ความลับแห่งจินเหลียน: Chapter 025 ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 ของสะสมเพียงชิ้นเดียว

ซีเหมินจินเหลียนตั้งใจฟังหลินเสวียนหลานเล่าอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกว่าตำนานต่างๆ ที่เกี่ยวกับหวยหยกทั้งน่าสนุกและน่าตื่นเต้นกว่าที่เขียนไว้ในนิยายเสียอีก

จนกระทั่งหลินเสวียนหลานเล่าว่ามีคนเคยผ่าเจอหยกเนื้อแก้วฮกลกซิ่วเท่านั้นแหละ ซีเหมินจินเหลียนสนใจมากจนต้องรีบถามขึ้น “อะไรคือหยกฮกลกซิ่วคะ”

หลินเสวียนหลานตอบยิ้มๆ “คุณรู้จักเทพเจ้าฮก เทพเจ้าลก เทพเจ้าซิ่ว ใช่ไหม”

ซีเหมินจินเหลียนผงกศีรษะหงึกๆ ต่อให้เรียนมาน้อยแค่ไหนก็ต้องรู้จักเทพเจ้าฮกลกซิ่วกันทุกคน

“ตอนที่มีคนสร้างเทวรูปฮกลกซิ่วขึ้นนั้น มีการใช้สีแดง สีเขียวและสีเหลืองเป็นตัวแทนของเทพเจ้าแต่ละองค์ หยกนั้นมีหลายสี ถ้ามีสีแดง สีเขียวและสีเหลืองในหยกชิ้นเดียวกัน นั่นแหละคือหยกฮกลกซิ่ว[footnoteRef:1] หรือหยกฝูลู่โซ่ว” หลินเสวียนหลานอธิบาย [1: หยกฮกลกซิ่ว ภาษาจีนกลางอ่านว่าฝูลู่โซ่ว เป็นหยกที่มีสีแดง สีเขียวและสีเหลืองในหยกชิ้นเดียวกัน]

ซีเหมินจินเหลียนได้ยินดังนั้นก็ใจเต้นโครมคราม เธอเคยเห็นหยกเนื้อแก้วสีเขียวใสบริสุทธิ์แล้ว และมันก็ทำให้เธอหลงรักจนไม่อยากปล่อยมือ ถ้าได้เห็นหยกที่มีสีแดงและสีเหลืองในหยกชิ้นเดียวกัน มันจะเป็นอย่างไรนะ

หลินเสวียนหลานเห็นซีเหมินจินเหลียนนิ่งเงียบไปก็หัวเราะ “ความจริง ถ้าเงื่อนไขไม่สูงมาก หยกสองสีหรือหยกสามสีก็มีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพียงแต่จะหาหยกที่เนื้อใสมากอาจจะยากสักหน่อย”

“หา ยังมีสีอื่นด้วยเหรอคะ” ซีเหมินจินเหลียนสนใจจนรีบถามออกไป

“มีแน่นอนสิครับ!” หลินเสวียนหลานหัวเราะร่วน “ถ้าอยากได้หยกที่มีสีแดง สีเขียวและสีเหลืองในหยกชิ้นเดียวกัน สีสันสวยงามไร้ที่ติคงจะหายากมาก แต่ถ้าอยากได้แค่สีเหลืองและสีเขียวนี่ยังพอมี ส่วนหยกที่มีสีเหลือง สีเขียวและสีม่วงก็ถือว่าเป็นหยกฮกลกซิ่วเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้น...มีหยกสี่สีหรือหยกห้าสีหรือเปล่าคะ” ซีเหมินจินเหลียนถามด้วยความอยากรู้ ในเมื่อมีหยกสามสีฮกลกซิ่วก็น่าจะมีหยกสี่สีหรือหยกห้าสีเหมือนกัน ใช่แล้ว ตอนที่เธออ่านวรรณคดีเรื่องความฝันในหอแดง[footnoteRef:2] ในนั้นเขียนถึงหยกห้าสีของเป่าอวี้[footnoteRef:3]ด้วยนี่นา นั่นน่าจะเป็นสุดยอดหยกห้าสีกระมัง [2: ความฝันในหอแดง (红楼梦 หงโหลวเมิ่ง) เป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณคดีจีนร่วมกับสามก๊ก, ไซอิ๋ว และซ้องกั๋ง] [3: 賈寶玉 (เจี่ยเป่าอวี้) พระเอกของเรื่องความฝันในหอแดง ได้ชื่อว่าเป็นเด็กชายที่คาบหยกมาเกิด]

