ยัยจอมกวนป่วนหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 33

ตอนที่ 33 อันซย่าซย่า ทิ้งมีดซะ! (2)

เขานิ่วหน้าพลางก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาพวกเธอ “เป็นบ้าไปแล้วเหรอจะบ้าเรอะ ทิ้งมีดซะ!”

เจี่ยนซินเอ๋อร์กลัวหงอแอบอยู่เบื้องหลังติงอีอี หล่อนเธอจำได้ดีว่าเซิ่งอี่เจ๋อเคยเตือนหล่อนเธอเอาไว้อย่างไรที่หน้าห้องน้ำวันก่อน

หล่อนเธอแค่อยากสั่งสอนอันซย่าซย่าให้ได้รับบทเรียนก็เท่านั้น ไม่คิดเลยว่ามันจะลุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ที่แย่ไปกว่านั้นคือเซิ่งอี่เจ๋อดันมาเจอเข้าอีก!

หล่อนเธอหวาดกลัวลนลานจนตัวสั่นระริกราวกับลูกนก ติงอีอีก็มีอาการเดียวกันขณะที่หลีชั่นซิงเป็นคนเดียวที่ยังนิ่งอยู่ได้

“อันซย่าซย่า เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ? พวกเราแค่อยากจะถามอะไรนิดๆ หน่อยๆ เอง ทำไมถึงกับต้องหยิบมีดออกมาด้วย” หลีชั่นซิงพูดเนิบๆ ป้ายสีเรื่องทั้งหมดให้กับเหยื่อ

จากนั้นหล่อนเธอก็แอบหยิกเพื่อน คนอื่นๆ เริ่มรู้ตัวแล้วว่าหล่อนเธอกำลังจะทำอะไรจึงช่วยกันเออออพ่อหมก “นั่นสิ ไม่เคยนึกเลยว่าเธอจะร้ายกาจขนาดนี้ ถึงขนาดพกมีดมาโรงเรียนเลยเหรอ เธอต้องการจะทำบ้าอะไรกันเนี่ย”

เมื่อสิ้นสุดประโยค สถานการณ์ก็พลิกผันในทันใด

ริมฝีปากของอันซย่าซย่าเธอสั่นระริก ขณะที่มองไปยังกลุ่มเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่ออัศจรรย์ใจ พวกหล่อนเธอล้วนแล้วแต่ยังเด็ก และหน้าตาก็สะสวย แต่ทำไมถึงมารยาสาไถยได้ต่ำช้าและร้ายกาจขนาดนี้นะ

พวกนี้เกลียดเธอขนาดไหนกันนี่ ถึงได้พยายามเหยียบเธอให้จมดินไม่ได้ผุดได้เกิดขนาดนี้?

เซิ่งอี่เจ๋อขมวดคิ้วนิ่วหน้ากับคำพูดของพวกหล่อนเธอ

เจี่ยนซินเอ๋อร์ใจชื้นขึ้นเล็กน้อย และเข้าใจว่าเซิ่งอี่เจ๋อโกรธอันซย่าซย่า หล่อนเธอตะโกนสุดเสียง “กัปตันอี่เจ๋อคะ อย่าเข้าไปใกล้หล่อนเธอค่ะ ไม่แน่ว่าหล่อนเธออาจจะแย่ยิ่งกว่าหมาบ้าก็ได้ อย่าเปิดโอกาสให้หล่อนเธอทำร้ายคุณนะคะ!”

หล่อนเธอรู้สึกดีใจและโล่งอก เมื่อคิดว่าหล่อนกันตัวเองรอดออกมาจากสถานการณ์ได้แล้ว

แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้หล่อนเธอสับสน

คิ้วทั้งสองของเซิ่งอี่เจ๋อขมวดจนแทบผูกเป็นปมได้ เขาเดินเข้าไปหาอันซย่าซย่าพร้อมใบหน้าบึ้งตึง เขาแย่งมีดมาจากมือของเธอได้อย่างง่ายดายก่อนขว้างมันลงพื้นอย่างแรง

“โง่หรือเปล่าเนี่ย? หมากัดต้องกัดมันตอบหรือรึไง?” เซิ่งอี่เจ๋อตวาด

เขาไม่ได้โง่ และอ่านออกว่าใครเป็นฝ่ายโกหก อีกอย่าง เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะยืนเคียงข้างอันซย่าซย่าไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก็ตาม

อันซย่าซย่ายืนคอตกราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะถูกลงโทษ และโมโหเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้

สายตาอันเฉียบคมของเซิ่งอี่เจ๋อสังเกตเห็นบาดแผลที่มือของเธอได้ในทันที ความโกรธแล่นวาบผ่านแววตาขณะที่เอ่ยถามเสียงกระด้าง “มันเกิดขึ้นได้ยังไงอย่างไร?!”

อันซย่าซย่าพยายามจะบอก แต่ก็ลังเล

ความเงียบของเธอยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งขึ้น ชายหนุ่มจึงไม่ถามอะไรอีกก่อนและโยนห่อทิชชูเปียกไปให้พลางบอกด้วยน้ำเสียงกระด้างเหมือนเดิม “เช็ดเสียสิ ฉันจะพากลับบ้าน”

อะไรนะ? กลับบ้านเหรอ? อารมณ์ความรู้สึกต่างๆ บนใบหน้าของเด็กสาวทั้งหมดยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

อารมณ์ต่างๆ ผสมปนเปกันอยู่ภายในดวงตาของเจี่ยนซินเอ๋อร์ มีทั้งความอิจฉาริษยาและแค้นเคืองใจ... ความเจ้าอารมณ์ทำให้หล่อนเธอทำลงไปโดยไม่ยั้งคิด หล่อนเธอพุ่งเข้าหาเซิ่งอี่เจ๋อและอันซย่าซย่า หยิบมีขึ้นมา และตั้งใจจะกรีดหน้าเธอพร้อมกับตะโกนเสียงแหลม “นังตัวแสบ! คิดว่าตัวเองเป็นใครฮะึ แกไม่คู่ควรกับความห่วงใยของกัปตันอี่เจ๋อเลย!”

อันซย่าซย่าขวัญเสียจนเธอรีบกระโดดถอยหลัง แต่อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ใบมีดจะถึงตัวเธอ มันก็ถูกสะกัดโดยแขนอันแข็งแรงของเซิ่งอี่เจ๋อ

“หืม... ฉันคิดว่าเธอจะจำได้เสียอีกว่าครั้งที่แล้วเคยบอกว่ายังไงอย่างไร” เซิ่งอี่เจ๋อคลี่ยิ้ม ซึ่งทำให้เด็กสาวทุกคนรู้สึกเย็นวาบไปจนถึงไขสันหลัง

เจี่ยนซินเอ๋อร์น้ำตาคลอขณะที่เขาพูดเนิบๆ “ฉันไม่เคยทำร้ายผู้หญิงมาก่อน แต่พวกเธอทำให้ฉันอยากแหกกฏนั่นจริงๆ”

“ไม่นะ... อย่า เซิ่งอี่เจ๋อ ฉันเป็นทายาทตระกูลเจี่ยนเชียวนะ ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นคนดัง แต่ก็เป็นแค่นักร้องเท่านั้น คิดว่าเป็นใครถึงหยิ่งยโสนัก?” เจี่ยนซินเอ๋อร์ถูกบีบคั้นจนไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าเธอกำลังพูดอะไรออกไปบ้าง

เซิ่งอี่เจ๋อมีสีหน้ามืดทะมึน