ยัยจอมกวนป่วนหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 ไอดอลระดับชาติมาถึงแล้ว (2)

คังเจี้ยนเป็นคนประเภทที่โตแต่ตัวสมองไม่ค่อยจะมี ดังนั้นเด็กหนุ่มจึงไม่เข้าใจสัญญานของอันซย่าซย่าอันเซี่ยเซียเลยแม้แต่น้อย กลับกระโดดพรวดลงมาจากกำแพง

มีเสียงดังตุ้บ ขณะที่เขาลงสู่พื้นอย่างสมบูรณ์แบบ

มุมปากของผู้อำนวยการท่านคณบดีกระตุกอีกครั้ง

เด็กนักเรียนทั้งสามพันคนของโรงเรียนมัธยมฉีซย่าเซียมองดูคู่หูจอมโดดอย่างเงียบๆ แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็พากันระเบิดเสียงเชียร์และโห่ร้องออกมา

“ว้าว! สองคนนั้นสุดยอดไปเลย! พวกเขาเลือกทางเข้าได้เจ๋งสุดๆ ไปเลย!”

“เฮ้อ ทำแบบนั้นแล้วได้อะไรขึ้นมา เสี่ยงชีวิตเปล่าๆ”

“พวกนั้นกล้าป่วนต่อหน้าต่อตาคณบดี ผอ. เลยนะเนี่ย คิดบ้างไหมว่าต่อไปชีวิตในโรงเรียนของพวกเขาจะเป็นยังไงอย่างไร”

คังเจี้ยนยังคงไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่อาจารย์ใหญ่รับไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ร่างทั้งร่างสั่นเทาเมื่อเขาเหลือบไปมองยังตำแหน่งที่อันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่าตกลงมาอย่างแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ผู้อำนวยการคณบดีซึ่งผู้สวมแว่นตากรอบดำ ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วระหว่างที่เดินไปมาหาอันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่า แล้วะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

“พวกเธอสองคนเรียนชั้นไหน แล้วและมันเกิดอะไรขึ้นที่นี่”

อันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่าแทบอยากร้องไห้ เธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้มากมายแต่ไม่เลยสักนิดที่จะคิดว่าทั้งคู่จะมาลงเอยด้วยการปีนเข้ามากลางพิธีเปิดการศึกษาปฐมนิเทศ!

เธอตัดสินใจว่าจะลองต่อสู้กับโชคชะตาดูสักตั้ง “อาจารย์คะ พวกเราไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนของ...” คำว่า “ฉีเซียซย่า” ยังไม่ทันได้มีโอกาสผ่านออกมา คังเจี้ยนก็โพล่งตอบออกไปโดยไม่ยั้งคิด “อาจารย์ครับ พวกเราอยู่ปีหนึ่งห้องบีครับ!”

อันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่าโมโหจนเสียจริต

ผู้อำนวยการคณบดีถอดแว่นตาก่อนพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “อาจารย์ประจำชั้นปีหนึ่งห้องบีอยู่ที่ไหน ออกมารับตัวนักเรียนของคุณไปเดี๋ยวนี้!”

หลังจากถูกตำหนิอยู่ร่วมครึ่งชั่วโมงโดยผู้หญิงตรงหน้าผู้ซึ่งดัดผมเป็นลอนหยักศกแน่นๆ และเป็นไปได้ว่าอาจจะผ่านพ้นวัยหมดประจำเดือนมาแล้ว ในที่สุดอันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่าก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไปก่อนจะขอร้อง “ครูคะ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราผิดไปแล้วเอง เราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ”

ครูประจำชั้นยังพร่ำบ่นเสียงดังต่อไป “รู้บ้างไหมว่าการกระทำของพวกเธอมันร้ายแรงแค่ไหน? พวกเธอมาสายซ้ำยังหนีเข้าโรงเรียนด้วยการปีนข้ามกำแพงอีก! พวกเธอเคยคิดถึงฉันบ้างไหม ครูของพวกเธอน่ะ! เคยคิดถึงกฎของโรงเรียนบ้างไหม! เคยคิดถึงขงจื๊อ เม่งจื๊อ เล่าจื๊อ นิวตัน หรือไอน์สไตน์...”

คังเจี้ยนซึ่งยืนอยู่ข้างอันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่ากระซิบบอกอย่างร่าเริง “ซย่าซย่าเซี่ยเซี่ย เธอรู้ใช่ไหมว่าอันที่จริงพวกเราอยู่ห้องซี”

หือม---

หญิงสาวแทบสำลักน้ำลายตายไปเดี๋ยวนั้นก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นายแน่ใจเหรอ นี่เรากำลังโกหกครูอยู่นะ!”

“ไม่ต้องห่วงน่า!” คังเจี้ยนตบอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ แต่แล้วก็แทบจะกัดลิ้นตัวเองกับคำพูดต่อมาของครูประจำชั้น

“พวกเธอชื่ออะไรกัน ฉันจะเช็กคชื่อในรายชื่อนักเรียน!” และแล้วอาจารย์ประจำชั้นก็หยิบเอาชาร์ตข้อมูลรายชื่อนักเรียนที่ยับยู่ยี่ออกมาขณะขมวดคิ้วมองมายังทั้งสอง

อันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่า : “T_T” พระเจ้าทรงทอดทิ้งฉันแล้ว!

คังเจี้ยน : “T_T” พระเจ้าได้โปรดฆ่าผมทีเถอะ!

-

ในตอนที่ทั้งคู่พากันคิดว่าคงจะถูกลงโทษหนักขึ้นไปอีกนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นมาแต่ไกล

อันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่าหันไปมองยังทิศทางที่เสียงนั้นดังมา ก่อนจะยืนตะลึงอยู่กับที่ ราวกับมีคนร่ายมนตร์์สะกดมัดตัวเธอเอาไว้

น้ำเสียงแจ่มใจของท่านคณบดีผู้อำนวยการดังขึ้นในตอนนั้นเอง “ในภาคเรียนฤดูใบไม้ผลินี้ โรงเรียนมัธยมฉีซย่าเซียจะมีเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่เกิดขึ้น นั่นคือสมาชิกวงสตาร์รี่ไนท์ไนต์ซึ่งเป็นไอดอลระดับประเทศทั้งสามคน จะมาลงทะเบียนเรียนที่มัธยมฉีซย่าเซีย ครูและนักเรียนทุกคนกรุณาปรบมือต้อนรับพวกเขาด้วย!”

สายลมโชยผ่านมาเอื่อยๆ เมฆบางก้อนก็มารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนขณะที่ บ้างก็กระจายกันออกไป เด็กหนุ่มผู้งดงามราวกับเทพเจ้าสามคนก้าวออกมาหน้าาเสาธง แสงอาทิตย์สีทองอ่อนๆ ส่องทาบร่างของพวกเขา และเพราะยืนหันหลังให้กับแสงแดดใบหน้าทั้งสามจึงดูพร่าเลือน

ทุกคนเงียบกันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงโห่ร้องจะดังระเบิดขึ้น

อันเซี่ยเซี่ยอันซย่าซย่าอ้าปากหวอ

นี่...เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม

กลุ่มไอดอลที่เธอได้เห็นบ่อยๆ ในโทรทัศน์...มาที่โรงเรียนมัธยมฉีซย่าเซียจริงๆ เหรอ!