ข้ามกาลบันดาลรัก: Chapter 007 ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 มันฝรั่งมื้อใหญ่
ตอนที่สามพี่น้องกลับมาถึงบ้านนั้น เมิ่งชื่อก็เพิ่งกลับมาถึงเช่นกัน เห็นลูกๆ แบกตะกร้าสะพายหลังแล้ว นางก็ไม่ได้สนใจอะไร นึกว่าเก็บฟืนและเด็ดดอกไม้ใบหญ้าที่น่าดูกลับมาเท่านั้น
“ท่านแม่ พวกเราเจอของดีแล้ว” เมิ่งฉีเดินไปตรงหน้าเมิ่งชื่อ แล้วเอ่ยปากขึ้นอย่างปิดกั้นความดีใจไม่อยู่ เขาวางตะกร้าลง หอบกิ่งไม้แห้งออก ทำให้เผยให้เห็นมันฝรั่งด้านใน
“นี่คืออะไรกัน” เมิ่งชื่อถามด้วยความฉงน
“น้องสาวบอกว่าเป็นมันฝรั่งขอรับ เป็นของกินอย่างหนึ่ง ตอนที่นางเข้าเมืองไปกับท่านพ่อ นางเคยเห็นพ่อค้าต่างถิ่นเอามาขาย” เขายังคงพูดด้วยความดีใจ
“กินได้หรือ!” เมิ่งชื่อพูดด้วยความยินดี
“พ่อค้าคนนั้นบอกข้าเช่นนี้ ยังบอกว่าทำได้หลายแบบด้วยนะเจ้าคะ” เมิ่งเชี่ยนโยวพูดอย่างไม่มั่นใจ
“ถ้าเช่นนั้นต้องทำอย่างไร” เมิ่งชื่อกลัดกลุ้ม
“ข้าจะลองทำดูแล้วกันนะ!”
“ตกลง”
เมื่อเห็นท่าทีอยากลองของลูกสาว เมิ่งชื่อก็อมยิ้มจางๆ พลางพยักหน้ารับคำ
“พี่รอง พี่เอาตะกร้าสองใบนี้ไปไว้ในห้องข้าที จากนั้นออกมาช่วยเป็นลูกมือข้าหน่อย” เมิ่งเชี่ยนโยวแอบกะพริบตาปริบๆ ให้เมิ่งฉีแล้วพูดขึ้น
เมิ่งฉีพยักหน้า แล้วแบกตะกร้าเข้าไปในบ้าน
“เจี๋ยเอ๋อร์ เจ้าเล่นอยู่ในลานบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะทำของอร่อยให้กิน คืนนี้จะให้เจ้ากินจนพุงกางเลย”
“ขอรับ!” เด็กตัวน้อยรับคำอย่างเชื่อฟัง
แล้วก็วิ่งไปเล่นอีกมุมหนึ่ง
เมิ่งเชี่ยนโยวหยิบมันฝรั่งหัวใหญ่ออกมาสองสามหัวเพื่อนำมาล้างน้ำ แล้วใส่ลงไปในกระทะ เติมน้ำแล้วพูดกับเมิ่งฉีว่า “พี่รอง ขอไฟแรง พอน้ำเดือดแล้วก็ต้มต่ออีกครู่หนึ่ง แล้วค่อยเรียกข้านะ” แล้วก็พูดกับเมิ่งชื่อว่า “ท่านแม่ ข้าจะล้างมันฝรั่งอีกสองสามลูก ท่านช่วยข้าปอกเปลือกหน่อยนะเจ้าคะ ครึ่งหนึ่งหั่นเป็นเส้นบางๆ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งหั่นเป็นเส้นหนาหน่อย”
เมิ่งชื่อที่รู้สึกว่าไม่ได้ช่วยอะไร พอได้ยินเข้าก็ไปเอามีดและเขียงในครัว ลงมือทำงานทันที
เมิ่งเชี่ยนโยวคิดในใจ : มันฝรั่งบด แป้งทอดมันฝรั่ง มันฝรั่งเส้น ด้วยความเป็นอยู่ของบ้านในตอนนี้ คงทำได้แค่ไม่กี่อย่างนี้ ไม่ได้สิ ต้องทำเยอะกว่านี้ เดี๋ยวจะไม่พอกิน พอคิดได้เช่นนี้ นางก็หยิบมันฝรั่งอีกสองสามลูกมาล้างวางไว้ข้างมือเมิ่งชื่อ
