ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 003 ตอนที่ 3
ตอนที่ 3
คุณรู้จักฉันไหม
อันนาส่ายหัว “ฉันไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เป็นเด็กผู้หญิง เธอสวมชุดคนไข้ หน้าตาเธอซีดเซียวและแถมดูหวาดกลัวบางอย่าง เธอถามแต่ว่าคุณทำงานอยู่ที่นี้ใช่ไหม พอฉันตอบไปเธอก็เอาแต่นั่งรออยู่ในห้องค่ะ”
โหมวโม่หันฮั่นขมวดคิ้วและ้วเงียบลง
“อาจจะเป็นใครสักคนที่คุณรู้จักจากการทำคดีก่อนๆ หรือเปล่าคะ หรือไม่ก็อาจจะคนที่อยากให้คุณช่วยทำคดีให้ ดูน่าสงสารจัง”
“เธอได้พูดอะไรอีกไหม”
“ไม่เลยค่ะ เธอเอาแต่ยืนหลบมุมห้อง ก้มหน้ารออยู่ที่มุมห้องอย่างเดียว ฉันสงสารเธอเลยให้เธอไปนั่งรอในห้องรับรอง ถามเธอว่าอยากดื่มอะไรไหม แต่เธอก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำเลยค่ะ”
โหมวฮั่นโม่หันวางกระเป๋าลง และเพราะเขายังคงไม่รู้ว่าใครกันที่มาตามหาเขาเขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปดูในห้องรับรอง “ผมจะเข้าไปในห้อง พวกคุณรอด้านนอก”
เขาผลักประตูเข้าไป แผ่นหลังของเธอคือสิ่งแรกที่เขาเห็น เหมือนอย่างที่อันนาบอกไว้ เธอไว้ผมสั้น ผอมแห้งและดูซีดเซียว เธออยู่ในชุดคนไข้ นั่งอยู่บนเก้าอี้ในชุดคนไข้ ศีรีษะด้านหลังที่เขาเห็นก้มลงเล็กน้อย
“คุณมาตามหาผมหรือเหรอ” โหมวฮั่นโม่หันถาม
เด็กผู้หญิงที่นั่งอีกด้านหันกลับมาหา ก่อนจะลุกขึ้นยืนมามองเพื่อเผชิญหน้ากับเขา
พอตอนนั้นเองที่โหมวฮั่นโม่หันได้มองหน้าเธอชัดๆ เขาก็พบว่าใบหน้าของเธอเล็กเท่าฝ่ามือ และยังตัวเล็กอีกด้วย รวมถึงผมสั้นของเธอค่อนข้างยุ่งๆ กับดวงตาคู่สวยที่มองตรงมา ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะว่าเธออยู่ในชุดคนไข้จึงเลยทำให้เธอดูอิดโรย บอบบาง และไร้ชีวิตชีวาขนาดนี้
ท่าทางของเธอดูไร้ความรู้สึก วิญญาณเหมือนกับเป็นแค่หุ่นกระบอกสวยๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น
เธอสำรวจมองตามองมาที่เขา กวาดสายตาไปทั่วร่างของเขา ก่อนจะถามขึ้น “คุณรู้จักฉันไหมคะ”
โหมวฮั่นโม่หันขมวดคิ้วแน่น พยายามหาคำตอบให้กับเหตุการณ์แปลกๆ ที่เกิดขึ้นนี้ มีไม่กี่คนที่กล้าจ้องหน้าเขาแบบนี้ แม้แต่ตอนที่เขากำลังว่าความอยู่ในศาล เขาก็ไม่ค่อยได้สัมผัสความรู้สึกแบบที่เกิดขึ้นตอนนี้มากสักเท่าไหร่นัก เหมือนกับเขากำลังหลงทางอยู่ในหมอกหนาอย่างนั้นแหละ
“ขอโทษด้วยครับ ผมไม่รู้จักคุณ จริงๆ แล้ว อันที่จริงทำไมคุณถึงมาหาผมที่นี่้ล่ะครับ” เขาถามขึ้นเบาๆ
เด็กสาวมองกลับมาอีกครั้งด้วยแววตาคาดหวัง “คุณช่วยลองพยายามนึกหน่อยได้ไหมคะ มันสำคัญกับฉันมากจริงๆ”
