ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 058 ตอนที่ 58

ตอนที่ 58 ที่แท้เมื่อกี้คุณหึงนี่เอง

อวี๋กานกานขมวดคิ้ว “...”

เธอจ้องมองฟังจือหันที่เดินอ้อมผ่านกระโปรงมายังที่นั่งคนขับ เนื้อแท้ของผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยความเผด็จการและความหยิ่งผยอง ทั้งยังปากอย่างใจอย่าง เจ้าแผนการ ฉลาดหลักแหลมสามารถอ่านใจคนได้

ผู้ชายแบบนี้ถ้าเป็นศัตรูด้วยคงน่ากลัวพิลึก ก่อนหน้านี้สมองของเธอเต็มไปด้วยเรื่องโจวหย่วนเฉวียนและเหอหว่านซิน เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าสรุปแล้วฟังจือหันมาหาโจวหย่วนเฉวียนด้วยเรื่องอะไร ทำไมเธอถึงมีความรู้สึกเหมือนกับว่าฟังจือรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมาหาโจวหย่วนเฉวียนจึงเตรียมบัตรนัดไว้ให้ล่วงหน้า?

ฟังจือหันอยู่กับเธอมาก็หลายวันแล้ว แต่เธอก็ยังคิดไม่ออกและไม่เข้าใจวัตถุประสงค์ในการมาของฟังจือหัน ทั้งยังไม่รู้ว่าเขาเป็นมิตรหรือศัตรู

อวี๋กานกานคิดไปคิดมา ตัดสินใจถามเสียให้สิ้นเรื่อง “ฟังจือหันนายเป็นใครกันแน่” เธอถามด้วยความจริงจัง เจตนาอยากเปิดอกคุยกับฟังจือหัน

ฟังจือหันยังคงตอบเหมือนเดิม “สามีของคุณ”

อวี๋กานกานเอือมระอา น้ำเสียงของเขาไพเราะน่าฟังถึงขนาดที่ว่าหูสามารถตั้งท้องได้ แต่อวี๋กานกานได้ยินแล้วรู้สึกอยากต่อยคนมากกว่า เธอฉีกยิ้มปลอมๆ “สามีฉันใช่ไหม เป็นสามีฉันต้องเลี้ยงดูฉัน ให้เงินฉันใช้ ซื้อเสื้อผ้าชุดสวยๆ ให้ฉัน แล้วก็ต้องอยู่ให้ห่างจากคนที่ฉันเกลียด อย่างเมื่อกี้ฉันเห็นนายคุยกับเหอหว่านซิน เรียกได้ว่าคุยกันอย่างสนิทสนม แบบนี้ไม่ผ่านเกณฑ์คุณสมบัติสามีที่ดี” พูดจบอวี๋กานกานถอนหายใจดังหึ

ฟังจือหันจงใจทำหน้าถึงบางอ้อ “ที่แท้เมื่อกี้คุณก็หึงนี่เอง”

อวี๋กานกานอึ้ง จากนั้นหัวเราะแหยะๆ “หลงตัวเองเป็นโรคชนิดหนึ่ง ต้องรักษา”

“เหรอ” ฟังจือหันเข้าประชิดตัวเธออย่างฉับพลัน ใบหน้าที่งดงามดุจหยกที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตพลันปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

อวี๋กานกานเอนตัวไปด้านหลังพิงเบาะตามสัญชาตญาณ ทั้งสองหายใจรดใส่กันและกัน หัวใจของอวี๋กานกานเต้นอย่างบ้าคลั่ง พูดติดๆ ขัดๆ “นะ นาย นายจะทำอะไร”

ฉึก...เธอได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นฟังจือหันยื่นแขนออกมาข้างหนึ่ง ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอ

ใบหน้างดงามอันเย็นชาของฟังจือหันปรากฏความชั่วร้าย เขาพูดออกมาเบาๆ สามพยางค์ “โรคจิตน้อย”

อวี๋กานกาน “...” เป็นฉายาที่ค่อนข้างน่ารักทำให้รู้สึกจั๊กจี้

ผู้ชายคนนี้จงใจหยอดเธออีกแล้ว และเธอก็เกือบจะเคลิ้มไปอีกครั้ง? ไหนเมื่อคืนบอกว่าจะใช้แผนซ้อนแผนหลอกให้ตายใจแล้วค่อยเผด็จศึกไง

รถจอดตรงหน้าประตูทางเข้าหลินซื่อคอร์ปอเรชั่น ก่อนที่อวี๋กานกานจะลงจากรถ เธอหันไปเตือนฟังจือหันด้วยอย่างเด็ดขาดจริงจัง “จากนี้ห้ามเรียกฉันว่าโรคจิตน้อยอีก”

ผลปรากฏว่าหลังจากปิดประตูรถยนต์ปุ๊บ เสียงฟังจือหันก็ดังไล่หลังมาปั๊บ “โรคจิตน้อย...”

อวี๋กานกานหันขวับมองฟังจือหันด้วยสายตาเอือมระอา

นัยน์ตาเย็นชาของฟังจือหันแฝงไว้ด้วยความขบขัน ก่อนจะชูโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือขึ้น

อวี๋กานกานเพ่งมอง นั้นมันโทรศัพท์มือถือของเธอนี่ จึงรีบวิ่งไปดึงโทรศัพท์ออกมาจากมือฟังจือหัน ก่อนจะเชิ่ดหน้าเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ในที่สุดเธอก็กระจ่างแล้ว ยิ่งห้ามไม่ให้ฟังจือหันพูด เขาก็ยิ่งพูด ถ้าเธอทำเป็นไม่สนใจ เดี๋ยวเขาก็คงหมดสนุกเลิกเรียกไปเอง

อวี๋กานกานตัดสินใจไม่ว่อกแว่กไปให้ความสนใจฟังจือหันอีก เดินตรงเข้าไปยังหลินซื่อคอร์ปอเรชั่น แต่ปรากฏว่าเธอถูกขวางไว้ไม่ให้เข้า

อะไรเนี่ย ทำไมถูกขวางอีกแล้ว ซูจือจิ้งบอกว่าจะมีคนมารับที่หน้าประตูนี่นา

เธอหันหลังกลับไปมอง ฟังจือหันยังไม่ไปไหน นั่งอยู่ในรถด้วยสีหน้านิ่งเฉย มองเธอด้วยแววตาเยาะเย้ย ราวกับกำลังบอกว่าต้องให้ฉันช่วยไหม