ยัยจอมกวนป่วนหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 22

ตอนที่ 22 สัญญาเจ้าเล่ห์ของจอมปีศาจ (2)

แผนการของเขาประสบความสำเร็จ แต่เซิ่งอี่เจ๋อไม่แสดงอาการกระโตกกระตาก ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ พลางบอก “เธอตกลงไวจัง ฉันควรกังวลไหมว่าเธอจะคืนคำ?”

อันซย่าซย่าส่ายหน้าลนลาน “ไม่หรอก ฉันสัญญา”

“แค่คำพูดจะมันพิสูจน์อะไรไม่ได้” เซิ่งอี่เจ๋อบอก แสร้งทำเป็นลังเลใจ

อันซย่าซย่าอ่านสีหน้าของเขาและอยากจะพิสูจน์ตัวเองอย่างจริงจัง “งั้นเรามาเซ็นต์สัญญากันก็ได้!”

“อืม... ดี ฟังดูเป็นความคิดที่ดี” เซิ่งอี่เจ๋อตอบ

“ได้” อันซย่าซย่ายิ้มอย่างน่ารัก

ห่างออกไปไกล ฉือหยวนเฟิงกับและเหอจยาอวี๋ได้แต่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจเฮือก ทั้งสองอยากจะ “ไว้อาลัยร่ำไห้” ให้กับอนาคตอันขมขื่นของเด็กสาวจริงๆ

เซิ่งอี่เจ๋อเป็นคนสุดท้ายในโลกใบนี้ที่ใครสักคนอยากจะต่อรองด้วย ไม่เช่นนั้นละก็คุณอาจจะยังต้องนั่งนับเงินให้เขาอยู่ก็ได้เลย ต่อให้ถึงแม้ว่าเขาจะขายจำหน่ายคุณออกไปแล้วก็ตาม

เซิ่งอี่เจ๋อหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เด็กสาว

“เอาจริงดิน่ะ? นี่เขาเตรียมมาพร้อมเลย?” อันซย่าซย่าคิดด้วยความตะลึง

เธอมองที่กระดาษแผ่นนั้นและข้อความซึ่งถูกพิมพ์ด้วยตัวหนา “สัญญาจ้างตำแหน่งผู้ช่วย”

ฝ่ายว่าจ้าง A : เซิ่งอี่เจ๋อ

ฝ่ายรับจ้าง B : อันซย่าซย่า

หน้าที่ของภาคีฝ่ายว่าจ้าง A : รับผิดชอบในการจ่ายค่าบริการให้คู่สัญญาบริการของภาคีฝ่ายรับจ้าง B เงินค่าจ้างรายเดือนจะถูกหักจากจำนวนหนี้ หากการบริการจากฝ่ายรับจ้าง B เกินกว่ามูลค่าหนี้ของเธอแล้ว ฝ่ายว่าจ้าง A จะต้องจ่ายค่าตอบแทนชดเชยให้กับฝ่ายรับจ้างเธอทันทีโดยไม่เกินระยะเวลาที่กำหนดไม่ชักช้า

หน้าที่ของภาคีฝ่ายรับจ้าง B : ต้องพร้อมสำหรับการถูกเรียกตัวอยู่เสมอและพยายามทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย และภารกิจต่างๆงานเล็กๆ น้อยๆ อย่างดีที่สุดและงานอื่นๆ อย่างดีที่สุด

ส่วนที่เหลือของเงื่อนไขด้านล่างดูเหมือนจะธรรมดาทั่วไป ดูไม่มีอะไรสลักสำคัญนัก

อันซย่าซย่าไม่คิดอะไรมาก หยิบปากกามาเซ็นชื่อบนกระดาษอย่างว่องไว

เซิ่งอี่เจ๋อเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้พลางพูดด้วยสีหน้านิ่ง “ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะเข้ากันได้ดีในอนาคต”

หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆ เมื่อปัญหาหนักอกที่คอยรบกวนจิตใจเธอมาตลอดได้รับการแก้ไขแล้ว เธอก็ดีใจสุดๆ แล้วรีบเผ่นลงไปข้างล่าง

