ลวงล่อคุณชายให้เผลอใจ: Chapter 039 ตอนที่ 39
บทที่ 39 ก่อเรื่อง
“มะ...แม่...แม่” ฉู่อวี๋ชี้ไปที่ฮั่วเอ้อร์เหนียงในขณะที่สั่นไปทั้งร่าง
ฮั่วเอ้อร์เหนียงไม่รู้ฉู่อวี๋ไปเอาความคิดนี้มาจากไหน นางชูหมัดขึ้นด้วยความโมโห “พูดจาสกปรกอะไรแบบนี้ พี่สาวแก่กว่าเจ้าแค่ไม่กี่ปี เอาอะไรมาเรียกว่าแม่ ระวังข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!”
ฉู่อวี๋เบิกตาโพลงด้วยความกลัว ส่งเสียงร้องไปด้วย กระโดดตัวขึ้นจากพื้นไปด้วย “มะ…แม่...แม่จ๋า โดนศพหลอกแล้ว!”
ฉู่อวี๋พูดจบก็วิ่งหนีเสียงดังไปทางประตู
แต่ใครจะรู้ว่านางเพิ่งวิ่งมาถึงทางออกก็เห็นประตูเปิดเองดังเอี๊ยด มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาผลักนางเข้าห้อง ฉู่อวี๋ไม่ทันตั้งตัวจึงถูกอีกฝ่ายผลักล้มก้นคะมำ เจ็บจนต้องเอามือลูบก้น
จากนั้นฮั่วซานเหนียงก็ถือกรรไกรยักษ์เล่มคมพุ่งเข้ามา กวาดสายตาไปรอบห้อง ใบหน้าเหมือนทารกเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ไหน ศพหลอกอยู่ไหน ผู้ชายแบบไหนข้าก็ขึ้นมาหมดแล้ว มีแต่ศพที่ยังไม่เคย ได้ยินว่าร่างของศพจะแข็งหมด ดาบหอกฟันแทงไม่เข้า สู้ศึกได้นาน!”
ฉู่อวี๋ตาค้างปากค้างมองฮั่วซานเหนียงที่วิ่งไปดึงผ้าคลุมศพออกด้วยความเร่งรีบ ท่าทางเหมือนพร้อมจะขึ้น
บรรยากาศทึบทึมน่ากลัวในห้องหายไปในชั่วพริบตา นางรู้สึกว่าสมองตัวเองไม่พอใจ เอามือกุมหน้าร้องคร่ำครวญ “มันจะ...สกปรกเกินไปแล้ว!”
อย่างน้อยร่างกายนี้ของนางก็ยังอายุไม่ถึงสิบแปด ช่วยสนใจผลกระทบหน่อยเถอะพี่สาว!
“สกปรก สกปรกตรงไหน?” ฮั่วเอ้อร์เหนียงพับแขนเสื้อมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน “ไม่สกปรกสักนิด ข้าเอาเหล้ามาด้วย ราดๆ ทำความสะอาดหน่อยก็ขี่ได้แล้ว!”
ฉู่อวี๋หมดคำจะพูด “…”
มิน่าเล่า เจ้านายสามคนก่อนของพวกนางถึงได้เกือบตายเพราะหมดแรง นางเอาสินค้าไปคืนที่โรงเหล้ายมโลกได้หรือเปล่า?
“อะแฮ่ม...” มีเสียงชายหนุ่มกระแอมไอดังขึ้นอย่างฉับพลัน “ขออภัยจริงๆ ข้าไม่ระวังมาเผลอหลับที่นี่ ไม่ใช่ศพ”
เสียงของคนผู้นี้น่าฟังมาก ดุจโลหะหยกกระทบกันแต่กลับมีความแผ่วเบาหนักทุ้ม
ฉู่อวี๋กับพี่น้องตระกูลฮั่วรีบมองตามเสียงก็เห็นว่าที่มุมห้องของที่เก็บศพมีเงาดำลุกขึ้นนั่ง คนผู้นี้กำลังดึงผ้าคลุมศพบนร่างตัวเองออก
“ชิ...ที่แท้ก็ผู้ชาย” สองพี่น้องตระกูลฮั่วส่งเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ขออภัย ทำให้ทั้งสองต้องผิดหวังแล้ว” ชายหนุ่มขอโทษยิ้มๆ ดูท่าคงได้ยินบทสนทนาทั้งหมดของพวกนาง
ทว่าฉู่อวี๋กลับหรี่ตามองเขา
คนผู้นี้ปรากฏตัวในสถานที่เบาะแสที่ตาแก่เฒ่าแอบบอก ใช่เรื่องบังเอิญหรือ?
