ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 001 ตอนที่ 1

[ส่วนที่ 1 ภาคหงส์น้อยผู้สูงศักดิ์] ตอนที่ 1 เห็นคาตาว่าคบชู้

ราชวงศ์ต้าเซวียน รัชศกหนิงซี เมืองหลวงเยี่ยจิง ฤดูร้อน ยามบ่าย

แสงแดดส่องต้องหน้าต่างกรอบลายดอกไม้ ดูมัวซัว แสงสีทองเส้นเล็กละเอียดเต้นระยิบไปมา ปกคลุมห้องนอนของหญิงสาวจนเกิดเป็นความงดงามอันขมุกขมัวชนิดหนึ่ง

“คุณหนูตื่นแล้ว...” สาวใช้ชุดกระโปรงลายดอกไม้ดอกเล็กๆ อดตาหลับขับตานอน เฝ้าอยู่หน้าเตียงสองวันสองคืน

พอเห็นขนตายาวของหญิงสาวที่อยู่บนเตียงขยับคราหนึ่ง คล้ายกำลังจะตื่น สาวใช้ดีใจเป็นอย่างยิ่ง กระโจนตัวลุกขึ้นจับหน้าผากหญิงสาวที่อยู่บนเตียง เมื่อพบว่าไข้ลดลงมาก ก็รีบวิ่งไปตักน้ำ

หญิงสาวที่หลับอยู่บนเตียงอายุไม่ถึงสิบห้า เพราะการนอนอย่างยาวนานทำให้ผมยาวดำสลวยของนางแผ่กระจายยุ่งเหยิง แม้นางยังรู้สึกงุนงง ประสาทสัมผัสยังไม่ปะติดปะต่อ ใบหน้าซูบผอมไปบ้าง แต่ยังคงเห็นเค้าความงามของสาวแรกรุ่นดุจดอกไม้แรกแย้ม

ถ้าจะบอกว่าอวิ๋นหว่านชิ่นตื่นเพราะเจ็บปวดไปทั้งร่าง มิสู้บอกว่าเสียงร้องอุทานของสาวใช้ต่างหากที่ทำให้นางตกใจตื่น

นางมองเตียงไม้สี่เสาสลักลวดลายดอกชบา เสาเตียงแขวนประดับผ้าไหมสวยหรู ห่างจากกันไม่ไกลกับหน้าต่าง ชูซย่ากำลังยืนอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งไม้ติดคันฉ่อง นางเป็นสาวใช้จากเรือนมารดาในจวนรองเจ้ากรมกลาโหม ซึ่งอวิ๋นหว่านชิ่นพาไปอยู่ด้วยตอนแต่งเข้าจวนโหว[footnoteRef:1] ใบหน้าอ่อนเยาว์ของชูซย่าในตอนนี้ดูอวบๆ ชอบกล [1: โหว บรรดาศักดิ์ขุนนางระดับสอง (ระดับหนึ่งสูงสุด) เทียบเท่ากับพระยา หรือ Marquis ส่วนตำแหน่งแตกต่างกันตามแต่ละบุคคล]

อวิ๋นหว่านชิ่นตะลึงงัน นางรีบจับขาของตัวเอง พบว่าผิวพรรณเนียนละเอียด นุ่มนิ่มมีน้ำมีนวล ไม่ใช่ผิวของผู้ป่วยที่โรยรา หยาบกร้าน ผอมแห้งแรงน้อยอีก

ข้างเตียงด้านหนึ่ง บนโต๊ะสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีกล่องของขวัญวางกองไว้ กล่องหนึ่งในนั้นถูกเปิดออก เห็นรูปสลักเจ้าแม่กวนอิมมรกตองค์หนึ่ง ของขวัญชิ้นนี้ จวนท่านลุงเป็นคนให้มา

