ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 015 ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 เธอเป็นใครกันแน่

โม่หันไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เขาออกไปนั้น เธอก็ไม่ได้หลับเลยแม้แต่นิดเดียว

ว่ากันตามจริงคือเธอนอนหลับไม่ลง เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่เธอเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนทั้งชุดคนไข้ เธอกลับก็ไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่สักน้อย สิ่งที่เธอรู้สึกมีเพียงความเจ็บปวดและความหนาวเหน็บ ตลอดสองวันนั้นเธอซ่อนตัวอยู่ใต้กระดานลื่นในสนามเด็กเล่นและไม่มีใครจะหาเธอพบ ถ้าไม่เป็นเพราะว่าความหิวที่ทำให้ต้องออกไปหาอาหารประทังชีวิตที่ร้านค้า ป่านนี้เธอคงยังซ่อนตัวอยู่ที่เดิมแน่

แสงไฟในห้องดับลง ทิ้งไว้เพียงแสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเย็นอ่อน ที่สะท้อนเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่าง เธอเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าที่เขาให้เธอไว้ ทิ้งตัวนั่งบนเตียง รู้สึกอุ่นใจน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงของเขาจากด้านนอก เสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นตอนที่เขาเข้าไปอาบน้ำ และเสียงปิดประตูจากห้องข้างๆ ที่ดังขึ้นก่อนที่ความเงียบจะเข้ามาเยือน

เธอเพิ่งเริ่มรู้สึกง่วง จึงล้มตัวนอนบนเตียง ในขณะที่กำลังใกล้จะผล็อยหลับไปนั้นก็ได้ยินเสียงวุ่นวายจากอีกด้านของประตู เธออยากลุกขึ้นไปดูแต่ก็ต้องเซด้วยอาการมึนงง จู่ๆ ก็และรู้สึกหนักหัวขึ้นมาทันที

เธอไม่รู้ตัวว่าหมดสติไปตอนไหน เพราะตอนนี้ตัวเธอได้จมดิ่งไปใต้ทะเลลึกอีกครั้ง

ทะเลลึกที่ว่างเปล่าเหมือนกับตอนที่เธอพบว่าตัวเองกำลังจมลงไปในช่วงที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

อีกด้านหนึ่ง โม่หันเดินทางไปที่สถานีตำรวจอีกครั้ง

เขาแวะไปยื่นคำร้องขออุทธรณ์คดีที่เตรียมมา สิ่งที่เขาอยากรู้ตอนนี้คือตัวตนที่แท้จริงของเด็กสาวซึ่งกำลังอยู่ในบ้านของเขา รวมถึงการรับมือกับสถานการณ์ที่ชวนงุนงงที่เกิดขึ้นนี้ด้วย

เพราะคดีมากมายที่ต้องจัดการมาตลอดหลายปี เขาจึงกลายเป็นแขกประจำที่มาเยือนที่นี่อยู่บ่อยๆ จนคุ้นหน้าคุ้นตากับเจ้าหน้าที่หลายคน นี่เองที่ที่ทำให้เขาได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ในการทำคดี

“วันนี้หัวหน้าจางางอยู่ไหมครับ” เขาถามหนึ่งในเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยในของทีมสอบสวน

ทว่าอีกฝ่ายกลับจำทนายโม่คนดังไม่ได้ จึงชี้ส่งๆ ไปที่หนึ่งในหลายห้องด้านหลังห้องหนึ่ง “เขาอยู่ในห้องสอบสวนน่ะครับ ทำไมคุณไม่ไปรอในห้องทำงานเขาล่ะ”

เขาก้าวไปในห้องทำงานของคนอายุมากกว่า ก่อนจะนั่งรออย่างใจเย็น

ในที่สุดหัวหน้าจาางก็กลับมาที่ห้องทำงานในอีกราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา เขารู้สึกตกใจเมื่อเห็นโม่หันที่นั่งรอตัวตรงอย่างเงียบๆ ยามตอนที่ผลักประตูเข้ามา “ทนายโม่ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ”

“ผมมีเรื่องอยากจะให้ท่านช่วยหน่อยครับ”

หัวหน้าจางแตะศรีษะเขาเบาๆ ยกยิ้มขึ้น “ทำไมต้องสุภาพขนาดนี้ด้วยล่ะ เมื่อสักครู่นี้เสี่ยวเจ้าจางคนเล็กบอกว่ามีคนมาหา ฉันก็คิดอยู่ว่าใครกันนะ! ที่แท้เป็นนายนี่เอง! ไม่ได้มาที่นี่มาสักพักหนึ่งแล้วใช่ไหมนี่”

เขาวางเอกสารก่อน เดินไปกดน้ำก่อนส่งให้โม่หันหนึ่งแก้ว “ทนายโม่ นี่ต้องเป็นเรื่องสำคัญสำหรับนายแล้วล่ะมั้ง ถึงขนาดทำให้ต้องมาสถานีตำรวจด้วยตัวเองแบบนี้ มีเรื่องอะไรเหรือ อยากให้ฉันช่วยอะไรล่ะหรือเปล่า”

โม่หันพูดเข้าเรื่องทันที “ผมอยากให้ช่วยสืบเรื่องของคนคนหนึ่งให้หน่อยครับ”

ฝ่ายคนฟังเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขาก็รู้ได้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน เขาบอกให้โม่หันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม แล้วเอ่๋ยถามขึ้น “นายตามหาใครอยู่ล่ะ มีชื่อไหม”

เขาตอบกลับ “เธอจำชื่อของเธอไม่ได้ครับ”

คำตอบของเขาและมันทำให้หัวหน้าจางตกใจปนงุนงง “ไม่มีชื่อ? แล้วฉันจะตามสืบจากที่ไหนได้ล่ะเนี่ย”

เขาชะงักไปชั่วขณะ “เธอ... ความจำเสื่อมครับ ครอบครัวของเธอก็ไม่ได้ออกตามหาเธอเหมือนกัน ผมอยากให้ช่วยผมสืบประวัติของเธอให้หน่อย”

อีกฝ่ายครุ่นคิด “ถ้าอย่างนั้น... ก็ต้องใช้เส้นสายนิดหน่อย”

โม่หันย้อนครุ่นคิดนึกขึ้นกับตัวเอง “ท่านช่วยผมตรวจดูไฟล์จากกล้องวงจรปิด ตรงทางเข้าของโรงพยาบาลเมื่อเดือนที่แล้วก่อน ในวันที่ 14สิบสี่ เมษายน ได้ไหมครับ เธอถูกพบตัวครั้งแรกที่นั่น”

คนอายุมากกว่าลุกขึ้นและพาเขาไปยังห้องควบคุม ย้อนวิดีโอดูก่อนจะเลื่อนหาเทปบันทึกภาพเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลในวันนั้น

ชายสองคนนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจัง ค่อยๆ ตรวจดูอย่างละเอียดโดยไม่พลาดแม้แต่วินาทีเดียว โม่หันพยายามนึกเวลาที่แน่นอนที่เขาไปถึงโรงพยาบาลขณะที่ดูเทปซึ่งบันทึกเหตุการณ์หนึ่งชั่วโมงก่อนที่เขาจะไปถึง

ในช่วงครึ่งชั่วโมงก่อนที่เขาจะเดินทางไปถึงนั้น ชายหนุ่มก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในที่สุด