หยกสี่สีเรียกว่าฮกลกซิ่วฮี้ หรือฝูลู่โซ่วสี่[footnoteRef:4] หยกแบบนี้ก็พอมีอยู่บ้าง แต่หายากมากเหลือเกิน ส่วนหยกห้าสีนั้นเคยแต่ได้ยินเขาเล่ากันมาอีกที ต่อให้มีครบทั้งห้าสี แต่ถ้าการแบ่งตัวของสีไม่ชัดเจนและเนื้อไม่ใสก็นับว่าเป็นหยกดีไม่ได้เหมือนกัน” หลินเสวียนหลานอธิบาย [4: ฝูลู่โซ่วสี่福 (ฮกในภาษาจีนแต้จิ๋ว หรือ ฝู ในภาษาจีนกลาง) หมายถึง โชคลาภและความมั่งคั่ง บริบูรณ์ด้วยโภคสมบัติ ลักษณะของฮก เป็นรูปเศรษฐีสวมหมวกมีเส้าข้างหลังสูง มีผ้าคลุมลงไปเบื้องหลัง แสดงโภคสมบัติ มือหนึ่งอุ้มเด็ก แสดงถึงบริวาร สมบัติ นิยมให้เป็นเด็กผู้ชาย เพราะหมายถึงการสืบต่อวงศ์ตระกูล มีค้างคาวเป็นสัญลักษณ์ เพราะพ้องเสียงกับคำว่า ความสุข วาสนา

禄 (ลก ในภาษาจีนแต้จ๋ว หรือ ลู่ ในภาษาจีนกลาง) หมายถึง บุญวาสนา อำนาจ เกียรติยศ ลักษณะของลก เป็นรูปขุนนางจีนสวมหมวก มีปีกหมวกกางออกไปสองข้าง มือถือคทายู่อี่ ซึ่งเป็นคทาแห่งความสมปรารถนา มีกวางเป็นสัญลักษณ์ เพราะพ้องเสียงกับคำว่า ยศถาบรรดาศักดิ์

寿 (ซิ่ว ในภาษาจีนแต้จิ๋ว หรือ โซ่ว ในภาษาจีนกลาง) หมายถึงอายุยืน ลักษณะของซิ่วเป็นรูปชายชราหน้าตาใจดี หนวดเครายาวสีขาว ศีรษะล้าน ส่วนหน้าผากโหนกนูนเห็นชัดเจน มือหนึ่งถือไม้เท้า อีกมือหนึ่งถือผลท้อ ซึ่งเป็นผลไม้แห่งความยั่งยืนและมักจะมีนกกระเรียนขาวอยู่ข้างกาย อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความมีอายุยืนยาว

喜 (ฮี้ ในภาษาจีนแต้จิ๋ว หรือ สี่ ในภาษาจีนกลาง) หมายถึง ความสุข ปิติ ยินดี]

“ถ้าอย่างนั้นก็ยังถือว่าหยกสีเขียวดีที่สุดใช่ไหมคะ ซีเหมินจินเหลียนยิ้มๆ มิน่าเล่าหยกในตลาดจึงมีแต่สีเขียว สีอื่นๆ แทบจะไม่มีให้เห็นเลย

“หยกสีแดงก็มีเหมือนกัน ได้ชื่อว่าหยกเฝ่ยชุ่ย[footnoteRef:5]นี่นา เฝ่ยหมายถึงสีแดง ชุ่ยหมายถึงสีเขียว เป็นเพราะได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจีนที่นิยมหยกสีเขียวมากกว่า ทำให้คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าหยกต้องเป็นสีเขียวถึงจะดี แต่ว่าถ้าเจอหยกเนื้อแก้วสีแดงแล้วเอามาทำเป็นกำไลหยกสีเลือดตามตำนานแล้วละก็ คงเป็นสุดยอดหยกที่ได้รับความสนใจอย่างแน่นอน” หลินเสวียนหลานอธิบาย [5: 翡翠 เฝ่ยชุ่ย (翡 เฝ่ย หมายถึงสีแดง 翠 ชุ่ย หมายถึงสีเขียว) หมายถึงหยกที่มีสีแดงหรือสีเขียว คนส่วนใหญ่จะหมายถึงหยกสีเขียว ]

