ยัยจอมกวนป่วนหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 ถ้าจูบอีก ฉันจะร้องให้คนช่วย!

อันซย่าซย่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

เธอเพียงแค่ยั่วเย้าเซิ่งอี่เจ๋อเพียงจะเบี่ยงเบนความสนใจเขา เธอจะได้ลบข้อความที่ส่งไป แต่หลังจากนึกถึงสิ่งที่เธอได้พูดไปเมื่อกี้แล้ว หญิงสาวก็รู้สึกอยากจะตบปากตัวเองนัก!

เธอกลัวหงอและตอบอย่างระมัดระวังตัว “มะ- ไม่จำเป็นหรอก... เอ่อ ได้โปรดปล่อยฉันเถอะนะ เห็นทีฉันต้องกลับไปนอนแล้วหล่ะ”

เซิ่งอี่เจ๋อไม่ตอบ แต่เธอมองเห็นความโกรธเกรี้ยวในแววตาคู่นั้น

เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ดูสงบเงียบทั้งที่จริงแล้วภายในกลับคุกรุ่น ริมฝีปากบางๆ ของเขาขยับเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันก่อนที่จะทาบทับลงบนริมฝีปากเธอเพื่อจูบเธออีกครั้ง!

และอันซย่าซย่าก็ตื่นตะลึงไปอีกครั้ง...

เธอ -เธอ -เธอโดนกำลังถูกจูบอีกแล้ว!

ในที่สุดเมื่อเธอรวบรวมสติคืนมาได้ เซิ่งอี่เจ๋อก็กดจูบหนักขึ้นอีก เสียงเดียวที่สะท้อนอยู่ภายในห้องคือเสียงดิ้นรนอึกอักและเสียงร้องอ้อนวอนของเธอ

“หยุดนะ... เซิ่งอี่เจ๋อ ฉันขอโทษ ฉันไม่ทันคิดในตอนที่พูดอย่างนั้นออกไป! ถ้าจูบฉันอีก ฉันจะร้องให้คนช่วย นายไม่กลัวอับอายขายหน้าเหรอ?”

เซิ่งอี่เจ๋อหยุดเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เขาเชยคางกระจุ๋มกระจิ๋มอรชรของเธอขึ้นก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ร้องเลยสิ ฉันก็อยากเห็นเหมือนกันว่าระหว่างเราใครกันที่จะต้องอับอาย”

เขาก้มหน้าลงมา มองสำรวจหญิงสาวใต้ร่าง

เด็กสาวหน้าแดง ริมฝีปากนุ่มนวลเป็นสีชมพูเรื่อแต่นัยน์ตานั้นมีน้ำตาเอ่อคลอ ชุดนอนยับยู่ไม่เรียบร้อยซึ่งเป็นผลจากการดิ้นขลุกขลัก เผยให้เห็นฐานลำคอขาวอมชมพูแลดูบอบบาง เมื่อโน้มตัวอยู่เหนือเธอแบบนี้ เสื้อผ้าของเขายังคงเรียบร้อยดีและลมหายใจของเขาก็สม่ำเสมอ เขาดูราวกับกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจ

อันซย่าซย่ากัดริมฝีปาก น้ำตาทำท่าจะไหลออกมาเสียให้ได้ เธอยังคงว้าวุ่นใจเรื่องที่ถูกขโมยจูบเมื่อเช้านี้อยู่ แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้งในวันคืนเดียวกัน...

ทำไมคนคนหๆ หนึ่งถึงได้น่าชิงชังได้ขนาดนี้นะ!

ไม่เพียงแค่เข้ามารบกวนวิถีชีวิตอันสงบสุขของเธอเท่านั้น ซ้ำยังมาทำแบบนี้กับเธออีก เขาคิดว่าเธอเป็นคนแบบไหนกันนแน่นะ?