“น้ำเดือดแล้ว” เมิ่งฉีร้องเรียก
“พี่ดูสิว่าเปลือกมันฝรั่งแตกออกหรือยัง”
เมิ่งฉีเปิดฝากระทะ แล้วก้มดู “แตกออกแล้ว”
“งั้นพี่เอากะละมังสะอาดๆ ตักมันฝรั่งขึ้นมา ระวังลวกด้วยนะ” เมิ่งฉีตักมันฝรั่งขึ้นมาอย่างระวัง เห็นท่าทางตื่นเต้นของเขาแล้ว เมิ่งเชี่ยนโยวก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา
พอมันฝรั่งที่ออกมาจากกระทะเย็นสักหน่อย เมิ่งเชี่ยนโยวก็ปอกเปลือกออก แล้วพูดกับเมิ่งฉีว่า “พี่บดมันฝรั่งพวกนี้ให้เหมือนดินเลนเลยนะ”
“ใส่ดินเลนเข้าไปยังจะกินได้หรือ” เมิ่งฉีถามอย่างแคลงใจ
“พรืด!” ครั้งนี้เมิ่งเชี่ยนโยวหลุดหัวเราะออกมาจริงๆ แล้ว นางจึงพูดหยอกล้อกับเมิ่งฉีขึ้น “พี่รอง ข้าให้พี่บดมันฝรั่งให้เละ ยิ่งเละยิ่งดี ให้เหมือนดินเลน ไม่ใช่ให้พี่ใส่ดินเลนเข้าไป”
เมิ่งฉีหน้าแดง ก้มหน้าทำงานต่ออย่างเก้อเขิน
“ท่านแม่ บ้านเรามีน้ำตาลทรายหรือไม่เจ้าคะ” เมิ่งเชี่ยนโยวถามเมิ่งชื่อ
“มี วางอยู่บนชั้นในครัวน่ะ ลูกไปหยิบสิ” เมิ่งชื่อตอบกลับโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา
เมิ่งเชี่ยนโยวเดินเข้ามาในครัว เปิดขวดน้ำตาลที่หาเจอนั้นออกดู จากนั้นก็หยิบจานสะอาดใบหนึ่งเดินออกมา เห็นเมิ่งฉีบดมันฝรั่งจนแหลกละเอียดแล้ว นางก็เอาน้ำตาลทรายทั้งหมดใส่ลงไปในมันฝรั่งบด
“น้องสาว!” เมิ่งฉีร้องอุทานขึ้น คิดจะห้ามก็ไม่ทันการเสียแล้ว จึงรีบพูดอย่างร้อนรน “นั่นเอาไว้ใช้ตอนเจ้ากินยานะ เจ้าใช้หมดแล้ว เวลาเจ้ากินยาจะทำอย่างไร” เมิ่งเชี่ยนโยวในอดีตเป็นเด็กเอาแต่ใจ เวลาไม่สบายก็จะไม่ยอมดื่มยา สองสามีภรรยาสกุลเมิ่งจึงจำต้องกัดฟันซื้อน้ำตาลทรายมา ทุกครั้งเวลากินยาจะต้องชงน้ำตาลทรายให้นางหนึ่งถ้วย หลอกล่อให้นางดื่มยาให้หมด ตอนนี้เมื่อเทน้ำตาลลงไปหมดแล้ว ต่อไปเวลากินยาจะทำยังไงเล่า ครอบครัวของพวกเขาไม่มีเงินเหลือไปซื้อน้ำตาลอีกแล้ว เมื่อเห็นน้ำตาลทรายหลอมรวมเข้ากับมันฝรั่งบด เมิ่งฉีจึงนั่งกลัดกลุ้มอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างๆ
เห็นสีหน้าเมิ่งฉีแล้ว เมิ่งเชี่ยนโยวก็กลืนคำพูดปลอบโยนลงไป ตอนนี้พูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ รอให้ขายได้เงินก่อน ทุกอย่างก็จะแก้ไขได้เอง นางไม่สนใจ แล้วมุ่งมั่นกับการทำมันฝรั่งบดต่อไป
ออกแรงคลุกเคล้ามันฝรั่งบดและน้ำตาลทรายให้เข้ากัน จากนั้นก็ออกแรงสะบัด ให้ความเหนียวของมันฝรั่งบดนั้นจับตัวกัน จากนั้นทำตามความชอบของตัวเองทำเป็นรูปแบบต่างๆ ขึ้น