นี่เป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุครบสิบสี่

ใช่ งานเลี้ยงฉลองวันเกิดเล็กๆ ในปีนั้น ท่านพ่ออวิ๋นเสวียนฉั่งเชิญสหายขุนนางมาไม่น้อย

นางกับน้องสาวอวิ๋นหว่านเฟยพาเหล่าคุณหนูของสหายท่านพ่อกลุ่มหนึ่งไปเล่นในสวนหลังเรือน และนางไม่ทันระวัง พลัดตกลงไปในสระบัว ทำให้เป็นไข้ นอนซมอยู่บนเตียงหลายวัน

ตอนนี้ปากของนางมีรสขม ดวงตามีน้ำรื้นๆ คลอหน่วย กลับมาแล้ว นางกลับมาในอดีตตอนอายุสิบสี่

และยังคงเป็นบุตรสาวของอวิ๋นเสวียนฉั่ง รองเจ้ากรมกลาโหมฝ่ายซ้ายแห่งราชวงศ์ต้าเซวียน เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ผู้มีอนาคตไกล

อายุสิบสี่...อวิ๋นหว่านชิ่นขยำผ้าห่มที่นุ่มลื่น แม้ไป๋เสวี่ยฮุ่ยจะเลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินใหญ่แล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องอีกมากมายที่สามารถแก้ไขได้!

อวิ๋นหว่านชิ่นแย้มยิ้มก่อนถอนหายใจ ชาติที่แล้วนางเป็นคุณหนูติดบ้านผู้เรียบร้อย จึงไม่รู้ว่าเมื่อใจคนดำจนถึงขีดสุดแล้วจะชั่วร้ายเพียงใด

เช่นเดียวกับสวี่ฮูหยินมารดาผู้ให้กำเนิดนาง พอรู้ว่าหมาป่าตาขาว[footnoteRef:2]ญาติผู้น้องอย่างไป๋เสวี่ยฮุ่ยมีสัมพันธ์ลับกับสามีอวิ๋นเสวียนฉั่ง ก็ทุกข์ใจและป่วยกระเสาะกระแสะเรื่อยมา หลังคลอดบุตรชายอวิ๋นจิ่นจ้ง สุขภาพก็ยิ่งทรุดโทรมลง จนหมดหนทางเยียวยาและเสียชีวิตในที่สุด [2: หมาป่าตาขาว คำเปรียบเปรยของจีน หมายถึงคนเนรคุณ]

ขณะสวี่ฮูหยินนอนป่วยและกำลังจะเสียชีวิต ไป๋เสวี่ยฮุ่ยที่อยู่ข้างเตียงได้สาบานกับญาติผู้พี่ว่าจะดูแลบุตรกำพร้าทั้งสองของนางเป็นอย่างดี

หลังจากได้เป็นฮูหยินใหญ่ ไป๋เสวี่ยฮุ่ยก็ได้แสดงให้เห็นว่าตนอ่อนโยนและเมตตากับเด็กกำพร้าทั้งสอง ทั้งยังร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าหลุมฝังศพสวี่ฮูหยินอยู่หลายครา จนเป็นที่ชื่นชมของคนในจวน

อวิ๋นหว่านชิ่นเองก็ถูกเปลือกนอกของไป๋เสวี่ยฮุ่ยบังตา นางยอมวางปมในใจเรื่องไป๋เสวี่ยฮุ่ยคบชู้กับบิดาตอนที่มารดายังมีชีวิตอยู่ลงชั่วคราว เพื่อน้องชายและตัวนางเอง เพื่อความสงบสุขในเรือน แล้วให้ความเคารพและเชื่อฟังคำสั่งสอนของไป๋เสวี่ยฮุ่ยดุจมารดาแท้ๆ