หรือว่า...
“เจ้าเป็นคุณชายลูกผู้ดีมีเงิน ดึกๆ ดื่นๆ ไม่ไปนอนกับสาวน้อยหรือเด็กหนุ่ม มาทำอะไรที่นี่?” จู่ๆ ฮั่วเอ้อร์เหนียงก็หัวเราะ ปลายเท้าแตะออก ดาบโค้งในมือออกจากฝักและชี้ไปที่คออีกฝ่าย
ชายหนุ่มลงจากเตียง แสงจันทร์จากนอกหน้าต่างตกกระทบลงบนร่างเขาพอดี เขาสวมชุดที่คลุมปิดศีรษะ เห็นเพียงดวงตาปลายงอนคู่เรียวที่ขนตายาว ผ้าคลุมหน้าผืนนุ่มปักเป็นลายน้ำทะเลที่ประณีตมาก ชุดคลุมสีดำดูธรรมดาไม่สะดุดตาแต่กลับทำจากผ้าแพรปักจากมณฑลเสฉวน แต่งกายหรูหราแต่กลับเดินทางกลางคืน
“หน้าตาไม่เลวเลยนี่” ฮั่วซานเหนียงเดินเข้าไปมองอย่างพินิจพิเคราะห์ เอื้อมมือไปเพื่อจะดึงหมวกคลุมหน้าออก
ชายชุดดำจับข้อมือของฮั่วซานเหนียงด้วยความว่องไว เขายิ้มบางๆ ดวงตาปลายงอนประหนึ่งมีแสงเดือนระยิบระยับ “ข้าแค่มาตามหาศพคนในครอบครัว เนื่องจากเดินทางมาเหนื่อยจึงเผลอหลับไป หากแม่นางทั้งหลายอยากดื่มดำกับศพที่นี่ ข้าก็จะไปเดี๋ยวนี้”
“ดูแล้ววรยุทธเจ้าดีมากเลยนี่” ฉู่อวี๋มองชายชุดดำจากด้านหลังฮั่วซานเหนียง
“มีฝีมือจึงมีความกล้า มิเช่นนั้นข้าจะกล้ามาตามหาคนที่เพียงลำพังหรือ” เขามองฉู่อวี๋แล้วหัวเราะเบาๆ ดวงตาปลายงอนโค้งเป็นดวงจันทร์
ฉู่อวี๋ต้องยอมรับว่าสายตาฮั่วซานเหนียงเฉียบแหลมจริง
ชายผู้นี้น่าจะหน้าตาดีมาก แม้จะสวมผ้าคลุมหน้าก็เห็นจมูกโด่งเป็นสัน คนเราจะหน้าตาดีหรือไม่ดูแค่เค้าโครงใบหน้าว่าสมดุลกันหรือไม่ก็รู้แล้ว ดวงตาเขาปลายงอนมีเสน่ห์ดึงดูดใจ จะโมโหหรือดีใจก็งดงาม ใครมองก็ชอบไปหมด
แต่ตอนนี้นางรู้สึกเพียงว่าเวลาและสถานที่ที่ชายผู้นี้ปรากฎตัวน่าสงสัย
...
ฉู่อวี๋ยังไม่ทันได้คิดก็เห็นว่าฮั่วซานเหนียงก้มหน้าลงอย่างฉับพลัน นางหมอบตัวลงกับพื้น สีหน้าเคร่งเครียด “คุณหนูรีบไปเจ้าค่ะ ข้างนอกมีคนมาเยอะมาก ฝีเท้าเงียบเบาจนแทบไม่มีเสียง ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือ!”
ฉู่อวี๋หน้าซีด “แย่ล่ะ ต้องเป็น...!”
นางกลืนคำว่าสำนักเย่าลงคอเมื่อเห็นว่าชายชุดดำคนนั้นกำลังมองตัวเองอยู่ หันไปมองประตูเล็กๆ ในมุมที่สองพี่น้องตระกูลฮั่วชี้ไป “หลังที่เก็บศพมีประตู พวกเราไปทางนั้น!”
ศพเป็นหยิน เดินทางหยิน คนเป็นหยาง เดินทางหยาง นางสืบค้นแผนที่กับข้อมูลก่อนที่จะมา รู้ว่าเส้นทางขนศพค่อนข้างเป็นความลับ
ฮั่วเอ้อร์เหนียงพยักหน้า มือหนึ่งถือดาบโค้ง อีกมือแบกฉู่อวี๋ที่ไม่ทันตั้งตัวขึ้นบ่า วิ่งออกทางประตูเล็กด้วยความเร็ว
ฉู่อวี๋ “…”
จอมยุทธ์หญิงแรงเยอะจริงๆ ด้วย!