“เจี๋ยเอ๋อร์ มานี่สิ มาดูพี่ทำอะไรอร่อยให้เจ้ากิน”
“ว้าว พี่ นี่คืออะไรหรือ” พอได้ยินเสียงเรียกขึ้น เด็กตัวน้อยก็เงยหน้าขึ้นมองมันฝรั่งบด วิ่งเข้ามาแล้วร้องถามอย่างประหลาดใจ แม้แต่เมิ่งชื่อและและเมิ่งฉีเองก็ถูกดึงความสนใจ เข้ามาดูด้วย
“นี่คือของกินเล่นที่พี่ทำให้เจ้า อยากกินหรือไม่”
“อือ” เขาพยักหน้าอย่างเต็มแรง
“ถ้าอย่างนั้นพี่จะวางไว้บนโต๊ะให้เจ้า เจ้าไปเอาช้อนมากินสิ” แล้วก็พูดกับเมิ่งชื่อและเมิ่งฉี “ท่านแม่ พี่รอง พวกท่านก็ลองชิมดูสิเจ้าคะ”
เด็กตัวน้อยเข้าไปเอาช้อนในครัวตักกินอย่างอดใจรอไม่ไหว
“อร่อยจังเลย อร่อยกว่าขนมที่ป้าหวังให้อีก” กินไปพลางพูดอย่างพึงพอใจไปพลาง
ทั้งสามคนหัวเราะไปกับท่าทีพึงพอใจของเขา
เมิ่งฉีก็เข้าครัวไปเอาช้อนจำนวนหนึ่งออกมา พูดกับเมิ่งชื่อว่า “ท่านแม่ พวกเราลองชิมดูเถอะว่าจะอร่อยหรือไม่”
เมิ่งชื่อรับช้อนมา แล้วค่อยๆ ตักเข้าปากคำหนึ่ง รสหวานเต็มปากพลันแพร่กระจาย “อร่อย!” เมิ่งชื่อพูดออกมาอย่างประหลาดใจ
เมิ่งฉีก็ตักเข้าปากหนึ่งคำ ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยรอยยิ้มผลิบาน “น้องสาว เจ้าทำอร่อยเกินไปแล้ว!”
เมิ่งเชี่ยนโยวมองทั้งหมดนี้ด้วยรอยยิ้ม ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกเต็มตื้น
“มันฝรั่งเส้นก็ทำได้อร่อยแบบนี้ใช่หรือไม่” เมิ่งชื่อวางช้อนลง แล้วถามขึ้นอย่างมีความหวัง
“จะต้องอร่อยกว่านี้อีก มันฝรั่งบดเป็นเพียงของกินเล่นเท่านั้น มันฝรั่งเส้นสามารถทำเป็นอาหารเลิศรสได้เลย” เมิ่งเชี่ยนโยวตอบอย่างมั่นใจ
เมิ่งชื่อมองใบหน้าฮึกเหิมเชื่อมั่นของลูกสาว ก็พลันรู้สึกเลอะเลือน ลูกสาวของนางที่ยืนอยู่ตรงนั้น เต็มไปด้วยสีหน้าของความเชื่อมั่น รู้สึกเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“ถ้าเช่นนั้นพวกเราเริ่มทำเถอะ!” ได้ยินว่ามันฝรั่งเส้นยิ่งอร่อยกว่า เมิ่งฉีจึงพูดด้วยความตื่นเต้นทันที
“ได้สิ พี่รอง พี่ช่วยข้าจุดไฟนะ ข้าจะแสดงฝีมือให้พวกท่านดู” เมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวจะได้กินแป้งทอดมันฝรั่งและมันฝรั่งเส้นที่ตัวเองชอบกิน เมิ่งเชี่ยนโยวก็พลันรู้สึกยินดีขึ้นมา
เมิ่งฉีเดินมาข้างกระทะ แล้วล้างกระทะให้สะอาด เติมน้ำลงไปใหม่ ต้มจนเดือดแล้ว เมิ่งเชี่ยนโยวเองก็รีบนำมันฝรั่งเส้นใส่ในกะละมัง แล้วใส่เกลือลงไป คลุกเคล้าเล็กน้อย หลังจากคลุกเคล้าดีแล้ว ก็ใช้น้ำล้าง วางมันฝรั่งเส้นให้สะเด็ดน้ำ
