ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 001 ตอนที่ 1
ตอนที่ 1
โรงพยาบาล
บทนำ
ในตอนนั้น เธอไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน อยู่ในความฝันที่พร่ามัวหรือความจริงที่เลือนรางกันแน่
ราวกับว่ากำลังจมอยู่ใต้มหาสมุทรลึกที่มองไปทางไหนก็เห็นเพียงน้ำสีคราม รอบตัวไม่ปรากฏฎสิ่งใด และบรรยากาศก็มันก็เงียบสงัดเหลือเกิน เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงเกลียวคลื่นที่สาดกระทบเข้าหาชายฝั่ง ร่างไร้สติของเธอลอยเคว้งออกไปท่ามกลางมหาสมุทรลึก และถูกกระแสลมพัดผ่านช้าๆให้ต้องหนาวสั่นอย่างช้าๆ
และเธอนอนหมดสติอยู่ที่ตรงนั้นเป็นเวลานาน...
“คุณ...คุณ คุณฟื้นแล้ว! ”
เธอถูกพบนอนราบกับเตียงพร้อมอาการปวดหัวอย่างรุนแรงจนเหมือนมันจะแตกเป็นเสี่ยงๆ และแผลพุพองเหมือนโดนไฟไหม้บริเวณหน้าท้อง ความเจ็บปวดที่หลังทำให้เธอไม่สามารถทนนอนนิ่งอยู่บนเตียงได้ มือของเธอสั่นขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
“หมอจางคะ รีบมาดูอาการเธอทีค่ะ!”
เสียงที่ดังขึ้นข้างๆ เธอค่อยๆ แผ่วเบาลงเรื่อยๆ แต่ความเจ็บปวดที่ร่างกายได้รับกลับยิ่งรุนแรงขึ้น เธอไม่สามารถแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาเพื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบข้างได้
“ดูเหมือนเธอจะ...หมดสติไปอีกแล้วค่ะ”
เมื่อได้ยินดังหลังประโยคนั้นจบ ทุกๆ อย่างก็เงียบลง เธอจมหายไปในความเงียบใต้ทะเลลึกนั้นอีกครั้ง ดินแดนอัศจรรย์ที่กว้างใหญ่และไม่เคยพบเจอที่ไหนมาก่อน มีเพียงที่แห่งนั้นเท่านั้นที่เธอจะไม่รู้สึกทรมานอีกต่อไป
“เธอสลบไปอีกครั้งแล้วจริงๆ ค่ะ...” พยาบาลพยายามเปิดตาและใช้ไฟฉายส่องไปในตาของเธอ ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างยอมแพ้ “ทำอย่างไรยังไงดีคะหมอ นี่มันครั้งที่สี่ของอาทิตย์นี้แล้วนะคะ...”
พยาบาลคนเดิมหันไปมองด้านหน้าห้องคนไข้ จากนั้นเมื่อจัดการกับสายน้ำเกลือจนเข้าที่ เธอก็หันไปหาหมอจางที่รีบเข้ามาดูอาการแล้วเอ่ย ก่อนจะถามขึ้น “หมอคิดว่าอย่างไรคะ เธอจะฟื้นหรือเปล่าคะ”
หมอจางพลิกดูประวัติการรักษาของเธอแล้วละตอบอย่างสิ้นหมดหวัง “อาทิตย์นี้คงผมต้องติดตามดูอาการเธออย่างใกล้ชิดอีกครั้ง แถมเธอยังถูกส่งมาเพราะอาการบาดเจ็บสาหัสจนทำให้เลือดออกในปอด ถ้าเป็นคนปกติคงตายไปแล้ว”
ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องคนไข้ ทั้งสองคู่ยืนที่พิงตัวกับด้านข้างเตียงคนไข้พลางมองไปยังยังคนไข้ผู้ป่วยที่นอนไม่ได้สติขณะระหว่างที่คุยกันอย่างไม่รีบร้อน “อืม หมอจาง คุณคิดอย่างไรยังไงกับประวัติของคนไข้คนนี้คะ นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วแต่ก็ยังไม่เห็นว่าจะมีเพื่อนหรือญาติคนไหนมาเยี่ยมเลยสักคนเลย อย่างเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตนอย่างนั้นแหละ”