ส่วนน้องชายอวิ๋นจิ่นจ้ง ไป๋เสวี่ยฮุ่ยผู้เป็นแม่เลี้ยงก็พาไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ภายนอกดูเหมือนแม่เลี้ยงเอาใจใส่ดูแลบุตรชายของฮูหยินคนก่อนอย่างพิถีพิถัน จนเป็นที่กล่าวขวัญไปทั่ว แต่ลับหลัง นางกลับตามใจและปล่อยปละละเลยให้อวิ๋นจิ่นจ้งกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ ดื้อรั้น ติดความหรูหราและสมบูรณ์แบบ จนทำให้อวิ๋นเสวียนฉั่งผู้เป็นสามีเอือมระอาอยู่บ่อยๆ

พอไป๋เสวี่ยฮุ่ยคลอดลูกชาย อวิ๋นเสวียนฉั่งก็ไม่สนใจไยดีลูกชายคนโตอย่างอวิ๋นจิ่นจ้งอีก คิดเพียงว่าจะมอบมรดกของตระกูลทั้งหมดให้กับไป๋เสวี่ยฮุ่ยและลูกชายคนเล็กที่ตนเอ็นดู

หลังจากอวิ๋นหว่านชิ่นแต่งออกไป อวิ๋นจิ่นจ้งไม่มีคนปกป้อง ไป๋เสวี่ยฮุ่ยก็วางแผนให้อวิ๋นจิ่นจ้งไปมาหาสู่กับขุนนางคู่อริของอวิ๋นเสวียนฉั่ง จนถูกอวิ๋นเสวียนฉั่งไล่ออกจากบ้านด้วยความโมโห จากนั้น คนที่ไม่มีใครสั่งสอน หรือคนไร้บ้านอย่างอวิ๋นจิ่นจ้งจึงกลายเป็นผีพนัน ชีวิตตกต่ำลงเรื่อยๆ อย่างน่าเวทนายิ่ง

การทำให้ลูกชายคนเดียวของพี่สาวเสียผู้เสียคนเช่นนี้ เป็นการทำตามคำสาบานที่เคยพูดไปร้องไห้ไปต่อหน้าพี่สาวที่นอนป่วยอยู่บนเตียงว่าจะดูแลลูกๆ ของนางอย่างดีเช่นนั้นหรือ!

พออวิ๋นหว่านชิ่นคิดถึงน้องชายขึ้นมา สายตาเย็นชาก็แดงระเรื่อ ปล่อยผ้าห่มที่ขยำไว้ในมือออก แล้วกำมือแน่น

ภายหลัง ไป๋เสวี่ยฮุ่ยได้จัดแจงให้อวิ๋นหว่านเฟยบุตรสาว หรือคุณหนูรองแห่งจวนรองเจ้ากรมกลาโหม มีสัมพันธ์ในทางลับกับมู่หรงไท่ หลานคนรองของจวนโหว หรือสามีของอวิ๋นหว่านชิ่น

หลังจากแต่งงานกับมู่หรงไท่ อวิ๋นหว่านชิ่นก็ไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์ อีกทั้งสุขภาพก็แย่ลงเรื่อยๆ

ส่งผลให้สิงฮูหยินหรือฮูหยินย่าที่เอ็นดูหลานคนโปรดอย่างมู่หรงไท่มาตลอดเตรียมห้องหับไว้สำหรับอนุภรรยาของหลานแล้ว ส่วนอวิ๋นหว่านชิ่น นางก็เย็นชาลงและกดดันไปหลายครั้ง ซึ่งมู่หรงไท่เองก็ไม่เคยออกโรงปกป้องภรรยาตน เพราะความจริงแล้วที่เขาแต่งงานก็เพราะต้องการยศถาบรรดาศักดิ์เพื่อเอาใจท่านปู่กับท่านย่าเท่านั้น

ในเวลาเช่นนี้ แม่เลี้ยงไป๋เสวี่ยฮุ่ยก็มักพาลูกสาวอวิ๋นหว่านเฟยหรือน้องสาวมาเยี่ยมพี่สาวเสมอ แต่แท้ที่จริงต้องการช่วยให้อวิ๋นหว่านเฟยกับพี่เขยมู่หรงไท่สนิทสนมกันมากขึ้นต่างหาก เผื่อหลังจากที่อวิ๋นหว่านชิ่นเสียชีวิต อวิ๋นหว่านเฟยจะได้ขึ้นแทนที่ตำแหน่งฮูหยินแห่งจวนโหว!