ฮั่วซานเหนียงถือกรรไกรยักษ์ตามไปด้วยเช่นกัน
ชายชุดดำตามมาด้วย เขาถามยิ้มๆ ว่า “นั่นคือศัตรูของพวกเจ้า พวกเขาจะฆ่าคนที่ไม่รู้เรื่องด้วยไหม?”
ไม่มีใครสนใจเขา
...
ทว่าเมื่อพวกเขาออกนอกประตูก็ต้องพากันหยุดฝีเท้า
ภายใต้แสงจันทร์ บนต้นไม้รอบๆ มีเงาดำสวมหน้ากากน่ากลัวสิบกว่าร่างยืนอยู่ เงาสูงชุดสีทองเข้มร่างหนึ่งยืนเอามือไขว้หลังอยู่บนเส้นทางสายเล็กนอกประตูที่พวกเขาวิ่งออกมา แสงจันทร์ส่องจนร่างเขาดูเย็นยะเยือก
“จินเย่า” ฉู่อวี๋มองผ่านไหล่ฮั่วเอ้อร์เหนียงไป พูดเสียงเย็นว่า “ข้าประเมินความสามารถพวกเจ้าต่ำไปจริงๆ”
จินเย่ามองนาง ดวงตาดอกท้อมีประกายเย็นชา “ข้าเองก็ประเมินเจ้าต่ำไป”
ฉู่อวี๋มองเขาพร้อมกัดริมฝีปาก ความรู้สึกสับสนเล็กน้อย “เซียนเซียน...สบายดีไหม?”
ออกจากสถานศึกษาฉิน ได้เจอคนในครอบครัวแล้วกลับพบว่าใจตัวเองเอาแต่เป็นห่วงคนผู้หนึ่ง ‘เด็กหนุ่ม’ ที่มีจิตใจลำเอียงเล็กน้อยแต่กลับเป็นคนเดียวที่ปกป้องนางอย่างจริงใจในช่วงสองสามเดือนมานี้ พึ่งพานาง
มุมปากจินเย่าโค้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเขาหมองหม่นและเย็นชา “นายท่านไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าอีกต่อไป ในเมื่อเจ้าเลือกแล้วว่าจะหนี เช่นนั้นก็อย่าได้ปรากฏตัวอีกไปตลอดกาล อีกอย่าง นายท่านก็ไม่อยากเจอเจ้าแล้ว”
เขากลับข้อมืออย่างสง่างาม ดาบยาวเล่มงามคู่หนึ่งปรากฎในมือ จิตสังหารก่อตัว
สีหน้าฉู่อวี๋เปลี่ยนไป ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อย “จินเย่า เจ้าโกหก!”
ต่อให้นางหนี นางก็ไม่เชื่อว่าเซียนเซียนจะสั่งให้เอาชีวิตนาง!
จินเย่าก้มลงมือคมดาบตัวเอง พูดเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มว่า “ข้าเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่าที่ไม่ฆ่าเจ้าตั้งแต่อยู่สถานศึกษาฉิน ครั้งนี้สวรรค์มีทางเจ้าไม่ไป นรกไร้ประตูแต่เจ้ากลับตามหา”
กำลังกังวลว่าไม่มีจังหวะลงมือ ผู้หญิงคนนี้ก็รนหาที่ตายเสียเอง ยอดเยี่ยมจริงๆ
เขาหรี่ดวงตาดอกท้อลง ค่อยๆ ยกดาบขึ้นชี้ไปทางพวกฉู่อวี๋และพูดว่า “ห้ามปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”
เงาดำกลางความมืดสั่นไหวเบาๆ ลำแสงดาบเย็นยะเยือก จิตสังหารก่อตัวเหมือนคลื่น
...
บรรยากาศตึงเครียด ฉู่อวี๋หน้าซีดเล็กน้อย นางเคยเห็นกับตาว่าพลังยุทธของสำนักเย่าน่ากลัวเพียงใด ขณะที่กำลังคิดหาวิธีก็เห็นว่าฮั่วเอ้อร์เหนียงเลียริมฝีปากยิ้มยั่วยวน “นี่ พี่ชายดวงตาดอกท้อท่านนี้หน้าตาดีถึงเพียงนี้แต่กลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ความต้องการไม่ได้รับการสนองหรือ ให้พี่สาวช่วยระบายให้ไหม?”
…………………………………………………