“มันก็จริง!” ซีเหมินจินเหลียนได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย เธอจินตนาการถึงหยกสีแดงสดใส ไม่รู้ว่าจะเป็นสีแดงเดียวกันกับแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่สวยงามจับตาจับใจหรือเปล่านะ

“ยังมีหยกสีม่วง สีเขียวฟ้าน้ำทะเล และสีเหลืองด้วยนะ เป็นหยกที่หายากมากเช่นกัน” หลินเสวียนหลานอธิบาย

“สรุปแล้ว ของหายากเท่ากับของแพงนี่เอง!” ซีเหมินจินเหลียนหัวเราะเบาๆ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของอะไรก็ตาม ยิ่งหายากราคาก็ยิ่งสูงตาม ซีเหมินจินเหลียนพูดพลางชื่นชมอยู่ในใจ หากสามารถรวบรวมและสะสมหยกหายากสีต่างๆ แล้วนำมาทำเป็นเครื่องประดับ มันจะสวยงามจับตาขนาดไหนกันนะ

“จินเหลียน คุณอย่าคิดว่าหยกที่ขายตามท้องตลาดมีแต่สีเขียวหาได้ทั่วไป ในจำนวนหยกสีเขียวทั้งหลายยังมีหยกจักรพรรดิหรือที่เรียกกันว่าหยกเขียวมรกต[footnoteRef:6]ที่เป็นสุดยอดหยกสีเขียวและหายากมากๆ พอกับหยกสีเขียวฟ้าน้ำทะเลและหยกสีเหลืองเลยนะครับ” หลินเสวียนหลานรีบอธิบายเพิ่มเติม [6: หยกเขียวมรกต (Imperial Jade) มีราคาแพงมากเพราะหายาก จากจำนวนก้อนหยกธรรมชาติที่ขุดค้นจากใต้ดินและนำมาผ่าหาดูเนื้อหยกสีเขียวนับพันๆ หรือหมื่นๆ ก้อน จึงจะพบเนื้อหยกสีเขียวบ้างเล็กน้อย และนานมากจึงจะพบหยกเขียวมรกต ปะปนอยู่เล็กน้อยในเนื้อหินหยกภายในนั้น ดังนั้นหยกพม่าเนื้อเขียวมรกตจึงเป็นสุดยอดหยกที่ดีวิเศษที่สุดในโลก ซึ่งในสมัยโบราณถือเป็นของคู่บุญบารมีของกษัตริย์หรือพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีบุญญาธิการ มีพระบรมเดชานุภาพที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น จึงเรียกหยกเขียวมรกตว่า "หยกจักรพรรดิ์" (Imperial Jade)]

“หยกเขียวมรกตหรือคะ” ซีเหมินจินเหลียนเริ่มคิดในใจ แล้วหยกสีเขียวมรกตเป็นหยกสีแบบไหนกันนะ สีสวยกว่าหยกสีเขียวสดอีกเหรอ หยกเนื้อดีกว่าหรือโปร่งใสกว่าอย่างนั้นหรือ

“คุณปู่ของผมสะสมกำไลหยกเขียวมรกตไว้วงหนึ่ง เอาไว้ว่างๆ ผมจะพาคุณไปดูนะครับ!” หลินเสวียนหลานหัวเราะร่วน “คุณปู่ของผมมีของสะสมอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน!”

“ครอบครัวของคุณทำธุรกิจหยก คุณปู่ของคุณมีของสะสมเยอะก็ไม่แปลกนี่คะ” ซีเหมินจินเหลียนพูดกลั้วหัวเราะ “แล้วคุณล่ะคะ คุณไม่มีของสะสมส่วนตัวเลยเหรอ”

“ผมไม่มีของสะสมส่วนตัวหรอกครับ” หลินเสวียนหลานส่ายศีรษะปฏิเสธ “นั่นไม่ใช่บริษัทของผมสักหน่อย ถึงจะมีเงินแต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเองหรอกครับ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่คุณพูดถูก ครอบครัวผมทำธุรกิจหยก มันทำให้ผมไม่สนใจหยกธรรมดาๆ ส่วนหยกดีราคาแพงผมก็สะสมไม่ไหว หยกที่คุณปู่ของผมสนใจก็กลายเป็นของสะสมส่วนตัวของท่าน ส่วนหยกชิ้นไหนที่คุณปู่ไม่สนใจก็ขายออกไป...” พูดถึงตรงนี้แล้วหลินเสวียนหลานได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ “อันที่จริงแล้วกำไลหยกที่คุณยกให้ผมคงเป็นของสะสมเพียงชิ้นเดียวที่ผมมี”