สองแม่ลูกคู่นี้ ล้วนมีพฤติกรรมแย่งชิงสามีผู้อื่น ด้วยการยอมเป็นเมียน้อยก่อน! อวิ๋นหว่านชิ่นกำมือแน่นจนเล็บแทบหัก อยากหัวร่อที่ตนคล้ายมีอะไรมาบังตาในชาติภพก่อน ถึงได้เชื่อแม่เลี้ยงอย่างสนิทใจเช่นนั้น

จวบจนอวิ๋นหว่านเฟยหักห้ามใจไม่ไหว มาจวนโหวอีกครั้ง แล้วจงใจแสดงความสัมพันธ์ของตนกับพี่เขยให้พี่สาวเห็น หวังให้พี่สาวโกรธจนอาการป่วยกำเริบ จะได้เสียชีวิตเร็วขึ้น

นางเริ่มจากการบอกสาวใช้ให้ไปเรียกพี่สาวอวิ๋นหว่านชิ่นออกมาเดินเล่น แต่อันที่จริงกำลังล่อให้อวิ๋นหว่านชิ่นเดินไปยังสวนดอกไม้หลังเรือน

อวิ๋นหว่านชิ่นที่กำลังเจ็บออดๆ แอดๆ ก็พยายามลากสังขารมาโดยมีชูซย่าคอยพยุง กระทั่งถึงสวนหลังเรือน และเห็นอวิ๋นหว่านเฟยโน้มคอมู่หรงไท่ลงมา แนบร่างเข้าหา แล้วกอดกระหวัดรัดดั่งงูไม่ยอมปล่อย พลางพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด “ท่านพี่เขยๆ เฟยเอ๋อร์ไม่อยากให้ท่านเข้าไปอยู่กับท่านพี่เลย อยู่เป็นเพื่อนเฟยเอ๋อร์นะ”

อวิ๋นหว่านชิ่นในยามนั้นพลันล้มพับลงในอ้อมแขนชูซย่า ชูซย่าก็ตะลึงงันกับภาพที่เห็นตรงหน้าเช่นกัน แต่กลัวว่าอวิ๋นหว่านชิ่นจะโมโห จึงพูดเสียงสั่น “...คุณหนูรองจงใจแสดงให้เราดู! ฮูหยิน เรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ...”

ทว่าในยามนั้น อวิ๋นหว่านชิ่งกลับดื้อดึง นี่เป็นบ้านของนาง เป็นเรือนของนาง แต่น้องสาวนางกลับหน้าไม่อาย มายึดของของนางหน้าตาเฉยด้วยการลอบมีสัมพันธ์กับสามีนาง แล้วนางผู้แต่งเข้ามาในจวนโหวอย่างถูกต้องตามประเพณี เหตุใดถึงต้องไปด้วย

หลังจากโกรธอยู่สักพัก ก็สงบลง ด้วยอยากรู้ว่า คนทั้งสองจะพากันไปถึงจุดไหน!

เหตุใดคนทั้งสองถึงไร้ยางอายเช่นนี้!

อวิ๋นหว่านชิ่นโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างใจเย็น แล้วใช้ดวงตาดุจกระจกใสของนางจ้องมอง

มู่หรงไท่เป็นบุรุษหน้าหยก รูปร่างเพรียวลม หล่อเหลาเอาการ ก่อนสละโสดมีสาวน้อยในเมืองหลวงรุมล้อมอยากได้เป็นคู่ครองมากมาย ทว่ายามนี้กำลังโอบน้องเมียไว้ในอ้อมแขน แย้มยิ้มพลางว่า “น้องเฟย ไยวันนี้พูดไม่รู้เรื่องเล่า พี่อยู่เป็นเพื่อนเจ้านานแล้ว ชิ่นเอ๋อร์กำลังจะตื่น พี่ต้องไปดูนางก่อน ไม่อย่างนั้นนางต้องออกมาตามหาแน่...”