พอสังเกตเห็นหยดน้ำตาแวววาวที่ปลายหางตาของเธอ หัวใจของเขาก็กระตุกวูาบ ชายหนุ่มค่อยๆ ปล่อยมือของเธอ

“เธอไปได้แล้ว” แม้ในใจจะงุนงงแต่เขาก็บอกอย่างเฉยเมย

เขาไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาสูญเสียการควบคุมตัวเองอย่างจริงจังอีกครั้งเพราะเธอคนนี้

อันซย่าซย่ารู้สึกเหมือนได้รับการนิรโทษกรรม รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนก่อนวิ่งหนีไป

แล้วคืนนั้นทั้งคู่ต่างก็ไม่มีใครนอนหลับได้เลย

วันจันทร์

อันซย่าซย่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเครื่องแบบนักเรียน ก่อนกินมื้อเช้านิดหน่อยที่โต๊ะอาหาร

เซิ่งอี่เจ๋อกับสมาชิกอีกสองคนก็กำลังนั่งกินเมื้อเช้าอย่างเงียบเชียบ ทั้งหมดดูท่าทางเพลียๆ พวกเขาเดินทางไปเมืองอื่นเพื่อออกรายการเมื่อวานนี้ และตอนนี้งานก็ส่งผลต่อสภาพของพวกเขา

ทั้งสามมีพนักงานขับรถไปส่งที่โรงเรียน ส่วนอันซย่าซย่าไม่อยากจะเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาจึงตัดสินใจจะขึ้นรถเมล์กับคังเจี้ยน

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถเมล์ เธอก็ได้ยินเสียงใสๆ ไพเราะแต่ก็เอาเรื่องของผู้หญิ่งคนหนึ่งตะโกนขึ้น “เฮ้ย! ไอ้หัวขโมย! เอาของที่ขโมยไปคืนมาเลยนะ!”

หลังจากเสียงนั้น เธอก็เห็นนักเรียนหญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง มีผมหน้าม้าและด้านหลังยาวประบ่าพองๆ ในชุดเครื่องแบบโรงเรียนฉีซย่า ถึงแม้จะดูท่าทางบอบบาง แต่หล่อนเธอก็กำลังคว้าคอเสื้อของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอาไว้

“ตาข้างไหนของเธอที่เห็นฉันขโมยของ? ปล่อยฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกตำรวจ!” ผู้ชายคนนั้นขู่ด้วยน้ำเสียงคุกคาม และผู้คนที่รายล้อมก็เริ่มถอยห่าง กลัวว่าจะเข้าไปพัวพัน

อันซย่าซย่าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและรีบถ่ายรูปผู้ชายคนนั้นไว้ก่อนจะกดเบอร์ฉุกเฉิน

ผู้ชายคนนั้นสังเกตเห็นการกระทำของเธอ ก็เขาตะโกนเสียงดัง “เฮ้ ทำอะไรน่ะ?!”

เขาผลักเด็กผู้หญิงคนนั้นเต็มแรง แต่เธอแค่ขยับไปนิดเดียว เด็กสาวใช้แรงดึงทึ้งจากนั้นด้วยแรงผลักและดึง หล่อนก็เหวี่ยงเขาลงกับพื้นด้วยท่วงท่าเดียวเท่านั้น!

ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนอย่างงุ่มง่ามก่อนจะรีบวิ่งไปที่ประตูด้านหลังรถ เด็กผู้หญิงคนนั้นตะโกน “คังเจี้ยน ไปจับเขาไว้!”

คังเจี้ยนโยนกระเป๋าเป้ของเขามาให้อันซย่าซย่าโดยไม่หันมามอง แล้วเขาก็รีบวิ่งไล่ตามชายคนนั้นไปเร็วปานสายลม! ในจังหวะนั้นเอง ตำรวจสายตรวจก็มาถึงและช่วยคังเจี้ยนจับตัวขโมยเอาไว้ได้

อันซย่าซย่าแตะมือกับเด็กผู้หญิงคนนั้น แล้วทั้งคู่ต่างก็มองกันพร้อมรอยยิ้ม

“ซูเสี่ยววโมั่ว่ว กลับมาสักทีเธอกลับมาแล้ว!”