“ท่านแม่ พวกเรายังมีไข่ไก่อีกไหมเจ้าคะ ข้าต้องการไข่ไก่สองฟอง”
เมิ่งชื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง หยิบไข่ไก่สองฟองออกมา
เมิ่งเชี่ยนโยวนำไข่ไก่ตอกลงไปในมันฝรั่งเส้น แล้วพูดกับเมิ่งชื่ออีกว่า “ท่านแม่ บ้านพวกเรามีแป้งสาลีหรือไม่เจ้าคะ”
“มีแป้งสาลีไม่ขัดสีนิดหน่อย ใช้ได้หรือไม่” เมิ่งชื่อถามอย่างระวัง
“ได้เจ้าค่ะ แม่ช่วยหยิบมาให้ข้าหน่อย”
เมิ่งชื่อรีบยกแป้งสาลีไม่ขัดสีถ้วยหนึ่งมา เมิ่งเชี่ยนโยวจึงหยิบแป้งใส่ลงในมันฝรั่งเส้นสองกำมือ แล้วเติมน้ำอีกเล็กน้อย จากนั้นออกแรงคลุกเคล้าให้ทั่ว กระทั่งรู้สึกว่าไม่มีก้อนแป้งแล้ว ถึงพูดกับเมิ่งชื่อว่า “ท่านแม่ ท่านแม่ช่วยข้าวางแป้งทอดมันฝรั่งนี้หน่อย” แล้วพูดกับเมิ่งฉี “พี่รอง พี่ต้องพยายามทำให้ไฟอ่อนไว้ตลอดนะ หากไฟแรงไป แป้งทอดมันฝรั่งจะไหม้ ที่เราทำมาก็จะสูญเปล่า”
เมิ่งฉีรีบเอาไฟในเตาออกมาจำนวนหนึ่ง เมิ่งชื่อก็ทำตามที่เมิ่งเชี่ยนโยวบอก นำแผ่นแป้งแปะไว้ที่ขอบกระทะ
“เสร็จแล้ว รอสิบนาทีก็สุกแล้ว” เมิ่งเชี่ยนโยวเห็นเมิ่งชื่อปิดฝากระทะ ถอนหายใจโล่งอก
“สิบนาทีคืออะไร” เมิ่งฉีเงยหน้าถาม
เมิ่งเชี่ยนโยวพลันตกใจที่ตนเองหลุดปากพูดออกมา ยุคสมัยนี้จะมีนาฬิกาได้ยังไงกัน ทุกคนล้วนนับเวลาเป็นชั่วยามเท่านั้น
“ข้าบอกว่าอีกครู่หนึ่งก็เสร็จแล้ว ไม่ต้องเผาไฟนานเกินไป” พูดอธิบายอย่างกะอักกะอ่วน
“อ่อ”
เห็นเมิ่งฉีไม่ได้เค้นถามต่อ เมิ่งเชี่ยนโยวจึงตบหน้าอกโล่งใจ ตกใจหมดเลย นึกว่าจะคาดคั้นถามไม่เลิกซะแล้ว ดูท่าต่อไปนางต้องระวังให้มากกว่านี้ ห้ามพูดคำศัพท์ในสมัยปัจจุบันออกมาอีก ถ้าเกิดเป็นความแคลงใจขึ้นมาจะลำบาก
แป้งทอดมันฝรั่งหอมฉุยส่งกลิ่นหอมขจรขจาย
“เสร็จแล้ว พี่รอง สุกแล้ว รอครู่หนึ่ง แล้วค่อยเอาแป้งทอดออกมานะ”
“กลิ่นหอมยิ่งนัก วันนี้บ้านเราทำอะไรอร่อยกินหรือ” เสียงเมิ่งเอ้ออิ๋นดังขึ้นที่หน้าประตู
“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พวกท่านกลับมาแล้ว” เด็กตัวน้อยวิ่งไปตรงหน้าเมิ่งเอ้ออิ๋นก่อน “วันนี้พี่สาวทำของกินเล่นอร่อยๆ ให้ข้ากิน เรียกว่ามันฝรั่งบด อร่อยมากเลยขอรับ ข้ายังกินไม่หมด เก็บไว้ให้พ่อกับพี่ใหญ่ด้วย”
“เจี๋ยเอ๋อร์ของพ่อช่างรู้ความยิ่งนัก” เขาอุ้มเด็กตัวน้อยขึ้นหมุนหนึ่งรอบ แล้วพูดชมเชย