“ฉันคิดว่าคุณจะเอาไปขายซะอีก!” ซีเหมินจินเหลียนยิ้มเก้อๆ เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่มีบริษัทค้าขายอัญมณี ถึงจะเป็นบริษัทของครอบครัวก็เถอะ จะตัดใจเก็บเครื่องประดับราคานับสิบล้านไว้ในตู้นิรภัยแทนที่จะเอาไปขาย

“ผมจะขายมันลงได้อย่างไรกันล่ะ” หลินเสวียนหลานยิ้มบางๆ เขารู้สึกว่าคำพูดที่หลุดออกไปฟังดูแปลกๆ พิกลจึงรีบอธิบายขึ้น “คุณก็รู้ว่าผมชอบหยกมาก ได้เจอกำไลหยกเนื้อแก้วสีเขียวสดแบบนี้ ถ้าเป็นเวลาปกติผมคงไม่มีปัญญาซื้อหาไว้เป็นของตัวเองหรอก ในเมื่อมันเป็นของผมแล้ว ผมจะขายมันทิ้งได้อย่างไรกัน ถ้าผมขายออกไป ต่อไปผมอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอกำไลหยกเนื้อแก้วสีเขียวสดแบบนี้อีกเลยก็ได้ จินเหลียน คุณไม่รู้หรอกว่าตัวเองโชคดีขนาดไหน อย่างไรเสียผมก็ต้องขอบคุณคุณมาก ถ้าผมซื้อก้อนหยกก้อนนี้เอาไว้ ผมคงไม่สามารถเก็บกำไลคู่นี้เอาไว้เป็นของสะสมส่วนตัวได้อย่างเปิดเผยหรอกครับ”

“ทำไมล่ะคะ” ซีเหมินจินเหลียนถามอย่างไม่เข้าใจ ก้อนหยกที่เขาซื้อ ทำไมจะเอาไปทำเป็นกำไลแล้วเก็บไว้เป็นของสะสมส่วนตัวไม่ได้

“ก้อนหยกที่ผมซื้อต้องถือเป็นทรัพย์สินของบริษัท แล้วจะให้ผมเก็บไว้เป็นของส่วนตัวได้อย่างไรกัน” หลินสวียนหลานส่ายศีรษะ “ผมทำหน้าที่จัดซื้อหินหยกรวมถึงหยกแปรรูปต่างๆ ส่วนเรื่องงานขายไม่ใช่หน้าที่ของผม”

“เวลาที่คุณซื้อก้อนหยกดีๆ และแปรรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณไม่เคยคิดที่จะแอบเก็บไว้เป็นของตัวเองบ้างเหรอคะ ซีเหมินจินเหลียนยิ้มล้อเลียน

“ปัญหาคือ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่เจอก้อนหยกดีๆ ที่ราคาถูกจนทำให้จิตใจผมหวั่นไหวจนกล้าโกงบริษัทได้น่ะสิครับ ส่วนก้อนหยกที่คุณผ่าเจอวันนี้ ถ้าเกิดผมเป็นคนซื้อเอาไว้ คุณคิดว่าจะปกปิดบริษัทได้เหรอครับ” หลินเสวียนหลานหัวเราะร่วน

ซีเหมินจินเหลียนได้ฟังดังนั้นก็กลั้นขำไม่ไหว “พูดซะน่าสงสารเชียว”

“ก็ผมเป็นคนน่าสงสารนี่นา” หลินเสวียนหลานแกล้งทำหน้าตาน่าสงสาร “บริษัทเป็นของคุณปู่ ผมมันก็แค่พนักงานต๊อกต๋อยคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

“ไม่ว่าจะเป็นของสะสมของคุณปู่หรือบริษัท อีกหน่อยก็เป็นของคุณนั่นล่ะค่ะ หรือว่าถ้าเกิดคุณปู่ท่านเสียแล้วจะเอาไปด้วยเหรอคะ” ซีเหมินจินเหลียนหัวเราะร่วน

_______________________________________________