ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 038 ตอนที่ 38

ตอนที่ 38 อย่ามานอนหลับที่นี่อีก

ในห้องทำงาน โม่หันเงยหน้าขึ้นหลังจากเวลาผ่านไปนาน ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าซย่าชิงอีออกไปจากห้องแล้ว ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอคือตอนที่เธอยังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ บนโซฟา แม้เขาจะรู้ดีว่าเธอคงไม่เข้าใจเนื้อหาในหนังสือนั้นสักนิดคำ

เขาลุกขึ้นออกไปดูเธอพลางวางเอกสารในมือลงแล้วลุกขึ้นออกไปดูเธอ โม่หันเขาเห็นเด็กสาวธอทันทีที่เดินออกจากห้อง คนที่กำลังถูกตามหาตัวกำลังนั่งอยู่ข้างหลี่จิ้ง ยิ้มกว้างขณะที่พลางพูดคุยกับพนักงานชายอีกคน

เขามุ่นคิ้ว พนักงานชายคนนั้นลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นเขา จากนั้นก็เอ่ยทักทายอย่างรีบร้อนแล้วก่อนหยิบเอกสารเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

“ทำไมเธอออกมาข้างนอกล่ะ” เขาถามเธอขึ้น

ซย่าชิงอีหงุดหงิดเล็กน้อยที่ชายหนุ่มที่เธอคุยด้วยเมื่อครู่รีบหนีไปทันทีที่เห็นเขา “อยู่แต่ในห้องมันอึดอัดนี่คะ ฉันเลยออกมาเดินข้างนอก”

“พี่ไม่ได้บอกไม่ให้เธอรบกวนเวลาทำงานของคนอื่นเหรือ”

“ฉันไม่ได้รบกวนนะคะ เขาเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อสักครู่นี้ เราเลยแวะคุยกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง เขาไม่ได้อู้งานซะหน่อยค่ะ” เธอตอบกลับ ไม่ยอมลงให้กับคำกล่าวหาของพี่ชาย

“เธอไม่ควรเดินไปทั่วแบบนี้ แล้วตอนที่เดินออกมาก็ไม่ได้บอกพี่นี่ ใช่ไหม”

“แค่จะเดินออกจากห้องทำงานพี่ ฉันต้องบอกด้วยเหรือ อีกอย่างถ้าฉันบอกตอนที่พี่กำลังทำงานอยู่จะ ไม่กลายเป็นว่าฉันไปรบกวนเวลาทำงานของพี่อีกเหรอกหรือคะ”

หลี่จิ้งตัวสั่นด้วยความกลัวอยู่เงียบๆ ข้างเธอระหว่างที่มองทั้งคู่คุยกันอย่างเงียบๆ เธอไม่เคยเห็นใครกล้าเถียงทนายโม่แบบนี้เลย

เขานิ่งอึ้งเมื่อเผชิญหน้ากับ ‘น้องสาว’ ที่เพิ่งโผล่มาของเขา เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไงอย่างไรที่คนเจ้าสำนวนในศาลอย่างเขาซึ่งสามารถจัดการกับสถานการณ์ต่างๆ ได้ง่ายๆ จะเถียงไม่ออกเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ

“ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ” เธอมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน ตัดบทไม่ทะเลาะกับเขาอย่างรู้ดีว่าเป็นวิธีที่ใช้รับมือกับโม่หันอย่างได้ผล

เป็นไปดังคาด เขาทำเพียงมองเธอก่อนถอนหายใจออกมา “เดี๋ยวพี่ไปส่งเธอเอง ดึกมากแล้ว”

“พี่จะกลับมาที่นี่อีกเหรือ”

โม่หันก้มมองนาฬิกาและพบว่าเวลาสองทุ่มแล้ว “ไม่แล้วล่ะ ได้เวลาเลิกงานแล้ว”

ความสนใจของทุกคนในสำนักงานพุ่งตรงไปยังเขาเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด พวกเขาต่างงุนงง พวกเขขาไม่ต้องทำงานล่วงเวลาจนถึงสามทุ่มเหรือ ทำไมทนายโม่ถึงกลับบ้านเวลานี้ ปกติเขาอยู่เป็นคนสุดท้ายตลอดเลยนี่

เขามองไปรอบๆ สำนักงานแล้วะบอกพนักงาน “ทุกคนทำงานหนักกับคดีเมื่อเช้าแล้ว คืนนี้ไม่ต้องทำงานล่วงเวลาหรอกครับ กลับบ้านกันได้แล้ว”

ทุกคนต่างเบิกตากว้างที่ได้ยินดังนั้น เกิดอะไรขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้รับอนุญาตให้เลิกงานตอนสองทุ่ม ดูไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด

ทนายโม่ไม่ได้สังเกตท่าทางของพนักงานที่แสดงออกมาต่างกันไป เขากลับเข้าไปเก็บของในห้องทำงานก่อนถือกระเป๋าและกุญแจรถ ออกจากสำนักงานไปพร้อมกับซย่าชิงอี

แต่ไม่ว่าอย่างไรนิสัยเดิมของเขาก็แก้ยาก โม่หันที่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำงานไม่วายจะสั่งให้

หลิวจื้อหย่วนส่งข้อมูลเกี่ยวกับข้อพิพาทของศูนย์การค้าเชิ่งต้ามาทางอีเมลก่อนออกมาจากสำนักงาน

เมื่อถึงบ้าน ซย่าชิงอีก็เดินตรงไปยังห้องนอนของโม่หัน อาบน้ำก่อนเอาผ้าห่มมานอนบนพรมข้างเตียงของเขาที่เธอนอนประจำ

“กลับไปนอนที่ห้อง” เขาเห็นเธอเอนตัวลงนอนบนพรม หลับตาเตรียมพร้อมจะเข้านอนเรียบร้อยแล้ว ขณะที่เดินเข้ามาหยิบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้อง

“วันนี้ฝนไม่ได้ตกแล้วะก็ยังไม่มืดมากด้วย ทำไมยังชอบมานอนบนพรมในห้องผมอีกล่ะ” เขาขมวดคิ้วขณะเดินไปมาในห้อง เธอหลับตานอนหลับเงียบๆ รู้สึกเกร็งเล็กน้อยอย่างกลัวว่าเขาจะจับเธอโยนออกจากห้องไป

เมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้หลับจริง เขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ๆ แล้วก้มมองอย่างเหลืออดนิดๆ “ผมจะบอกไว้ก่อนว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ พรุ่งนี้ผมจะซื้อพรมอีกผืนที่เหมือนกันกับของผมไปไว้ที่ห้องของคุณ แล้วก็อย่ามานอนหลับที่นี่อีกนะครับ”

เธอถอนหายใจก่อนผ่อนคลายร่างกายลง มุมปากยกยิ้มเล็กๆ อย่างดีใจที่ได้นอนที่นี่ต่ออีกวัน ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อได้นอนใกล้ๆ เขาที่นี่แบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก