ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 059 ตอนที่ 59
ตอนที่ 59 ไม่ให้ฉันเข้าก็อย่ามาเสียใจทีหลัง
อวี๋กานกานกำลังจะโทรศัพท์หาซูจือจิ้งถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นเองก็มีรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำมาจอดอยู่ตรงข้างถนน คนขับรถลงจากรถ จากนั้นเดินไปที่นั่งด้านหลังเปิดประตู อวี๋กานกานเห็นโจวหย่วนเฉวียนลงมาจากรถ
ผู้ชายเมื่อครู่ที่ขวางเธอไว้ตรงทางเข้าโรงแรม เมื่อเห็นโจวหย่วนเฉวียนก็ปั้นหน้ายิ้มทันที ฟิ้ว วิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าโจวหย่วนเฉวียน ทักทายอย่างเปี่ยมไปด้วยไมตรีจิต “สวัสดีครับคุณหมอโจว ในที่สุดคุณก็มาแล้ว ผมคือเลขาจัง ท่านประธานหลินสั่งให้ผมลงมารับคุณโดยเฉพาะ”
โจวหย่วนเฉวียนเช็กแฮนด์กับเลขาจัง พูดอย่างเกรงใจ “ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณรอนานเลย พอดีรถค่อนข้างติดเลยมาช้านิดหน่อย”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ผมเองก็เพิ่งลงมารอเมื่อกี้เอง” เลขาจังพูดพลางหลีกทาง น้อมศีรษะงอเอวและผายมือ “เชิญคุณหมอโจวเข้าด้านในเลยครับ”
โจวหย่วนเฉวียนเห็นอวี๋กานกานที่ยืนอยู่แถวนั้นพอดี เขามองอวี๋กานกานผ่านๆ จากนั้นเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับเลขาจัง
เมื่อครู่โจวหย่วนเฉวียนมองอวี๋กานกานด้วยสายตาของผู้ที่อยู่เหนือกว่า ราวกับกำลังบอกว่าคนอย่างอวี๋กานกาน ไม่มีวันขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกันกับตนได้หรอก
อวี๋กานกานแสยะยิ้มอย่างเหนื่อยหน่าย
ตอนที่เธอไปหาโจวหย่วนเฉวียน สายที่โจวหย่วนเฉวียนรับไม่ใช่หน้าม้าแต่มีคนต้องการให้เขาไปตรวจดูอาการให้จริงๆ อีกทั้งคนที่โจวหย่วนเฉวียนต้องไปตรวจ ดันมาเป็นคนเดียวกันกับเธอเสียได้ ดูเหมือนว่าคนที่ขอร้องให้ช่วยจะไม่เชื่อใจหมอที่พี่ซูแนะนำให้ ดังนั้นเลยเชิญ “หมอเทวดา” โจวหย่วนเฉวียนผู้เลื่องชื่อระบือนามในเมืองนี้มาด้วย
ถ้าเธอรู้เร็วกว่านี้ว่าอีกฝ่ายเชิญโจวหย่วนเฉวียนมาด้วย ต้องการที่จะสองมือจับพู่กันวาดรูป[footnoteRef:1] เธอก็คงไม่รับปากพี่ซูเป็นมั่นเป็นเหมาะแบบนั้น [1: สองมือจับพู่กันวาดรูป หมายถึง ใช้สองวิธีหรือทำสองอย่างไปพร้อมๆ กัน เพื่อวัตถุประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่ง]
เธอรู้สึกในใจมีความอัดอั้นตันใจที่อธิบายออกมาไม่ได้ เมื่อหันกลับไปไม่เห็นรถของฟังจือหันพลันรู้สึกโมโหยิ่งกว่าเดิม
ไม่กี่วันมานี้ฝนมักจะตกอยู่บ่อยๆ หลุมบ่อตามถนนขังไปด้วยน้ำ อวี๋กานกานสะกดกั้นความโกรธ เดินออกไปยืนอยู่ข้างถนนจะเรียกรถแท็กซี่ มีรถเก๋งคันหนึ่งขับผ่านด้วยความเร็ว น้ำที่ขังอยู่ในหลุมกระเซ็นโดนอวี๋กานกานตั้งแต่ปลายหัวจรดปลายเท้าเปียกไปครึ่งตัว
อวี๋กานกานช็อกจนหน้าถอดสี เธออยากจะด่ารถคันนั้นสักชุดใหญ่ๆ แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นรถคันนั้นก็หายไปไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว
นี่มันวันอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงได้ซวยขนาดนี้ ทั้งถูกขวางทั้งถูกไล่สองครั้งติดต่อกันยังไม่พอ แค่ออกมายืนโบกแท็กซี่ยังถูกน้ำขังกระเซ็นโดนจนเปียกไปทั้งตัว
ฟังจือหันขับรถมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมเฉี่ยวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย อันตรายราวกับดาบที่มีด้านคมสองด้าน “ขึ้นรถ”
เมื่อครู่ฟังจือหันไม่ได้หายไปไหนเขาแค่ไปกลับรถ อวี๋กานกานมองเสื้อและกางเกงที่แทบจะเปียกไปทั่วทุกอณูของตัวเอง พลันรีบกระโจนขึ้นรถอย่างรู้ความ เธอหยิบกระดาษทิชชูซับคราบน้ำบนใบหน้า บ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ “พอเห็นโจวหย่วนเฉวียนนายก็รู้เลยล่ะสิว่าฉันไม่มีทางได้เข้าแน่”
ฟังจือหันที่กำลังขับรถอยู่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันกลับไปมองด้านหน้าอย่างรวดเร็ว “จากน้ำเสียงของคุณ พวกเขาต้องเสียใจภายหลังแน่”
“ฉันแค่รู้สึกว่าโจวหย่วนเฉวียนไม่มีความสามารถนั้น” อวี๋กานกานรู้สึกว่าโจวหย่วนเฉวียนไม่มีดีอะไร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอดูถูกโจวหย่วนเฉวียน เพียงแต่ว่าตระกูลหลินเชิญแพทย์เก่งๆ มามากมายแต่ก็ไม่มีใครรักษาคุณหนูหลินได้สักคน เธอไม่เชื่อว่าหมอเทวดาน้ำครึ่งถัง[footnoteRef:2]อย่างโจวหย่วนเฉวียนจะรักษาได้สำเร็จ แต่ทว่าก็ไม่แน่ แม้ว่าวิชาแพทย์ของโจวหย่วนเฉวียนจะสู้คุณปู่ไม่ได้ แต่ก็ไม่กิ๊กก๊อกเหมือนเหอหว่านซิน โจวหย่วนเฉวียนยังถือว่ามีความรู้เรื่องแพทย์ [2: น้ำครึ่งถัง หมายความว่า ความสามารถครึ่งๆ กลางๆ]
ช่างเถอะ จะคิดอะไรมากมาย ในเมื่อเธอตัดสินใจจะไม่รักษาให้แล้ว โจวหย่วนเฉวียนจะรักษาได้หรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