“ท่านพ่อ ทำไมถึงกลับมาดึกเช่นนี้” เมิ่งชื่อยกน้ำหนึ่งกะละมังออกมาถามขึ้น
“วันนี้พวกเราพ่อลูกโชคดี เพิ่งจะไปถึงตัวเมืองก็หางานได้ ให้เงินค่าแรงก็มาก เพียงแต่งานล่าช้าไปหน่อย” พูดจบก็ล้วงเงินเหรียญทองแดงหลายสิบอันออกมายื่นให้เมิ่งชื่อ“นี่คือเงินค่าแรง ทั้งหมดสี่สิบอีแปะ”
“เยอะขนาดนี้เลย!” เมิ่งชื่อตกตะลึง
“อือ พรุ่งนี้พวกเราพ่อลูกยังต้องรีบไปแต่เช้า งานนี้ต้องทำอีกหลายวัน” เมิ่งเอ้ออิ๋นล้างมือ พูดกับเมิ่งเสียน “เสียนเอ๋อร์วันนี้เหนื่อยแย่เลยใช่หรือไม่ มาล้างตัวหน่อย”
“ไม่ต้องล้างแล้วขอรับ ตอนที่ทำงานเสร็จข้าล้างแล้ว” เมิ่งเสียนยืนไม่ขยับ
เห็นท่อนแขนห้อยตกของเมิ่งเสียน แววตาของเมิ่งเชี่ยนโยวก็วาบประกาย
“วันนี้บ้านเราทำของดีอะไรกัน เหตุใดถึงหอมเช่นนี้ล่ะ” เมิ่งเอ้ออิ๋นหันไปถามเมิ่งชื่อ
“พวกเด็กๆ ไปเจอของกินได้ชนิดหนึ่งบนเขา ชื่อว่ามันฝรั่ง โยวเอ๋อร์เอามาทำเป็นมันฝรั่งบดและแป้งทอดมันฝรั่งให้พวกเรา”
“มันฝรั่ง หน้าตาเป็นอย่างไร ใครบอกว่ากินได้ มีพิษหรือไหม”
“พวกเรากินหมดแล้ว ไม่มีพิษ ตอนที่โยวเอ๋อร์เข้าเมืองไปกับเจ้าเคยเห็นพ่อค้าต่างเมืองนำมาขาย นางจำได้ วันนี้พอขึ้นไปเจอบนเขาจึงขุดกลับมา”
“เจ้าดูสิ นี่ก็คือมันฝรั่ง”
เมิ่งเอ้ออิ๋นพยายามย้อนความทรงจำในสมอง แต่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเห็นสิ่งนี้ที่ไหนมาก่อน
“ท่านพ่อ ท่านลืมแล้วหรือเจ้าคะ ครั้งก่อนท่านแม่ไม่สบาย พวกเราไปซื้อยาที่ร้านยาในเมือง ท่านเข้าไป ส่วนข้ารออยู่หน้าประตู ก็เลยเห็นมันฝรั่งนี้วางขายอยู่” เมิ่งเชี่ยนโยวพูดเตือน
“มีเรื่องเช่นนี้จริงๆ” เมิ่งเอ้ออิ๋นพลันนึกขึ้นได้ “ตอนที่ข้าออกมามีผู้คนห้อมล้อม ข้าก็ไม่ได้ดูให้ละเอียด ยังดีว่าโยวเอ๋อร์ของเราฉลาด เห็นครั้งเดียวก็จำได้แล้ว”
เมิ่งเชี่ยนโยวแอบพูดขึ้นในใจ : โชคดีที่ท่านไม่ได้ดูให้ละเอียด ไม่อย่างนั้นข้าจะโกหกยังไงล่ะ
“พี่รอง เอาแป้งทอดมันฝรั่งออกมาเถอะ พวกเรามาชิมด้วยกัน” เมิ่งเชี่ยนโยวรีบเปลี่ยนเรื่อง
เมิ่งฉีเปิดฝาหม้อ นำแป้งทอดมันฝรั่งออกมาวางในกะละมังสะอาดใบหนึ่งอย่างระมัดระวัง แล้วนำไปวางบนโต๊ะ พูดกับเมิ่งเอ้ออิ๋นว่า “ท่านพ่อ ท่านลองกินก่อนสักชิ้นสิ ลองดูว่าอร่อยหรือไม่ น้องสาวเป็นคนทำเลยนะขอรับ”
“ได้ พ่อกินก่อน ชิมฝีมือของลูกสาวพ่อ” เขาหยิบมาใส่เข้าปากกัดหนึ่งคำ จากนั้นก็กัดอีกคำ ร้องอุทานออกมาว่า “อร่อย! อร่อยมาก!”