อวิ๋นหว่านเฟยรู้สึกไม่ยุติธรรม จึงจับแขนพี่เขยไว้ไม่ยอมปล่อย พลางพูดด้วยน้ำตาคลอหน่วย “น้องก็เป็นคุณหนูแห่งจวนรองเจ้ากรมเหมือนกันนี่ แต่ทุกครั้งที่พบหน้าพี่เขยกลับต้องหลบๆ ซ่อนๆ แถมยังต้องฉวยโอกาสตอนที่ท่านแม่คุยกับท่านพี่มาพบพี่เขยอีก เฟยเอ๋อร์ไม่สนใจ ครั้งนี้พี่เขยต้องอยู่เป็นเพื่อนเฟยเอ๋อร์นานหน่อย...”

คำก็พี่เขย สองคำก็พี่เขย เรียกได้อย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง แถมยังมีเสียงสูงเสียงต่ำ ฟังไพเราะเสนาะหู คล้ายกำลังร้องเพลงดูดวิญญาณอย่างไรอย่างนั้น คล้ายตอนอยู่ในจวนรองเจ้ากรม แล้วทำกระเง้ากระงอดเรียกร้องความสนใจจากท่านพ่อ

อวิ๋นหว่านชิ่นเข้าใจแล้วว่า แม่เลี้ยงที่เปลือกนอกทำเป็นใจดีมาเยี่ยมตนทุกครั้ง แท้จริงแล้วต้องการดึงตนให้อยู่ด้านใน แล้วให้ลูกสาวของนางออกมายั่วยวนสามีตนให้ลุ่มหลง!

เช่นนี้เจ้ายังถือว่าตนเองเป็นคุณหนูแห่งจวนรองเจ้ากรมอยู่อีกหรือ อวิ๋นหว่านชิ่นคิดแล้วก็หัวเราะเยาะออกมา

เจ้าอย่าลืมเชียวว่า ตอนที่มารดาเจ้าไป๋เสวี่ยฮุ่ยตั้งท้องเจ้าอยู่นั้น นางพักอาศัยในจวนรองเจ้ากรมในฐานะญาติห่างๆ เท่านั้น กระทั่งสถานะก็ไม่มี นอกจากนี้นางยังเป็นผู้ไปเคาะประตูและขึ้นเตียงเจ้าบ้านเสียเอง! เจ้าเป็นได้เพียงลูกนอกสมรสของนางคณิกาเท่านั้น! เป็นคุณหนูที่ไหนกัน!

ช่างหน้าด้านพูดออกมาได้!

“พี่เขย...” อวิ๋นหว่านเฟยส่งเสียงออดอ้อน น้ำตาหยดแหมะ ทำให้ผู้พบเห็นสงสารจับใจ นางพูดพลางรั้งตัวมู่หรงไท่ไว้ “ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนจิตใจดี สงสารท่านพี่ ห่วงว่าถ้าท่านพี่มาพบเห็นเราเข้าจะ...แต่ท่านพี่สุขภาพทรุดโทรมลงเรื่อยๆ ขนาดลงจากเตียงยังยากลำบาก ไม่มีทางมาพบเห็นเราหรอก ท่านพ่อก็มักรู้สึกเศร้าเสียใจ ที่ท่านพี่ไม่สามารถมีลูกสืบสกุลให้ลูกเขยอย่างท่านได้ ถ้าขืนยังทำอะไรไม่ได้เช่นนี้...เฟยเอ๋อร์...” พูดถึงตรงนี้ อวิ๋นหว่านเฟยก็หน้าแดง “เฟยเอ๋อร์ยอมทำหน้าที่นี้แทนท่านพี่เอง เว้นเสียแต่พี่เขยจะไม่รับน้ำใจ”