โหมวฮั่นโม่หันหัวเราะขึ้นเบาๆ ก่อนจะแล้วส่ายหัว “ความจำผมไม่ได้แย่นะ และผมก็ไม่คิดว่าผมจะต้องทำนึกซ้ำอะไรอย่างนั้นอีกรอบด้วย”
หลังจากที่ได้ยินดังนั้น เด็กสาวก็รู้สึกผิดหวัง เธอเดินตรงมาหาโหมวฮั่นโม่หันก่อนที่จะหยุดตรงหน้าเขา เธอหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “ถ้าอย่างนั้น...คุณจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรยังไงคะ”
เธอตัวเล็กและสูงเกือบไม่ถึงไหล่เขาเท่านั้น แต่การแสดงออกของเธอกลับดูหนักแน่น โหมวฮั่นโม่หันหยิบกระดาษแผ่นนั้นจากเธอขึ้นมาดู ทำให้เขารู้พบว่ามันคือใบเสร็จรับเงินจากโรงพยาบาล
ใบเสร็จถูกลงวันที่ไว้เมื่อเดือนก่อน ตรงมุมมีลายเซ็นปรากฏฎอยู่ โหมวฮั่นโม่หัน – สำนักงานกฎหมายโหมวและเพื่อนทนายความโม่
แม้จะจ้องมองกระดาษใบนั้นมาสักพัก เขาก็ยังนึกไม่ออกไม่เห็นจะจำได้ว่าเคยไปเกี่ยวข้องทางการเงินอะไรกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ ในตอนนั้นที่เขารู้สึกสับสนอยู่นั้นเอง หลิวจื้อหย่วนก็เข้ามาในห้องอย่างเงียบๆระมัดระวัง พร้อมโค้งตัวขอโทษ “ทนายโหมวโม่ครับ ผมรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร”
“เกิดอะไรขึ้นนี่มันเรื่องอะไร” โหมวฮั่นโม่หันที่ถือใบเสร็จอยู่ในมือกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“คุณลืมไปแล้วหรือ เหรอ ครั้งที่แล้วที่เราไปเยี่ยมคุณตาที่ต้องการลงชื่อรับรองในพินัยกรรมของเขาที่โรงพยาบาลเขต มีกลุ่มคนปิดทางเข้าโรงพยาบาลไว้และไม่ยอมหลีกทางให้ เราเลยขับรถเข้าไปข้างในไม่ได้ คุณเป็นคนให้ผมออกไปดู ผมเลยเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น แต่ละเพราะว่าเธอไม่มีเงินในการรักษาแถมคุณเลยกลัวังวลว่าคุณตาจะเสียชีวิตก่อนที่จะได้ลงชื่อในพินัยกรรม คุณเลยยอมจ่ายเงินเพื่อส่งตัวเธอเข้ารักษาที่โรงพยาบาล ผมเป็นคนที่จัดการเอกสารทั้งหมดนั้นเองครับ”
หลิวจื้อหย่วนมองไปยังที่เด็กสาวที่อยู่ตรงข้ามเขา “เธอคือเด็กสาวผู้หญิงในวันนั้นครับ”
“แต่ผมยังไม่ได้บอกให้คุณลงชื่อผมเลยนะ” โหมวฮั่นโม่หันกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
จื้อหย่วนรู้สึกผิดเล็กน้อย “ผมไม่มีทางเลือกนี่ครับ พอตอนเธอถูกส่งตัวเข้ามารักษา เธอก็ไม่มีญาติที่ไหนเลย ทำให้ไม่มีใครเซ็นยินยอมให้เข้ารับการผ่าตัดได้สักคน ตอนพยาบาลถามชื่อผม ผมเลยเผลอพูดชื่อคุณออกไป อีกอย่างการใช้ชื่อของคุณก็สร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับสำนักงานกฎหมายของเราด้วยนะครับ”
เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอฟังบทสนทนาทั้งหมดของพวกเขาอยู่เงียบๆ