ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 016 ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 หญิงสาวผู้ไม่ได้รับการช่วยเหลือ

ครึ่งชั่วโมงก่อนที่เขาจะพบเด็กสาวนอนอยู่หน้าโรงพยาบาล รถยนต์สีดำถูกขับมาจอดตรงมุมอับหน้าโรงพยาบาล ที่มองจากมุมนี้ไม่สามารถเห็นป้ายทะเบียนรถได้ รถคันนั้นจอดนิ่งและไม่มีใครก้าวออกมาจากตัวรถ เมื่อแต่แล้วจู่ๆ ประตูผู้โดยสารูหลังก็เปิดขึ้นออกท่ามกลางแสงสลัว ทำให้มันก็ยากที่จะมองเห็นหน้าแต่ละคนได้ชัด และหลังจากนั้นไม่นาน โม่หันก็เห็นร่างของเด็กสาวร่างอาบที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดถูกเตะออกมาจากรถราวกับเป็นกระสอบข้าวที่โดนทิ้ง

เขาที่เห็นดังนั้นรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

เธอยังพอมีสติอยู่ และพยายามลุกขึ้นยืน มือกุมหน้าท้องขณะก้าวเดินด้วยขาสั่นระริก อาจเป็นเพราะว่าเธอไม่รู้ว่าจะไปทางไหนจึงก้าวไปได้เพียงสองก้าวก่อนทรุดตัวและหมดสติไปที่ด้านหน้าโรงพยาบาล

หลังจากนั้นเธอก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย

ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามามุงรอบๆ ตัวเด็กสาวที่นอนนิ่ง พวกเขางุนงงและเริ่มถกเถียงกันว่าตกลงเธอเสียชีวิตไปแล้วหรือยัง แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเธอสักคน

หัวหน้าจางย้อนกลับไปดูช่วงเวลาที่ประตูรถยนต์ต้องสงสัยเปิดออก เขาหยุดหน้าจอค้างไว้ที่ภาพของเธอซึ่งถูกถีบออกมาจากตัวรถ “แปลกจริง! ทำไมเด็กสาวคนนี้ถึงได้ถูกโยนออกมาจากรถแบบนั้นกันนะ”

ใบหน้าของโม่หันฉายแววเคร่งเครียด เขาขมวดคิ้วมุ่นพลาง คิดตามเงียบๆ อย่างด้วยความสงสัย เขาที่ตานิ่งเงียบมาตลอดจ้องมองไปที่รถซีดานสีดำบนหน้าจอ

หัวหน้าจางสัมผัสได้ว่าเด็กสาวคนนี้ต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่นอน เห็นได้ชัดว่าก่อนที่จะล้มลงหน้าโรงพยาบาล เธอถูกรุมทำร้ายจนบาดเจ็บมาแต่แรก คนพวกนั้นคงไม่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่ แต่หากเป็นแบบนั้นทำไมพวกเขาถึงเอาเธอที่สภาพร่อแร่ใกล้เสียชีวิตเต็มทีมาทิ้งไว้หน้าโรงพยาบาลกัน เขาไม่รู้แม้แต่ว่าจะเริ่มหาคำตอบให้กับเรื่องนี้อย่างไร

โม่หันถามขึ้น “พอจะตามหาคนที่อยู่ในรถได้ไหมครับ”

อีกฝ่ายส่ายหน้า “มันค่อนข้างยากเหมือนกันนะ ว่ากันตามจริงแล้ว เทปบันทึกภาพช่วงที่เธอถูกถีบออกมาเป็นมุมอับ เรารู้แค่เพียงสีและขนาดของรถเท่านั้น ส่วนป้ายทะเบียนกับและคนที่อยู่ข้างใน...แทบจะมองไม่เห็นเลย”

หัวหน้าจางมองไปยังที่โม่หันที่ตอนนี้ทำหน้ากังวล ถามขึ้นอย่างสงสัย “แล้วเด็กคนนี้ไปเกี่ยวข้องอะไรกับนายล่ะ เธอเป็นเหยื่อของคดีที่นายทำอยู่หรือเป็นฝ่ายจำเลยอย่างนั้นเหรือ”

“เปล่าหรอกครับ แค่คนรู้จัก ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคดีที่ผมทำอยู่ครับ” เขาตอบเสียงดังฟังชัด

คนฟังยกยิ้ม ตบบ่าเขาเบาๆ “ทนายโม่ นายมาที่นี่เป็นการส่วนตัวแถมไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับคดีของนายอีก ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเธอเป็นใครกัน”

เขาหัวเราะออกมาอย่างหมายจะเปลี่ยนเรื่อง “ยังมีอีกเรื่องที่ผมอยากให้ช่วยครับ”

อีกฝ่ายคนตบลงบนอกตัวเองอย่างมั่นใจ “บอกฉันมาได้เลย! ถ้าไม่ช่วยทนายโม่ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้แล้วจะให้ฉันจะไปช่วยใครได้ล่ะ! นี่นักกฎหมายคนดังแห่งเมือง S เชียวนะ! ”

โม่หันเอ่๋ยขึ้น “คุณช่วยผมหาประวัติของเด็กผู้หญิงอายุต่ำกว่าสิบปีที่หายตัวไปจากเมือง S ช่วงสิบปีที่ผ่านมานี้ให้ผมได้ไหมครับ แล้วก็ถ้าได้ข้อมูลของเด็กกำพร้ากับและเด็กที่ผู้ปกครองไม่ได้อยู่ในเมืองด้วยจะดีมากเลยครับ”

หัวหน้าจางสงสัย “นายจะเอาไปทำอะไรน่ะล่ะ”

ชายอายุน้อยกว่าตอบ “ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ ผมไม่เอาไปทำอะไรผิดกฎหมายหรอก อย่างไรยังไงผมก็เป็นทนายความนะครับ”

เขาเชื่อใจโม่หัน แม้โม่หันจะเป็นนักกฎหมายที่เชี่ยวชาญเรื่องกฎหมายเศรษฐกิจ แต่คดีที่เขาทำส่วนใหญ่ก็เป็นข้อพิพาทระหว่างเอกชน เขาไม่เคยรับทำคดีแพ่งสักครั้ง อย่างไรก็ตามความต้องการข้อมูลของเด็กผู้หญิงที่หายตัวไปของอีกคนฝ่ายก็ยังทำให้เขาหัวหน้าจางรู้สึกงุนงง

เขาเปิดตู้เก็บของแล้วะเริ่มพลิกกองเอกสารหา นิ้วเลื่อนนิ้วไปบนกระดาษที่มีฝุ่นเกาะสะสมอยู่ “ฉันให้ข้อมูลกับนายได้อยู่แล้ว ฉันไม่ได้ใช้ทำอะไร บางที่นายอาจได้ใช้มันช่วยฉันตามหาบางคนด้วย”

โม่หันกล่าว “ขอบคุณครับ ไว้วันหลังผมเลี้ยงข้าวตอบแทนนะครับ”

เขาปฏิเสธ “ไม่ล่ะ! ทนายโม่! ฉันมั่นใจว่ามีคนมากมายอยากไปทานข้าวกับนาย คนพวกนั้นที่เกี่ยวพันกับคดีความต่างก็อยากให้นายช่วยทั้งนั้น อีกอย่างฉันคิดว่าฉันควรไปพักสักหน่อยด้วย”

อีกฝ่ายยกยิ้ม หยิบเอกสารไว้ในมือ ก่อนลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างไม่อยากรบกวนเวลาของอีกคนไปมากกว่านี้ และขับรถมุ่งหน้ากลับไปยังสำนักงาน