ้เฮงซวยคนไหนกันที่บอกว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคน มันก็ถูกที่ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน แต่เรื่องแต่งงานนี่สิที่เป็นเรื่องของคนสองครอบครัว เธออยู่เซี่ยงไฮ้ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ แล้วจำเป็นต้องถูกครอบครัวเฮงซวยแบบนี้รังแกเธอด้วยอย่างนั้นหรือ

เลิกกันก็ดี ไม่มีเขาแล้วเธอจะอยู่ไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป ซีเหมินจินเหลียนคิดๆ แล้วก็ได้แต่นึกขำ...

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอตั้งใจว่าจะเช่าบ้านอยู่ข้างนอก เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหวังหมิงหยางชัดเจนแล้ว และหวังหมิงหยางเองก็ให้เหตุผลว่าเงินเดือนเธอไม่เยอะ ค่าเช่าบ้านในเซี่ยงไฮ้ก็แพง ย้ายไปอยู่บ้านเขาน่าจะดีกว่า บ้านของเขามีห้องใต้หลังคาว่างอยู่พอดี ถึงห้องจะเล็กแค่ครึ่งหนึ่งของห้องปกติ แต่ก็สะดวกกว่าเช่าบ้านอยู่เองข้างนอก

อีกทั้งตอนนั้นทั้งสองกำลังอยู่ในช่วงความรักสุกงอมเต็มที่ พอหวังหมิงหยางชวนหลายๆ ครั้งเข้า สุดท้ายเธอก็ใจอ่อนและตกลงไปอยู่ที่บ้านของเขา

จริงๆ แล้วว่าที่แม่สามีของเธอเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด ช่วงแรกๆ ก็พูดจาดี ใช้ถ้อยคำหวานหู จินเหลียนอย่างนั้นจินเหลียนอย่างนี้ แต่ต่อมาถึงว่าที่แม่สามีจะพูดจาดีแต่ก็เริ่มโยนหน้าที่ในบ้านให้เธอทำอย่างแนบเนียน ไม่ว่าจะซักผ้า กวาดบ้านถูบ้าน สารพัดงานบ้านให้เธอทำจนหัวฟู เท่านั้นไม่พอ ยังหาเรื่องติเตียนเธอสารพัด

ทุกครั้งที่เธอเล่าเรื่องพวกนี้ให้หวังหมิงหยางฟัง เขาก็พูดแต่ว่าให้เธออดทนเอาไว้!

อดทนเอาไว้! มันช่างเหมือนมีดที่ทิ่มแทงใจเธอเหลือเกิน จนกระทั่งเมื่อวานนี้ หลังจากที่เธอต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวและญาติพี่น้องที่น่ารังเกียจของเขา เธอก็หมดความอดทนในทันที หลังจากญาติๆ ที่มาร่วมงานสังสรรค์แยกย้ายกลับกันไปหมดแล้ว สวีจวิ้นหลันกลับสั่งให้เธอเลิกกับลูกชายของหล่อนซะ

เลิกกันซะ! เธอจำได้ชัดเจน ตอนแรกเธอมองหน้าหวังหมิงหยางด้วยความหวังว่าเขาจะพูดอะไรบ้าง แต่... ตอนที่เธอเก็บเสื้อผ้าเพื่อจากออกมาจากที่นั่นก็เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืนแล้ว สิ่งเดียวที่หวังหมิงหยางทำก็คือการให้เธอคืนกุญแจก่อนออกไปจากบ้านด้วย

ซีเหมินจินเหลียนอดกลั้นจนถึงที่สุดเพื่อระงับตัวเองไม่ให้ตบหน้าหวังหมิงหยาง ได้...ไหนๆ ก็เลิกกันแล้ว เธอเองก็คงไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก แล้วเธอจะเอากุญแจไปด้วยทำไม เธอปากุญแจบ้านใส่หน้าหวังหมิงหยางแล้วหมุนตัวเดินจากไปในทันที

ช่วงแรกๆ ที่ออกจากบ้านในใจของเธอยังพอมีความหวัง หวังว่า...บางทีหวังหมิงหยางอาจเห็นแก่ความรักหลายปีที่ผ่านมาของทั้งสองคน เขาอาจจะโทรหาเธอเพื่อขอโทษ จากนั้นทั้งสองก็คืนดีกัน สุดท้าย...หวังหมิงหยางไม่เคยโทรหาเธอเลย มันจบแล้วจริงๆ

เธอรู้ดีแก่ใจว่าสาเหตุอีกข้อที่หวังหมิงหยางเลิกกับเธอคืออะไร เธอเป็นคนบ้านนอกและยากจน และความจนนี่แหละที่เป็นสาเหตุหลักข้อหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีสาเหตุอีกข้อที่เกี่ยวกับทัศนคติที่เธอยึดมั่นหนักหนา เธอเชื่อมาตลอดว่าพรหมจรรย์ของผู้หญิงควรมอบให้สามีในคืนเข้าหอ ถึงเวลาปกติหวังหมิงหยางจะทำทุกวิถีทาง แม้กระทั่งยอมพูดจาอ่อนหวานเพื่อหว่านล้อมเธอ ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เธอก็ต้องปกป้องปราการสุดท้ายนี้ไว้และไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด

หวังหมิงหยางยังเคยหาเรื่องทะเลาะกับเธอตั้งหลายครั้งเพราะเรื่องนี้ ซีเหมินจินเหลียนยอมอดทนทุกอย่าง แต่เรื่องนี้เธอยอมไม่ได้จริงๆ

ถ้าไม่แต่งงานก็อย่าหวังว่าจะได้แอ้มเธอเด็ดขาด!