เซิ่งอี่เจ๋อหรี่ตาพร้อมรอยยิ้ม

เธอช่างไร้เดียงสาพอๆ กับที่ถูกล่อลวงได้ง่ายเลย... จอมบื้อตัวน้อย

ที่ชั้นล่าง

เมื่อเจ้เคขอได้ยินว่าป๊ะป๋าป่าป๊าอันเป็นกุ๊กฝีมือเยี่ยม ดวงตาหล่อนก็ส่องประกาย และยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อขอให้ป๊ะป๋าป่าป๊าอันดูแลเรื่องอาการการกินประจำวันให้กับเซิ่งอี่เจ๋อและคนอื่นด้วย

ป๊ะป๋าป่าป๊าอันปฏิเสธที่จะรับเงินอย่างหนักแน่นพลางบอก “พวกเขายังเป็นวัยรุ่นอยู่เลย นี่ยังไม่พูดถึงว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องของซย่าซย่าด้วยนะ เป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องดูแลพวกเขาอยู่แล้วละครับ”

เจ้เคขอทำหน้าเฉยพร้อมกับโอนเงินเข้าบัญชีป๊ะป๋าป่าป๊าอัน สยบการโต้แย้งอย่างเฉียบขาดและมีประสิทธิภาพ “ได้โปรดรับไว้เถอะค่ะ ฉันจะได้สบายใจ”

ดังนั้นป๊ะป๋าป่าป๊าอันก็เลยไม่สามารถแย้งอะไรได้อีก เขาจึงลุกขึ้นยืนและเดินไปทำงานต่อที่หลังร้าน

เจ้เคขอจึงขยับตัวเดินขึ้นชั้นบนอย่างสง่างาม “พวกเธอทุกคนยังจำที่สัญญากับฉันได้ไหม?”

ไม่มีใครตอบเธอเลย

เจ้เคขอจึงพูดอย่างช้าๆ ชัดๆ “ห้ามก่อเรื่อง ห้ามโพสต์อะไรลงในเวย์ปั๋วโดยไม่ได้รับอนุญาต ห้ามขาดหรือหนีซ้อม และที่สำคัญที่สุด ห้ามมีแฟน!”

เมื่อพูดจบ หล่อนก็จงใจมองไปที่เซิ่งอี่เจ๋อ “เธอได้ยินไหม?”

“ก็ได้ ก็ได้ เจ้เคขอคนสวย เราลงไปหาอะไรกินข้างล่างกันเถอะ!” ฉือหยวนเฟิงร้องบอก เจ้เคขอเอ็นดูเขาที่สุด ดังนั้นเธอจึงส่ายหน้าและยุติการคาดคั้น

ที่ชั้นสองของบ้าน

ถึงแม้ว่าโดยปกติแล้วร้านกาแฟของครอบครัวอันจะไม่ค่อยยุ่งมาก แต่เจ้เคขอก็ยังขอร้องให้พวกเขาอยู่กันที่ชั้นบนเพื่อปลอดภัยไว้ก่อน เพราะถ้าลงไปข้างล่าง พวกเขาต้องปลอมตัว

ป๊ะป๋าป่าป๊าอันได้จัดเตรียมเมนูอาหารน่าอร่อยไว้เต็มโต๊ะ และเรียกทุกคนมาที่โต๊ะอาหาร

ในเมื่อปลอดหนี้แล้ว อันซย่าซย่าก็สวาปามอาหารเข้าปากอย่างสบายอกสบายใจ หลังจากจัดการข้าวไปจานหนึ่งและกำลังจะซดซุป เธอก็สังเกตว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมาที่เธอ

เด็กสาวมองไปรอบๆ ก็และเห็นว่าเจ้เคขอเพิ่งจะทานอาหารไปไม่กี่คำก่อนจะวางตะเกียบลง ยิ่งไปกว่านั้นเซิ่งอี่เจ๋อและหนุ่มๆ สองคนก็ไม่ได้ทานมากมาย และกำลังซดน้ำซุประหว่างที่ตื่นตะลึงกับมารยาทบนโต๊ะอาหารของเธอ

การได้ร่วมโต๊ะกับหนุ่มหล่อทั้งสามคนแบบนี้มันก็รู้สึกดีอยู่หรอกนะน่ะนะ แต่อันซย่าซย่าก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างทะแม่งๆ

“ทำไมพวกนายไม่กินล่ะ?”