ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 037 ตอนที่ 37
ตอนที่ 37 ดูดีเป็นพิเศษ
ซย่าชิงอีเดินเข้ามาในสำนักงานและทักพี่ชายของตนที่ก้มหน้าทำงานอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง พยักหน้ารับรู้ก่อนกลับไปจดจ่อกับงานตรงหน้าอีกครั้ง
เธอมุ่ยหน้าเมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจเธอสักนิด จากนั้นก็เดินวนไปมาในห้องทำงานของเขาก่อนเลือกหนังสือเล่มหนึ่งออกมาอ่าน น่าเสียดายที่หนังสือในห้องทำงานของเขาส่วนใหญ่เกี่ยวกับกฎหมาย เธออ่านไปได้สักพักก็รู้สึกหนักที่เปลือกตา ความง่วงงุนเข้าจู่โจมเธอ เด็กสาวจึงวางหนังสือลงก่อนเหลือบมองโม่หันที่ยังคงทำงานอยู่แล้วผลักประตูออกไปนอกห้องเงียบๆ ด้วยอยากออกไปสูดอากาศด้านนอก
หลี่จิ้ง ผู้ช่วยของโม่หันที่นั่งอยู่ข้างนอกห้องทำงานเห็นซย่าชิงอีเดินออกมาจากห้องก็ลุกขึ้นถามทันที “มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ”
เธอสะดุ้งตกใจ “ไม่มีอะไร...หรอกค่ะ ข้างในมันอบอ้าวไปหน่อยเลยออกมาเดินข้างนอกเฉยๆ”
“งั้นฉันไปเอาน้ำมาให้ไหมคะ คุณอยากดื่มอะไรไหม”
“ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไร”
ซย่าชิงอีชี้ไปทางห้องที่โม่หันนั่งทำงานอยู่ เอ่ยถามขึ้น “ปกติพี่ชายของฉันเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ”
“คุณหมายความว่าอะไรเหรอคะ ที่ว่าเป็นแบบนี้” คนถูกถามไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอะไร
“แบบที่เอาแต่ทำงานแล้วก็ไม่พูดอะไรเลยแบบนี้น่ะค่ะ”
หลี่จิ้งหัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชมโม่หัน “ตั้งแต่ฉันเข้ามาทำงานที่นี่ ทนายโม่ก็เป็นแบบนี้มาตลอด เขาเข้มงวดและละเอียดตอนทำงานมากๆ เลยแหละค่ะ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพูดแต่เขาก็ทำให้ฝ่ายตรงข้ามในศาลพูดไม่ออกได้เหมือนกัน เป็นหนึ่งในทนายความที่เป็นที่รู้จักและประสบความสำเร็จที่สุดของเมืองเราเลยค่ะ ถ้าบริษัทไหนมีคดีแพ่ง ทนายคนแรกที่จะถูกนึกถึงก็คือเขาค่ะ”
เธอมองรอยยิ้มกว้างของหลี่จิ้งอย่างไม่อาจไปขัดความคิดพร่ำเพ้อของเธอ “จริงๆ แล้ว...เขาอาจไม่ได้เป็นคนอย่างที่คุณคิดก็ได้นะคะ”
หลี่จิ้งมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย “คุณเป็นน้องสาวของเขา ต้องรู้จักทนายโม่มากกว่าพวกเราอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ”
เธอส่ายหน้า “ฉันไม่ได้รู้จักเขามากขนาดนั้นหรอกค่ะ จริงๆ แล้วฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เรา...ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว”
“แต่ถึงอย่างนั้นร... คุณก็เป็นน้องสาวของเขานี่คะ”
“ฉันเป็นน้องบุญธรรมน่ะค่ะ ถูกรับมาเลี้ยงตอนอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น ตอนนั้นพี่เขาอยู่ที่นี่ เราเลยไม่มีโอกาสได้เจอกัน” เธอพบว่าตัวเองเคยชินกับการโกหกไปเสียแล้ว แทบจะไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่พูดไปเมื่อครู่แม้แต่น้อย
“อย่างนี้นี่เอง...” หลี่จิ้งถอนหายใจออกมา
ซย่าชิงอีพูดต่ออย่างสบายๆ “ไม่ว่าจะอยู่บ้านหรือที่ทำงาน ทนายโม่ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนักหรอกค่ะ ถ้าไม่นอนก็อ่านหนังสือ ออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำ เวลาเราหิวก็ไม่ได้ทำอาหารแต่ออกไปทานอาหารข้างนอกแทน”
หลี่จิ้งรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินดังนั้น เธอถามขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสปนเขินอาย “แล้ว...เขาตอนเขาใส่ชุดลำลองอยู่บ้าน เขาดูดีไหมคะ”
ซย่าชิงอีหัวเราะ “ก็ไม่ได้แตกต่างจากปกติมากขนาดนั้นหรอกค่ะ... พี่เขาก็แต่งตัวเหมือนเดิมของเขาอยู่ตลอดแหละ”
“เป็นไปได้ยังไงกันคะ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ... ถ้าอย่างนั้น...วันหลังฉันจะถ่ายรูปแล้วเอามาให้คุณดูละกันนะคะ”
สำหรับหลี่จิ้ง ซย่าชิงอีท่าทางเป็นมิตรกว่าทนายโม่อยู่มากโข ยิ่งเธอพูดคุยกับเธอก็ยิ่งรู้สึกสบายใจ เธอดูสบายๆ และน่าเข้าหาทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน มีรอยยิ้มประดับหน้าอยู่เสมอ จนถึงตอนนี้ที่เธอพูดถึงพี่ชายของเธอในระยะเผาขนขนาดนี้แต่ก็ยังยิ้มได้
ซย่าชิงอีนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ หลี่จิ้งที่กำลังทำงานอยู่ ถึงแม้จะไม่ได้แตกต่างจากการนั่งในห้องทำงานของโม่หันมากนัก แต่การได้นั่งคุยแก้เบื่อกับหลี่จิ้งอยู่ที่นี่ก็นับว่าดีกว่ามาก บางครั้งพนักงานคนอื่นๆ ในสำนักงานก็แวะผ่านมาทักทายและพูดคุยกับเธอ
อย่างไรก็ดีกว่าการต้องอยู่กับพี่ชายบ้างานที่ไม่คิดจะพูดอะไรออกมาสักคำอยู่แล้ว