มู่หรงไท่ถูกหญิงสาวยั่วยวนจนทำอะไรไม่ถูก จึงช้อนคางนางขึ้น จงใจพูด “เอ๋? หน้าที่อะไรหรือ”

อวิ๋นหว่านเฟยคิดว่าพี่สาวของนางน่าจะใกล้มาถึงแล้ว ไหนเลยจะยอมปล่อยพี่เขยไปง่ายๆ จึงใช้มือลูบไล้ทรวงอกของพี่เขย พลางว่า “ก็คลอดลูกชายตัวอวบอ้วนให้พี่เขยเยอะๆ อย่างไรเล่า” ว่าแล้วก็พูดเข้าเป้าด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “คนเขาอยากจะมีลูกให้พี่เขยนี่”

พออวิ๋นหว่านชิ่นนึกถึงตรงนี้ ก็อดขำไม่ได้

เพราะต้องการแย่งผู้ชาย เจ้าถึงกับทำตัวตกต่ำได้ถึงเพียงนี้ เป็นคุณหนูแห่งจวนรองเจ้ากรมตรงไหนมิทราบ น่าจะเป็นนางโลมดาวเด่นของหอโคมเขียวมากกว่า!

พอมู่หรงไท่ได้ยินเช่นนี้ ไหนเลยจะมีใจกลับห้องไปเฝ้าภรรยาที่ป่วยอยู่อีก จึงพูดอ้ำๆ อึ้งๆ “...ครั้งก่อนๆ...ก็ไม่เห็นเจ้าท้องนี่”

อวิ๋นหว่านเฟยหน้าแดง คำพูดของนางไหนเลยจะเหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ “พี่เขยต้องทำอีกหลายๆ ครั้ง เฟยเอ๋อร์สุขภาพดีมาก ไม่ขี้โรคเหมือนท่านพี่...”

มู่หรงไท่ขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าเขาหวั่นไหวแล้ว อวิ๋นหว่านชิ่นเห็นสามีผู้หล่อเหลาดุจเทพบุตร กดน้องสาวของตนเองชิดติดกำแพงสีอ่อนในสวน พลางครางออกมาเบาๆ “น้องเฟย...”

เสียงร่วมรักนัวเนีย เหมือนเสียงพายุฝนในคืนวันอันมืดครึ้มและหนาวเหน็บ ฮูหยินตัวจริงจึงต้องก้าวออกมาอย่างไม่ปรานี

ขนาดอยู่ในจวนโหวแท้ๆ ยังใจกล้าหน้าด้านร่วมรักกันกลางวันแสกๆ เช่นนี้ ถ้าออกนอกจวนไปจะเหลือหรือ

อวิ๋นหว่านชิ่นทั้งโกรธทั้งขำ หายใจไม่ทั่วท้องอยู่ในอ้อมแขนของชูซย่า นางรู้สึกแน่นหน้าอก เหมือนถูกหินก้อนใหญ่กดทับ

ชูซย่าร้อนใจ รีบเตือนสติที่ข้างหู

“ฮูหยิน!”

ชายหญิงที่กำลังมัวเมาความใคร่ได้ยินเสียงดังในระยะใกล้ ก็ตกใจ รีบผละออกจากกัน

เห็นชัดว่าใบหน้าของฝ่ายหญิงซ่อนความปีติยินดีไว้ไม่อยู่ แต่กลับตีสีหน้าตื่นกลัวและละอายใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนส่งเสียงแผ่วเบา “ท่านพี่...ข้า...”

ส่วนชายหนุ่ม หลังตกอกตกใจไปชั่วครู่ ก็รีบก้าวเข้ามา