ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 036 ตอนที่ 36
ตอนที่ 36 พี่น้องต่างขั้ว
“ถ้าเบื่อก็มาได้ ตราบใดที่เธอไม่มารบกวนพี่ทำงาน” โม่หันเอ่ยอย่างช้าๆ
“[จริงเหรือคะ]” น้ำเสียงสูงขึ้นกว่าปกติอย่างดีใจจนปิดไม่มิด
“ครับอื้ม”
ทุกคนในรถมองไปที่เขาหลังจากวางสายโทรศัพท์ แววตาสงสัยของหลิวจื้อหย่วนส่งประกายชัดด้วยเพราะเขานั่งอยู่เบาะข้างๆ โพล่งถามขึ้น “เจ้านายครับ เธอเป็นน้องสาวของคุณจริงๆ เหรือครับ”
เขาตอบเสียงเรียบเฉย “ใช่สิ ไม่อย่างนั้นไม่งั้นเธอจะเป็นน้องสาวของใครล่ะ ของคุณเหรือ”
“ว่าแต่คุณไปมีน้องสาวตั้งแต่เมื่อไรครับ เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ เหรือ ทำไมพวกเราไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลยล่ะครับ” อีกฝ่ายยังคงถามต่อ
เขามองตรงไปข้างหน้าพลางตอบนิ่งๆ “แม่ของผมรับเลี้ยงเธอตอนเธออยู่ต่างประเทศ เพิ่งกลับมาและจะมาอยู่ที่นี่สักพักน่ะ”
“เธอเป็นน้องสาวบุญธรรมสินะครับ” หลิวจื้อหย่วนอ้าปากค้าง “มิน่าล่ะ เธอถึงใช้คนละนามสกุลกับคุณ”
เรื่องที่ครอบครัวทนายโม่มีน้องสาวบุญธรรมทำให้คนที่นั่งอยู่เบาะหลังรถสนใจขึ้นมา “เด็กสาวผมสั้นๆ ที่เห็นเมื่อวานที่สำนักงานน่ะเหรือ”
“ฉันเห็นเธอเมื่อวาน เธอตาโตเป็นประกายสดใสดีนะ หน้าตาสวยเชียวแหละ”
“เธออายุเท่าไรเหรือคะ ดูยังเด็กอยู่เลย ยังเป็นนักเรียนอยู่ใช่ไหมคะ”
โม่หันที่ได้ยินคำถามมากมายถูกส่งมาจากด้านหลังรถก็หัวเราะออกมา “เธอเป็นเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นแหละครับ ยังเรียนอยู่ ไม่ต้องสงสัยเกี่ยวกับเธอขนาดนั้นหรอก”
“จะไม่สนใจได้อย่างไรล่ะครับ เธอเป็นน้องสาวของคุณนะ” หลิวจื้อหย่วนกล่าว “เอาจริงนะครับเจ้านาย ผมไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงครอบครัวของคุณเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำว่า ‘น้องสาว’ จากปากคุณเลยนะยครับ เนี่ย เป็นโอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆ นะครับ”
โม่หันเขาทำเพียงยกยิ้มขึ้น เขาค่อนข้างไม่สนิทกับพ่อแม่ต่างจากที่คนอื่นๆ เป็นกัน พ่อของเขาเข้มงวดและไม่ค่อยพูดกับเขา ในขณะที่แม่เขามักจะเรียกเขาเข้าไปหาและชวนพูดคุยในเรื่องที่เขาไม่อยากจะพูดถึงนัก
น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขาเป็นเด็กที่เติบโตมาภายใต้แรงกดดันจากพ่อแม่ของเขา และยังมีเรื่องเกี่ยวกับเขาอีกมากที่ยังไม่มีคนพูดถึง
หลังจากมาถึงสำนักงาน เขาก็เริ่มทำงานตามปกติ เขาเข้าประชุมและตรวจดูเอกสารการเงินของคดีที่รับผิดชอบอยู่ ต่อสายหาหลายคนเพื่อรวบรวมข้อมูลทุกด้านของคดีที่ทำอยู่
กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ ชีวิตที่มีแต่งาน งาน และงาน
เขายังทำงานต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งต้องหยุดลงเมื่อซย่าชิงอีมาถึงในช่วงเกือบเย็น
จางลี่ที่เรียนรู้จากความผิดพลาดที่ทำให้ทนายโม่ตำหนิเธอเมื่อวานแล้ว เมื่อเห็นซย่าชิงอี เธอจึงรีบพาเธอมาส่งที่ห้องทำงานของโม่หันด้วยตัวเอง
ซย่าชิงอีรู้ว่าจางลี่คงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แม้จะแต่งหน้าปกปิดแค่ไหนแต่ก็ยังเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเธอ และถึงแม้ว่าปากจะฉีกยิ้มแต่แววตาของเธอกลับไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเธอคงนอนไม่ค่อยหลับเพราะหลังจากโดนโม่หันตำหนิ ซย่าชิงอีเลยเอ่ยปลอบเธอ “พี่ชายของฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย คุณคงรู้สึกแย่ที่โดนตำหนิเมื่อวาน อย่าเอามาใส่ใจเลยนะคะ”
จางลี่ไม่คิดว่าซย่าชิงอีจะปลอบตัวเอง เธอนิ่งไปชั่วขณะ “... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เป็นความผิดของฉันเองที่ทำไม่ถูกต้อง”
“คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลยค่ะ คุณก็แค่ทำหน้าที่ของคุณ เขาทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปเอง”
“แต่ว่า... ”
“แต่อะไรคะ อย่าคิดมากเลยค่ะ แค่ฟังที่ฉันพูดก็พอ”
จางลี่มองซย่าชิงอีอย่างประหลาดใจ นิสัยของซย่าชิงอีต่างจากเจ้านายของเธอโดยสิ้นเชิง เขาทั้งเข้มงวด ให้ความสำคัญกับทุกสิ่ง ทำทุกอย่างเป็นงานไปหมด รวมถึงสีหน้าท่าทางเรียบเฉย น้อยนักที่จะเห็นรอยยิ้มของเขา หากแต่ซย่าชิงอีกลับต่างออกไป เพียงแค่มองตาเธอก็รู้สึกถึงพลังงานที่เต็มเปี่ยม เธอช่างพูดช่างเจรจาและมีรอยยิ้มติดใบหน้าอยู่เสมอ ทั้งยังใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นและรู้จักเห็นใจผู้อื่นด้วย
พวกเขาช่างเป็นพี่น้องที่นิสัยต่างกันสุดขั้วจริงๆ