ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 002 ตอนที่ 2
บทตอนที่ 2
ทนายความโม่หมว
ที่หน้าทางเข้าศาล กองทัพนักข่าวกรูเข้ามาหามั่วหันโหมวฮั่นเมื่อเห็นเขาออกมา ก่อนจะเริ่มถามคำถามมากมายกับเขา “ทนายโม่โหมวครับ คุณมีอะไรจะพูดหลังจากชนะคดีนี้ไหมครับ”
“ทนายโม่โหมวคะ ทนายฝั่งฝ่ายตรงข้ามบอกว่าคุณมีหลักฐานไม่เพียงพอ คุณมีอะไรจะพูดไหมคะ”
“ทนายโม่โหมวครับ ดูเหมือนว่าทุกคนต่างก็จะคิดว่าผู้ฟ้องร้องเป็นฝ่ายผิด ในฐานะที่คุณเป็นผู้ดูแลคดีนี้ให้กับเขาอยู่ คุณคิดว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลในระหว่างการดำเนินคดีไหมครับ คุณติดสินบนให้กับผู้พิพากษาเท่าไหร่เพื่อที่จะให้ชนะคดีนี้ครับ”
โหมวฮั่นโม่หันก้าวที่เดินออกมาอย่างเฉยชา ทว่าเมื่อสิ้นเสียงที่ถามประโยคสุดท้าย การแสดงออกท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป เขาหยุดยืนอยู่ต่อหน้ากลุ่มนักข่าวที่เริ่มรุกรานเขาก่อนจะพูดขึ้นว่า “แค่เพียงเพราะพวกคุณคิดว่าคนบางคนเป็นคนผิดไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นเป็นคนผิดนะครับ เราชี้แจงความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมดในชั้นศาลไปแล้ว หากสื่อมวลชนยังคงสงสัยอยู่ ผมแนะนำให้พวกคุณไปเปิดวิดีโอบันทึกการตัดสินคดีในศาลดูอีกครั้งครับ ผมเชื่อว่าพวกคุณจะได้คำตอบ แต่ถ้าคุณไม่...”
ช่างภาพยังคงกดแฟลชบันทึกกันภาพไม่หยุด โหมวฮั่นโม่หันหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วะพูดต่อว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมคงต้องบอกได้เพียงแค่ว่าพวกคุณมันโง่”
เขาเดินผ่านไปข้างหน้า แล้วทิ้งกลุ่มนักข่าวที่กำลังเบิกตากว้างไว้ข้างหลัง โหมวฮั่นโม่หันขึ้นมานั่งในรถ ดึงเนกไทลงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หลิวจื้อหย่วนที่รออยู่ด้านหน้ารถตบมือให้เขา “ทนายโม่โหมว เป็นการตอบโต้ได้ที่สุดยอดไปเลยนะครับ หลังจากผ่านมาเป็นเดือน ในที่สุดเราก็ชนะคดีจนได้ คุณเห็นท่าทางโกรธแค้นของทนายฝั่งตรงข้ามหรือเปล่าครับ มันเกินกว่าที่พวกเขาจะทนเหลืออดได้มากจริงๆ”
“จริงครับ! ทนายโหมว โม่ ‘เจ้าของเจ้าแห่งวาจาอาบยาพิษที่ยิ่งใหญ่’ ของเรา ที่ผู้ครองสถิติชนะทุกคดีมาตลอดห้าปี!” เสี่ยวจ้าจางจางน้อยที่นั่งอยู่ในห้องโดยสารที่นั่งข้างคนขับเข้าผสมโรงพูดแทรกขึ้นมาด้วย
โหมวฮั่นโม่หันผู้เหนื่อยล้าที่นั่งอยู่ด้านหลัง นวดคลายบริเวณคิ้วก่อนเอ่ยปากจะสั่งขึ้น “กลับไปสำนักงาน”
“คุณยังจะกลับไปอีกเหรอหรือครับ! ทนายโหมว โม่ คุณไม่ได้นอนมาสองวันแล้วนะครับ! อย่างไรยังไงเราก็ชนะคดีแล้วคุณน่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่านะครับ เก็บแรงของคุณไว้ เดี๋ยวพวกเราจะคอยดูแลที่สำนักงานเองครับ”
“ใช่ครับ พวกสาวๆ ที่สำนักงานก็กำลังรอให้คุณกลับมามีแรงฟิตปั๋งอยู่นะครับ!” เสี่ยวจางจ้าจางน้อยล้อเลียนเขา ทุกคนในวงการต่างก็รู้ว่าเขาเป็นตำนานในวงการกฎหมาย ตั้งแต่เขาตั้งสำนักงานกฎหมายมา เขาก็กลายเป็นผู้นำในแวดวงนี้ภายในเวลาเพียงสามปี ยังไม่รวมถึงความจริงที่ว่าเขาไม่เคยแพ้คดีแม้แต่คดีเดียว พ่วงด้วยรูปลักษณ์ของเขา ชายหนุ่มวัยสามสิบปีที่มีหน้าตาภูมิฐานพร้อมกับหุ่นโปร่งสมส่วนที่ดูดี แค่เขามองเพียงแวบเดียว ก็ทำให้ไม่ว่าสาวๆ คนไหนก็เป็นต้องตกหลุมรักได้ง่ายๆกันหมด
นี่คงเป็นสาเหตุผลว่าทำไมสำนักงานกฎหมายโหมวโม่ถึงมีสาวๆ ที่ครองตัวเป็นโสดมากมายนัก
“ยังมีงานค้างที่สำนักงานอยู่น่ะ คุณไม่เข้าใจหรอก อีกอย่างรถของผมก็อยู่ที่นั้นด้วย ต้องไปเอากลับมาก่อนจะกลับบ้าน” โม่หมวฮั่นหันพิงตัวเข้ากับเบาะที่นั่งด้านหลัง เขาชนะคดีก็จริงแต่มันก็โดนสูบพลังงานของเขาไปมากทีเดียว
หลิวจื้อหย่วนสตาร์ตทรถอย่างช่วยไม่ได้ เขาอยากต้องการจะเกลี้ยกล่อมให้ทนายโม่กลับบ้านไปพักผ่อน แต่เหลือบสังเกตเห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเขาจากผ่านกระจกมองหลัง และเขาก็รู้ว่าคงยากเปล่าประโยชน์ที่จะโน้มน้าวคนบ้างานอย่างแบบนี้ คงจะดีกว่าถ้าปล่อยให้เขาใช้ช่วงเวลานี้ในการพักผ่อนในรถ คิดได้ดังนั้นจึงยอมทำตามที่เขาขอและพาไปส่งที่สำนักงานกฎหมาย
เมื่อเขามาถึงสำนักงาน โหมวโม่ฮั่นหันจัดเนกไท และเสื้อผ้า และ จากนั้นจึงถือคว้ากระเป๋ามาถือ เขากลับไปอยู่ในสภาพเดียวเป็นเหมือนกับตอนที่เขาออกไปข้างนอกเมื่อเช้านี้ มีชีวิตชีวา และเดินตรงไปข้างหน้าตามทางเดิน ข้างหลังเขามีหลิวจื้อหย่วนและเจ้าเสี่ยวจาางน้อยเดินตามมา
อย่างไรก็ตาม โหมวฮั่นโม่หันรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ เมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้อง
ยิ่งเขาเดินเข้ามาก็ยิ่งรู้สึกว่าหลายคนต่างพากันมองไปทางห้องรับรอง
“ทนายโม่โหมว...ในที่สุดคุณก็มาสักที” อันนา เลขาของเขาเดินมาหาเขาอย่างรีบร้อน
“นี่มันอะไรกัน” โม่โหมวฮั่นหันถามขึ้นด้วยเสียงแหบต่ำอย่างงุนงง
“มีใครบางคนตามหาคุณอยู่ค่ะ เขารอพบคุณที่ห้องรับรองตั้งแต่เมื่อเช้าที่คุณออกไปที่ศาลเมื่อเช้า”
โหมวฮั่นโม่หันมองเข้าไปในห้องเงียบๆ ก่อนจะตอบ “แต่ผมไม่มีตารางนัดกับใครวันนี้นะครับ”