โชคดีที่เธอยืนหยัดความเชื่อนี้จนถึงที่สุด มิเช่นนั้นเธอคงเสียเปรียบและเสียใจมากกว่านี้! ซีเหมินจินเหลียนเดินไปชมอาทิตย์ตกดินตรงหน้าต่าง แสงอาทิตย์อัสดงสาดแสงเข้ามาทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่ สาดส่องจนทำให้ทั้งห้องเป็นสีทองอร่าม ถนนหนทางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักมีรถราวิ่งกันขวักไขว่ บรรยากาศคึกคัก

ซีเหมินจินเหลียนยืนเหม่ออยู่ตรงหน้าต่างจนกระทั่งอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ค่ำคืนแห่งคิมหันต์เข้าแทนที่แสงสีทองอร่ามของอาทิตย์อัสดง เหลือเพียงท้องฟ้าสีม่วงไวโอเล็ตแสนโรแมนติก!

ขณะที่ซีเหมินจินเหลียนกำลังดื่มด่ำกับค่ำคืนอันแสนโรแมนติกอยู่นั้น จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหมุนตัวเดินไปยังโทรศัพท์แล้วนิ่งคิด ที่นี่เป็นบ้านของคนที่ถูกเรียกว่าชื่อฉินต้าโถวคนนั้น แต่ตอนนี้เขาอยู่ที่อเมริกา ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีคนโทรมานี่นา แต่พอคิดๆ ดูแล้ว สุดท้ายเธอก็ยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์สายนั้นจนได้...

“ฮัลโหล!” เสียงร่าเริงสดใสของชายหนุ่มดังมาตามสาย “คุณซีเหมินจินเหลียนใช่ไหมครับ”

ซีเหมินจินเหลียนแปลกใจ เขาเป็นใครกัน เขารู้จักชื่อเธอได้อย่างไร และเขารู้ว่าเธออยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“ไม่ทราบว่าคุณเป็น...ใครคะ” ซีเหมินจินเหลียนเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง

“ทำไมคุณซีเหมินไม่ลองทายดูล่ะครับ” เสียงหัวเราะสดใสลอยมาตามสายอีกครั้ง

“อืม...ฉิน...ต้า...คุณฉินใช่ไหมคะ” ซีเหมินจินเหลียนนึกขึ้นได้และเข้าใจในทันที คนคนนี้ต้องเป็นฉินต้าโถวที่อยู่อเมริกาแน่ๆ

“สวัสดีครับคุณซีเหมิน ผมเองครับ” ฉินต้าโถวตอบพร้อมหัวเราะ “ผมคงไม่ได้โทรมารบกวนคุณใช่ไหมครับ”

“ไม่รบกวนหรอกค่ะ” ซีเหมินจินเหลียนรีบตอบ เธอมาอยู่บ้านเขาฟรีๆ คนที่รบกวนไม่ใช่เขา แต่เป็นเธอต่างหาก!

“ดีจังเลยครับ ไอ้คุณชายหลินพร่ำพูดอยู่นั่นแหละว่าคุณสวยมาก จนผมทนไม่ไหวต้องโทรมารบกวนคุณ ฮ่าๆ...คุณอย่าถือสาเลยนะครับ คุณอยู่บ้านผมได้ตามสบายเลยนะ อยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจ ถือซะว่าอยู่บ้านตัวเองก็แล้วกันนะครับ” ฉินต้าโถวหัวเราะเสียงสดใส

“ขอบคุณคุณฉินมากนะคะ” ซีเหมินจินเหลียนขอบคุณจากใจจริง เธอโชคดีมากที่ได้เจอแต่คนดีๆ แม้หลินเสวียนหลานจะขับรถชนเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ทิ้งเธอไว้ข้างถนน แถมยังพาเธอกลับมาด้วยอีกต่างหาก ส่วนคนคนนี้ที่เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อก็ยังใจดีให้เธออยู่ที่บ้านฟรีแบบไร้เงื่อนไขอีก ยิ่งทำให้เธอซาบซึ้งในน้ำใจมาก

ซีเหมินจินเหลียนไม่รู้หรอกว่าหลินเสวียนหลานโทรศัพท์คุยกับฉินต้าโถว ทั้งสองสนิทกันมากจนคุยกันได้ทุกเรื่อง เมื่อคุยถึงเรื่องอุบัติเหตุรถชนอันแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก็ทำให้ฉินต้าโถวแปลกใจจนอยากจะรีบกลับจากอเมริกาทันทีเพื่อมาดูให้เห็นกับตาให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย

แต่ธุระของเขาที่อเมริกายังไม่เสร็จเรียบร้อยดี เขาเองก็ทิ้งงานกลับมาไม่ได้เช่นกัน แต่ด้วยความสงสัยทำให้ทนไม่ไหวจนต้องโทรศัพท์มารบกวนซีเหมินจินเหลียน

“คุณไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ” ฉินต้าโถวหัวเราะสดใส “คุณซีเหมินครับ ในห้องหนังสือของผมมีโน๊ตบุคอยู่ บัญชี QQ ของผมคือ XXXXXXX เราคุยกันทางออนไลน์ดีกว่า ค่าโทรศัพท์ทางไกลมันแพงมากน่ะครับ!”

____________________________________________