ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 039 ตอนที่ 39

ตอนที่ 39 เธอในอ้อมแขน

โม่หันไม่เคยเจอใครที่ดื้อด้านขนาดนี้มาก่อน เขาเดินออกไปจากห้องพร้อมเสื้อผ้าในมือ หลังจากนั้นจึงไปทำงานที่เหลือต่อให้เสร็จ

ในตอนที่เขากำลังจะปิดประตูก็ได้ยินเสียงเบาดังมาจากพื้น “ปิดไฟให้ด้วย ขอบคุณค่ะ”

โม่หันเอื้อมมือไปกดปิดไฟให้พลางส่ายหัวอย่างเอือมๆ

เขานั่งทำงานต่อในไม่กี่ชั่วโมงต่อมา มีประชุมทางไกลกับกับนักกฎหมายที่ทำงานอยู่ต่างประเทศเพื่อปรึกษาเกี่ยวกับการแบ่งหุ้นของศูนย์การค้าเชิ่งต้า เมื่อประชุมเสร็จ เขามองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาห้าทุ่ม

นวดคลึงสันจมูกเบาๆ ก่อนปิดคอมพิวเตอร์ และเตรียมตัวเข้านอน

ชายหนุ่มรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่พบกองบางอย่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มอยู่บนพรมข้างเตียงเมื่อกลับมาที่ห้อง พอเปิดไฟดูชัดๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอคือซย่าชิงอีนั้นเอง เขาก่อนปิดไฟและใช้แสงจันทร์ที่สาดเข้ามาในห้องนำทางเดินไปที่เตียง

ซย่าชิงอีนอนหลับอย่างเงียบเชียบ เธออย่างแทบจะไม่ส่งเสียงใดออกมานอกจากเสียงลมหายใจแผ่วเบา เขาคิดว่าคงได้นอนหลับสนิทอย่างที่เป็นมาตลอดทุกคืน

แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นดังนั้น เพราะในตอนที่กำลังจะผล็อยหลับไป เขาก็ได้ยินเสียงร้องสะอื้นเบาๆ มาจากที่ใกล้ๆ เสียงแผ่วเบานั้นดังขึ้นราวกับเจ้าของเสียงกำลังกลั้นไม่ให้ร้องไห้ออกมา

เขาพยายามไม่สนใจแต่เสียงนั้นกลับดังชัดขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงร้องไห้ในตอนท้าย เขาตื่นขึ้นมาในทันที ดูเหมือนว่าต้นทางของเสียงร้องนั้นจะมาจากพื้นที่ซย่าชิงอีนอนอยู่

เขาลุกจากเตียงมาเปิดโคมไฟ แสงสลัวสว่างไปทั่วห้อง โม่หันเอามือป้องตาขณะที่ปรับตาให้ชินกับแสง หลังจากนั้นจึงหันไปมองและได้เห็นบางอย่างที่จะเขาจะคงไม่มีทางลืมไปตลอดชีวิต

พรมถูกดันไปอีกด้านหนึ่งอย่างยุ่งเหยิง ซย่าชิงอีนอนขดตัวราวกับเป็นลูกบอล บนร่างไม่มีสิ่งใดปกคลุมนอกจากชุดนอนบางๆ ที่สวมอยู่ แขนทั้งสองข้างกกกอดตัวเองเอาไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ร้องไห้ออกมา คิ้วขมวดแน่นหากันเมื่อเธอเริ่มร้องไห้หนักขึ้นด้วยท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว ห้องทั้งห้องดังก้องไปด้วยเสียงร้องของเธอ

เขาอยู่ในอาการตกใจ คุกเข่าลงข้างๆ เธอแล้วะจับตัวเธอเบาๆ เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่รู้ว่าเธอยังหลับอยู่หรือไม่ “คุณเป็นอะไรไป”

เธอยังคงร้องไห้ ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาขณะที่ร้องไห้จนตัวสั่นระริก “ปล่อย... ฉัน... ไป... ขอร้อง... ”

อีกฝ่ายสงสัยว่าเธอคงกำลังฝันอยู่ เขากอดเธอเอาไว้พลางเรียกชื่อเธอไปด้วย อย่างต้องการปลุกเธอให้ตื่นจากฝัน “ตื่นสิครับ! มันเป็นแค่ความฝัน! ”

เด็กสาวยังคงไม่หยุดร้องไห้ จนตอนนี้เขาแยกระหว่างน้ำตากับเม็ดเหงื่อบนใบหน้าเธอไม่ออกแล้ว ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงระเต็มหน้า ซย่าชิงอีเธอตัวสั่นพร้อมร้องไห้และพึมพำออกมา เอาแขนป้องศรีษะเอาไว้ราวกับกำลังซ่อนตัวจากอะไรบางอย่าง เขาอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆที่จะเป็นห่วง เธอไม่เคยร้องไห้ให้เห็นเลย และเมื่อนึกถึงตอนที่เขาคิดว่าเธอแค่ฝันร้ายก็รู้สึกปวดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงร้องของเธอ โม่หันทำได้เพียงเขย่าตัวเธอแรงๆ ให้ตื่นจากฝัน “ซย่าชิงอี! ซย่าชิงอี! ตื่นสิ!”

อาจเป็นเพราะเธอได้ยินเสียงของเขา จังหวะลมหายใจจึงเริ่มกลับมาเป็นปกติ ในที่สุดเธอก็ลืมตาขึ้นมา สายตาว่างเปล่าคลอไปด้วยน้ำตาที่จ้องมองมาที่เขาบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงไม่รู้ตัวว่าเมื่อสักครู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาจ้องเธอกลับอย่างเป็นกังวล เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นผ่านนิ้วมือของเขาขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

“คุณเป็นอะไรไป” ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเธอได้สติขึ้นมาแล้ว

ซย่าชิงอียกมือแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ภายในลำคอแห้งผากและรู้สึกเจ็บ เธอไม่รู้ตัวว่าตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร ทำได้เพียงมองโม่หันด้วยแววตางุนงง ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามเขาอย่างไรดี

“ฝันร้ายเหรือ” โม่หันคลายอ้อมแขนลงก่อนนั่งลงข้างเตียงของตัวเอง

เมื่อเธออ้าปากจะพูดก็รู้สึกคอแห้งอย่างกับกระดาษทราย “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ... ”