“จากที่ผมได้ยินมา ผู้หญิงคนนี้ถูกพบที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล มีคนมุงรายล้อมดูเธอกันใหญ่ตอนเห็นว่าเธอนอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ ใครๆ ก็ทุกคนคิดว่าเธอตายเป็นผีดิบไปแล้วทั้งนั้นแถมวิ่งหนีกันกระเจิง! ”
“ถ้าอย่างนั้น ใครกันคะที่ส่งเธอมาที่โรงพยาบาล ไหนจะค่าผ่าตัด ค่ารักษาพยาบาลอีกมหาศาลที่ต้องจ่ายอีกอีกมหาศาลอีก” พยาบาลถามขึ้นมาอย่างประหลาดใจ จากที่เธอเข้าใจ โรงพยาบาลไม่เคยไม่ทางรับรักษาคนไข้ที่อยู่ๆ ก็มาล้มป่วยตึงแถวที่ ล็อบบี้แถมยังเกือบจะเสียชีวิตอย่างนี้ อาจจะดูไร้ความเมตตาไปหน่อยแต่เพราะไม่ว่าอย่างไรความตายเองก็เป็นสิ่งที่โรงพยาบาลพบเจออยู่ได้ทุกวันที่นี้อยู่แล้ว พวกเขาต่างก็คุ้นชินกับมัน
“ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ดูเหมือนว่าใครคนนั้นจะจ่ายเงินก้อนโตมาให้แล้วล่ะ นอกจากนี้ยังดูแลเรื่องเอกสารทั้งหมด แถมยังจัดการกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการดูแลรักษาเธอ และยังอนุญาตให้เราผ่าตัดเธอได้ด้วย แถมค่าใช้จ่ายในการรักษาที่เพิ่มมาบางครั้งก็มีคนเข้ามาก็จ่ายค่าผ่าตัดให้เธอด้วยเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน”
“โห เป็นคนที่ใจดีจังเลยนะคะ แล้วค่ารักษาอื่นๆ ก็จ่ายให้ด้วยหรือเหรอคะ”
“ใครกันนะกันนะที่จะยอมจ่ายเงินเพื่อรักษาให้คนที่ไม่รู้จักกันแบบนี้! ต้องเป็นใครสักคนที่เธอรู้จักแน่ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพื่อนหรือเป็นญาติก็ได้”
พยาบาลสาวมองคนไข้ที่ดูซูบผอมและซีดเซียวซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียง เธอก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด “ถ้าอย่างนั้นอืม ถ้าเธอเป็นคนที่ไม่รู้มีที่มาที่ไปจริงๆ คงจะดีถ้าเธอฟื้นขึ้นมานะคะ แต่ถ้าเธอตายที่นี้ล่ะคะ เราจะทำอย่างไรยังไงกันดี”
หมอจางกรอกตาอย่างสิ้นหวังไปทางพยาบาล “ถ้ามันจะแย่ขนาดนั้นจริงๆ เธอคงอาจกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา และนั่นจะเป็นปัญหามาก”
เขาก้มมองนาฬิกาแล้วะปิดหน้ารายงานการรักษาลง “ครับ ถึงเวลาที่ผมต้องไปไปเปลี่ยนกะแล้ว คอยดูอาการเธอไว้ ถ้ามีอะไรคืบหน้าบอกผมนะครับ”
พยาบาลดึงรั้งเขาไว้แล้ว หัวเราะ เธอว่าขึ้นก่อนจะพูดขึ้น “ฉันก็ต้องไปดูคนไข้ห้องอื่นเหมือนกันค่ะ แต่ฉันละไม่คิดว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาเร็วๆ นี้หรอกค่ะ”
ประตูห้องคนไข้ปิดลงอีกครั้ง ทิ้งให้ผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงท่ามกลางความเงียบในห้อง
เธอนอนนิ่งไร้สติมาเป็นตลอดอาทิตย์สัปดาห์แล้ว ราวกับจมอยู่ในห้วงความฝันในทะเลลึก....ที่ไม่มีปราศจากทางออก