“นี่ไม่ใช่อร่อยที่สุดนะ หากผสมแป้งสาลีแล้วเอาไปทอดในน้ำมัน จะยิ่งอร่อยกว่านี้อีก” เมิ่งเชี่ยนโยวรีบพูดขึ้น
“อร่อยมากแล้ว พ่อไม่เคยกินแป้งทอดที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน” เหมือนกลัวเมิ่งเชี่ยนโยวจะไม่เชื่อ กัดคำใหญ่อีกครั้ง
เมิ่งเชี่ยนโยวปลาบปลื้มใจ “ท่านพ่อ” คนนี้รักลูกอย่างไร้ขีดจำกัดจริงๆ
“พี่ใหญ่ พี่ก็กินด้วยสิเจ้าคะ” เมิ่งเชี่ยนโยวหยิบแป้งทอดมันฝรั่งชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงหน้าเมิ่งเสียน
“พี่ไม่หิวน่ะ เดี๋ยวค่อยกินก็ได้” เมิ่งเสียนขยับมือเล็กน้อยพูดขึ้น
“พี่ใหญ่ไม่สบายตรงไหนหรือ” เมิ่งเชี่ยนโยวถามอย่างไม่ตั้งใจ
“ปละ เปล่า พี่แค่เดินเหนื่อยเกินไปหน่อย อยากพักก่อนค่อยกินน่ะ”
“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ พี่ใหญ่พักก่อน ข้ากับพี่รองผัดอาหารอีกอย่างก็กินข้าวได้แล้ว วันนี้พวกเราจะกินมันฝรั่งมื้อใหญ่”
เมิ่งเสียนฝืนยิ้ม “เดี๋ยวข้าจะชิมฝีมือของน้องสาว”
เมิ่งเชี่ยนโยวมองท่อนแขนเมิ่งเสียนแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรออกมา หันหลังเอาแป้งทอดมันฝรั่งวางในกะละมัง ร้องเรียกเมิ่งฉีขึ้น “พี่รองช่วยข้าติดไฟหน่อย พวกเราผัดมันฝรั่งเส้นกันเถอะ”
“ได้เลย!” เมิ่งฉีล้างกระทะอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นจุดฟืน
เมิ่งเชี่ยนโยวยกถังน้ำมันขึ้น ออกแรงเทเต็มแรง ฝืนได้ออกมาหนึ่งตะหลิว แล้วใส่ลงในกระทะ รอจนน้ำมันร้อนแล้วใส่มันฝรั่งเส้นลงไป ใช้ความเร็วผัดกลับไปกลับมา
“หอมยิ่งนัก!” เด็กตัวน้อยถูกกลิ่นหอมดึงดูด วิ่งมาที่ข้างเตา มองกระทะตาปริบๆ
เมิ่งฉีก็กลืนน้ำลาย
“พี่รอง เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เมิ่งเชี่ยนโยวพูดเสร็จรีบตักมันฝรั่งเส้นใส่ถ้วย วางลงบนโต๊ะ พูดกับทุกคนว่า “คืนวันนี้ พวกเราจะกินมันฝรั่งมื้อใหญ่”